Humor e Satirë Archives - DRINI.us

Poezi satirike e Ragip Kçikut për Akademikun Rexhep Qosja

Drini.us — Fri, 17 Apr 2026 21:07:28 +0000

Ragip Kçiku

The post Poezi satirike e Ragip Kçikut për Akademikun Rexhep Qosja appeared first on DRINI.us.

Numërimi i golave të Hoxhë Nasufit dhe kërkesa e gruas që të hyj në ‘Big Brother’, që ta gjej ndonjë golashënues edhe më trim

Drini.us — Thu, 09 Apr 2026 23:04:59 +0000

The post Numërimi i golave të Hoxhë Nasufit dhe kërkesa e gruas që të hyj në ‘Big Brother’, që ta gjej ndonjë golashënues edhe më trim appeared first on DRINI.us.

Kur koqet e pa shkarkuara prodhojnë probleme mendore

Drini.us — Tue, 07 Apr 2026 10:08:34 +0000

The post Kur koqet e pa shkarkuara prodhojnë probleme mendore appeared first on DRINI.us.

E bekume koftë ajo ditë kur lindi Abelardi

Drini.us — Wed, 01 Apr 2026 13:18:21 +0000

Shkruen e kon: Lirim Patrioti

(Lirim Gashi, Prizren)

ATË DITË KUR SHKRONJAT E SHPALLËN PAVARËSINË E TYRE NGA PDK, LINDI ABELARD TAHIRI

Ka ditë në histori që nuk regjistrohen në libra, por në nervat e gjuhës.

Njëra prej tyre ishte ajo ditë e pazakontë kur shkronjat – këto qenie të vogla, të përvuajtura dhe të keqpërdorura – vendosën të rebelohen.

Jo kundër analfabetizmit në përgjithësi.

Jo kundër gabimeve të pafajshme të fëmijëve.

Por kundër një torture shumë më të rafinuar:

Kundër keqpërdorimit të tyre politik nga njerëz që i trajtojnë fjalët si tulla të thyera në një mur që nuk mban as peshë, as kuptim.

Në krye të kësaj tragjikomedie qëndronte Abelard Tahiri, një figurë e lodhur nga përpjekja për të keqtrajtuar shkronja, fjalë, fjali dhe periudha.

Ai nuk shkruante.

Ai negocionte me alfabetin.

Çdo fjali e tij ishte një proces i gjatë diplomatik mes germave që nuk donin të bashkëpunonin me të në mënyrë servile.

Zanoret kërkonin frymëmarrje, bashkëtingëlloret kërkonin kuptim, ndërsa ai u ofronte vetëm keqtrajtim mendor dhe fizik.

Dhe kështu, dita e zakonshme e tij dukej si një ekspeditë arkeologjike:

Ai gërmonte nëpër shkronja si një derr që kërkon tartufe – me shpresën naive se diku, mes baltës së sintaksës dhe borës së morfologjisë do ta gjente një fjali të ngrënshme.

Por edhe kur e gjente…

ajo dilte e shtrembër.

Jo thjesht e gabuar – sepse gabimi ka dinjitetin e përpjekjes, por e shtrembër si nofullat e kundërshtarëve të Mike Tyson pas një nokauti që nuk lë vend për interpretim të gabuar.

Shkronjat e tronditura nga kjo dhunë semantike, vendosën të bëjnë atë që asnjë alfabet nuk kishte guxuar ta bëjë më parë:

të kërkojnë drejtësi fizike.

Në imagjinatën e tyre të dëshpëruar, drejtësia kishte formën e një grushti.

Por tragjedia nuk përfundoi aty.

Sepse, si çdo revolucion që respekton vetveten, edhe ky u kthye në luftë civile.

Zanoret – këto aristokrate të ajrit dhe zërit – u rreshtuan në anën e reformës.

Ato kërkonin rregull, frymëmarrje dhe një kushtetutë të re drejtshkrimore.

Ndërsa bashkëtingëlloret – punëtorët e lodhura të gjuhës – u rebeluan për arsye shumë më tokësore:

Ato ishin kepërdorur për vite me radhë nga frazat boshe dhe nga premtimet elektorale që nuk përmbanin as fillim, as mes, as mbarim – vetëm një jehonë boshe që përsëritej si një dhimbje kolektive koke.

Dhe pikërisht në këtë moment kritik, kur gjuha po shpërbëhej në mënyrë më dramatike sesa çdo koalicion politik, u shfaq ai.

Mike Tyson.

Jo si simbol i dhunës, por si një metaforë e thjeshtësisë brutale:

Sepse madje edhe sipas mendimit të tij një fjali do të duhej të kishte fillim, mes dhe fund – përndryshe, do të ishte vetëm një grushtim i ajrit.

Por ironia e madhe ishte kjo:

shkronjat nuk u trembën nga grushtat e tij.

Ato u trembën nga mundësia që më në fund do të duhej të thoshin diçka me kuptim.

Ndërkohë, në një përpjekje heroike për pajtim, Abelard Tahiri mori fjalën.

“Unë…”, tha ai.

Dhe aty mbaroi gjithçka.

Sepse presja kishte hyrë në grevë.

Pika kishte dhënë dorëheqje.

Dhe fjalia – kjo krijesë e brishtë që kërkon përgjegjësi – refuzoi të lindte në një ambient ku kuptimi trajtohej si luks.

Në një qoshe tjetër të realitetit, një komision urgjent i Pdk-së u mblodh për ta shpëtuar gjuhën shqipe.

Propozimet ishin madhështore në absurditetin e tyre: – zëvendësimi i fjalëve me emoji,

– reduktimi i mendimit në “po”, “jo” dhe “shohim”,

– dhe krijimi i një algoritmi që korrigjon realitetin sipas deklaratave.

Por algoritmi, pasi lexoi draftin e parë, bëri atë që nuk e bëjnë shpesh makinat:

refuzoi të bashkëpunojë me marrëzinë.

Në fund, shkronjat – këto viktima të heshtura të një kulture që flet shumë dhe thotë pak – morën vendimin e tyre përfundimtar:

Ta shpallin pavarësinë nga Pdk.

Jo si akt rebelimi, por si akt vetëmbrojtjeje.

Sepse edhe gjuha, si çdo organizëm i gjallë, ka një kufi të durimit.

Dhe kur ai kufi thyhet, ajo nuk bërtet.

Ajo hesht.

Dhe atë ditë, për herë të parë në histori, një konferencë politike përfundoi pa asnjë deklaratë.

Jo sepse nuk kishte çfarë të thuhej.

Por sepse edhe heshtja kishte vendosur të mos përkthehej më.

The post E bekume koftë ajo ditë kur lindi Abelardi appeared first on DRINI.us.

Kur do të merret me këto çështje Policia e Moralit, e përfolur në popull si “Policia e Rrospillëkut“?

Drini.us — Tue, 31 Mar 2026 10:46:40 +0000

Lis Bukuroca, Gjermani

Prokuroria Speciale e Gramatikës

Sot Prokuroria Speciale e Gramatikës paska njoftuar opinionin publik se prej „1 prillit ka me fillue me arrestue xhin çi nuk e folin guhën letrare si duhet e qysh duhet me u folë.“

Mendimin e bëri të ditur në një debat njëri nga intelektualët më të mëdhenj të Kosovës, gazetari Valon Llosi, i cili i arsyetoi hetimet gjerë e gjatë.

Ky mendim u konfirmua pak më vonë edhe nga një tjetër intelektual i shquar, Milaim Gramatika, i cili deklaroi se disponon informata nga burime tejet sekrete dhe tepër konfidenciale, për të cilat nuk paska dijeni askush tjetër përveç tij.

“Janë hapë degë të posaqme në Prokurori çi kan me u marrurr jo veq me guhën po edhe me libra t’xheografisë, bioloxhisë e kejt shkencave natyrale e kundërnatyrale.“, tha ai.

„Kejt ata çi kan boe gabime ortografike e shtrembnime“, sipas Milaim Gramatikës, “kanë me u arrestue pa dallim xhinie, niveli e pa e kshyrë a osht gabimi i vogel a i madh.“

Ai në fund tha rrastë e ship:

„Boll hangrën mut e bagla do sharllatana! Xhinia pa dije, pa shkollë, pa edukatë e pa pikë marreje! Unë kam kenë gazetar n’Suedi dhe e di për çka po flasirati.“

Më vonë debatit iu bashkua edhe Berat Juristi, i cili njoftoi se gjatë bastisjeve „kan me u sekuestrue fjalora, libra gramatike, fletore e çdo send tjetër provus si dëshmi materiale se ata i kanë pasë, po si kan msu kurr hiq asniherë.“

Juristi ka lindur në vitin 1975 dhe në vitin 1995 paska përfunduar studimet, në moshën 20-vjeçare, për një apo dy vjet, tetë semestra, me sukses të jashtëzakonshëm. Një nivel akademik vërtet gjenial dhe tepër i lartë, madje i rrallë në Europë.

Nejse, ato masa, sipas tyre, „po mundohen me e përmisue gjendjen guhsore n’Kosovë, sepse poplli pe flet keç, shumë keç se nuk ka marue fakulteta.“

Hetimet janë duke vazhduar intensivisht pa ndalje… dhe gabimet nuk do t’i falen askujt.

Prokurori Bekim Prroi tha se „policia neser ka me arrestue disa gjeografë çi thojnë se Çakorri e Veriu i takojnë Kosovës, çi osht çeshtje e ndishme shumë.

Të enjten vin n’ren akdemikat falls e xhinia çi kanë ble diploma me pare në fakultet, kurse t’shtunen, do të arrestohen poet e roamsier çi kan shkru vjersha e romane dashnie, erotike, sentimentale e gjana tjera t’pisllafta.“

Në fakt, me këto çështje do të duhej të merrej Policia e Moralit, e përfolur në popull si “Policia e Rrospillëkut“, por, përderisa ajo ende nuk është themeluar, këtë detyrë do ta marrë përsipër Prokuroria e Shkencave Shoqërore, e cila vepron kur të mundet dhe aq sa mundet, por me përkushtim shumë të madh.

Kur një gazetar pyeti prokurorin Prroi pse nuk bastisen shtëpitë e miqve të Fatmir Shehollit, ai tha se “nuk jemi shtet totalitar, por shtet demokratik. Lixhor! Ata nuk kanë asni faj pse janë fotografue me shokun e vet.“

Një analist tjetër, të cilit në TV nuk ia treguan surratin- ishte i kthyer me shpinë nga publiku- tha se policia e Kosovës nuk duhet të pengojë shpërndarjen e milionave në Kosovë nga shoqatat bamirëse serbe, por vetëm të pengojë futjen e armatimit, sepse paratë duhen dhe njerëzit jetojnë prej tyre dhe mbajnë familjet.

Gjatë debatit, ata e vërtetuan me “fakte” se Qeveria Kurti është fajtore për lejimin e librave që dëmtojnë Kosovën, si për shembull ai i studiuesit Shkelzen Gashi.

Në fund, Valon Llosi propozoi një „Lixh, çi, kta xhin i përze nga Kosova dhe i çon te diaspora analfabete! Se në Kosovë duhet me nejtë vetëm intelektualcat“ e nivelit të tij.

Aty, në mes të tjerash, u propozua edhe themelimi i një Prokurorie Superspeciale, që do të luftojë marrjen e pasurisë së njerëzve që kanë ditur të pasurohen…

The post Kur do të merret me këto çështje Policia e Moralit, e përfolur në popull si “Policia e Rrospillëkut“? appeared first on DRINI.us.

Ne të Pydykyhit kemi përvojë të madhe pushtetmbajtëse me A-akyhin dhe Lydykyhin

Drini.us — Fri, 27 Mar 2026 17:07:28 +0000

Lis Bukuroca, Gjermani

Kandidati i Pydykyhit për kryetar

Ne, kryesia e Pydykyhit, kërkojmë nga Vetëvendosje të votojë kandidatin tonë për president. Jo pasi ta shohë, jo pasi ta dëgjojë, por pa e ditur se kush është. Pse? Sepse dikujt mund të mos i pëlqejë hunda e tij, dikujt surrati, dikujt guha shipe që e flet, e dikujt ndoshta e kaluara e tij si pioner i shokut Tito.

Çdo kandidat konkret është problem: ka të kaluar, ka lidhje me korrupsionin, ka mëkate. Ndërsa anonimët janë të pastër si loti. Kristal! Të paprekshëm edhe për Byron për Sekuestrimin e Pasurisë së Merituar. Nëse Kurti nuk pranon, shkojmë krenarë në zgjedhje. Na duhet një kryetar që nuk ekziston praktikisht, por që funksionon teoritikisht. Një president pa biografi. Nuk i duhet. Apolitik. Pra, perfekt.

Kështu nuk do të ketë skandale personale, sepse nuk do të ketë personalitet. Nuk do të bëjë gabime, sepse nuk do të marrë vendime. Dhe nuk do të ketë turp, sepse nuk do të ketë as fytyrë. Ne të Pydykyhit pyesim: çfarë na duhet një njeri real në atë post? Që të bëjë deklarata boshe si qypi pa turshi e të presë shirita? Më mirë një qyp i zbrazët se një me rasoj të keq brenda. Të paktën është i sinqert në boshësinë e vet. E pastaj, si mund të kritikohet një president që askush nuk e di kush është? Kujt i kërkohet llogari? Kujt i dërgohen ftesat zyrtare? Kështu e ruajmë buxhetin, se na duhet shumë. Vërtetë shumë.

Ne të Pydykyhit kemi përvojë të madhe me A-akyhin dhe Lydykyhin. Paratë e buxhetit i investojmë në mënyrë efektive dhe të sigurt. Pra, duam kryetar anonim dhe pa adresë. Ky është zbulimi ynë i madh i kryesisë sonë: të Pydykyhit.

Në fund të fundit, pse të kemi një president real që kushton, kur mund të kemi një kryetar-ide, të padukshëm, që nuk na e shurdhon as neve specin, as bolet Batonit.

Nëse nuk pajtoheni, e kemi planin ‘b’: një kryetar virtual, si ministresha e Ramës, që del në ekran kur duhet dhe e fikim kur s’na duhet. Me një klikim. Vetëm një figurë që shtiret se ekziston. Dhe nëse na shqetëson, ia heqim kabllon nga rryma dhe zhduket në mosekzistencë.

Si te Rama, që me sukses të madh po lufton korrupsionin. Prandaj po kërkojmë një garanci me shkrim nga Vetëvendosje: të votojë kandidatin tonë që nuk e di se cili është. Kur nuk e dini kush është në krye, nuk do të keni kë të fajësoni dhe do të punoni vetë.

Sistemi do të jetë stabil si në lumturi-epokën të Hashimit dhe Mustafës. Paqe dhe lumturi totale. Populli në ekstazë. Si atëherë. Ndërkohë, qytetarët le të merren me punët e veta, jo me politikë. Për politikë paguhemi ne, jo populli. Prandaj na ka votuar hajvanati! Kërkesa jonë është e drejtë, e koordinuar me gazetarët hibrid dhe oligarkët.

Votoni kandidatin tonë anonim. Kjo është forma më e sinqertë e politikës sonë; një marrëveshje e errët për një realitet të paqartë, por me synime dhe dëshira shumë të qarta. Për Kosovën, për popullin e saj që e meriton të jetë Zvicër, por po pengohet nga njeriu i Serbisë.

Në fund, për ne nuk është me rëndësi kush do të bëhet president.

Pyetja është: a kemi kurajo ta pranojmë se ai nuk na duhet fare?

Sepse në këtë vend jo vetëm që mund të zgjedhim këdo, por mund të zgjedhim edhe askënd.

The post Ne të Pydykyhit kemi përvojë të madhe pushtetmbajtëse me A-akyhin dhe Lydykyhin appeared first on DRINI.us.

Si hipa në trenin që “më dukej si Dude Balje…”!?

Drini.us — Tue, 24 Mar 2026 17:15:19 +0000

Shkruen e knon: Lirim Patrioti

(Lirim Gashi, Prizren)

SI I HIPA TRENIT QË DUKEJ SI DUDA BALJE E VITIT 1954 ?

(satirë me spec në shqip dhe serbisht)

Para 15 minutash më doli para syve një model “retro-luksoz” i Duda Baljes — një edicion special i vitit 1954, që koha vetë e kishte “restauruar” sipas shijes së saj, pa e pyetur mjeshtrin dhe pa asnjë garanci.

Mollëzat paksa të lodhura nga “teknologjia plastike e kohës së Jugoplastikës”, por, për çudi, pikërisht kjo i jepte një karizmë të çuditshme, thuajse artistike — si ta shikoje një ekspozitë që nuk e dije nëse ishte muze apo një legjendë e gjallë.

Dukej si ai treni i lashtë Akropolis — që nuk nxitonte dhe nuk tundej kot, por kishte një elegancë që të detyronte të ulesh, ta ndezësh një cigare dhe të fillosh të mendosh për kuptimin e jetës… ose të paktën për kuptimin e biletës që sapo ke blerë.

Nuk e kishte më atë freskinë dhe shpejtësinë rinore që ta merrte frymën — përkundrazi, ishte nostalgji e pastër:

Sepse e kishte një ritëm te ngadaltë që zgjon kujtime, provokon imagjinatën dhe të pëshpërit: “Ngadalë, o trim… ku po nxiton sikur të të ndiqte inspektorati tatimor?”

Sepse, në fund të fundit, disa “udhëtime” nuk bëhen për të arritur shpejt… por për ta kuptuar pse je hipur fare në tren.

Dhe aty filloi dialogu ynë historik — i tillë që edhe Akademia Serbe e Arteve dhe Shkencave do të thoshte: “Këtë nuk e fusim në arkiv, këtë e çojmë direkt në kafene!”

Unë: “Zonjë, a je ‘version deluxe’ apo ‘nostalgji me garanci të zgjatur’?”

Ajo (me një buzëqeshje që ka mbijetuar tri shtete dhe pesë palë zgjedhje):

“Bir, unë jam si vera e kuqe… sa më shumë vite që kalojnë, aq më të mençur bëhen njerëzit kur më shikojnë dhe kur binden se kam mbetur po ajo që isha!”

Unë: “Po këto mollëza… duken si një airbag që ka parë më shumë përplasje makinash se një autoshkollë në Beograd?”

Ajo: “Mos u merr me detaje teknike bir.

Makina e vjetër nuk është për sprint — por për xhiro romantike nëpër kujtime.”

Unë: “Domethënë nuk je për sprint, por për maratonë?”

Ajo: “Çfarë maratone! Unë jam për piknik — historik, politik, filozofik, letrar, erotik, etik dhe moral… të gjitha në një paketë, si ofertat në supermarket!”

Unë (tashmë paksa i hutuar): “Po nëse një qytetar i çmendur si unë s’ka kohë dhe kërkon zgjidhje urgjente të problemit ?”

Ajo (me një vështrim që ka parë më shumë fushata se televizori): “Atëherë, bir, ke hipur në trenin e gabuar. Unë jam për ata që dinë të presin… dhe që nuk kanë frikë nga vonesat historike.”

Unë: “Domethënë kush të hipën… zbret më i mençur?”

Ajo: “Jo domosdoshmërisht më i mençur… por patjetër më i durueshëm — e durimi sot është luks më i madh se sa vetë mençuria!”

Dhe aty e kuptova:

disa udhëtime nuk janë për të mbërritur shpejt… por për të qeshur gjatë rrugës, për t’u habitur me vetveten dhe në fund për të thënë:

“Çfarë kam pirë sot që trenat po më mbajnë ligjërata filozofike?!”

#highlights

KAKO SAM UZJAHAO VOZ KOJI JE LIČIO NA DUDA BALJE IZ 1954. GODINE?

Autor : Lirim Gashi

(satira za dobre duše)

Pre 15 minuta mi je pred očima iskrsao jedan “retro-luksuzni” model Duda Balje — specijalno izdanje iz 1954. godine, koji je vreme samo “restauriralo” po sopstvenom ukusu, bez pitanja majstora i bez ikakve garancije.

Jagodice su bile pomalo umorne od “plastične tehnologije iz vremena Jugoplastike”, ali, čudno, upravo joj to davalo neku posebnu karizmu, gotovo umetničku — kao da gledaš izložbu za koju ne znaš da li je muzej ili živa legenda.

Delovala je kao onaj stari voz Akropolis — koji ne žuri i ne trese se bez razloga, ali ima eleganciju koja te natera da sedneš, zapališ cigaretu i počneš da razmišljaš o smislu života… ili barem o smislu karte koju si upravo kupio.

Nije više imala onu mladalačku svježinu i brzinu koja oduzima dah — naprotiv, bila je čista nostalgija:

Jer je imala spor ritam koji budi uspomene, provocira maštu i šapuće: “Polako, junače… kuda juriš kao da te juri poreska inspekcija?”

Jer, na kraju krajeva, neka “putovanja” ne služe da se stigne brzo… nego da se shvati zašto si uopšte ušao u voz.

I tu je počeo naš istorijski dijalog — takav da bi i Srpska Akademija Nauka i Umjetnosti rekla: “Ovo ne ide u arhivu, ovo ide direktno u kafanu!”

Ja: “Gospođo, da li si ‘deluxe verzija’ ili ‘nostalgija sa produženom garancijom’?”

Ona (sa osmehom koji je preživeo tri države i pet izbornih ciklusa):

“Sinko, ja sam kao crveno vino… što više godina prolazi, ljudi postaju mudriji kada me gledaju i shvate da sam ostala ista kao i pre!”

Ja: “A te jagodice… deluju kao vazdušni jastuci koji su videli više sudara nego auto-škola u Beogradu?”

Ona: “Nemoj se baviti tehničkim detaljima, sinko.

Stara mašina nije za sprint — već za romantičnu vožnju kroz uspomene.”

Ja: “Znači nisi za sprint, nego za maraton?”

Ona: “Ma kakav maraton! Ja sam za piknik — istorijski, politički, filozofski, književni, erotski, etički i moralni… sve u jednom paketu, kao akcije u supermarketu!”

Ja (već pomalo zbunjen): “A ako ludi građanin poput mene nema vremena i traži hitno rešenje problema?”

Ona (sa pogledom koji je video više kampanja nego televizor):

“Onda si, sinko, ušao u pogrešan voz. Ja sam za one koji znaju da čekaju… i koji se ne boje istorijskih kašnjenja.”

Ja: “Znači ko uđe u tebe… izlazi mudriji?”

Ona: “Ne nužno mudriji… ali svakako strpljiviji — a strpljenje je danas veći luksuz od same mudrosti!”

I tada sam shvatio:

neka putovanja nisu da bi se brzo stiglo… nego da bi se usput smejalo, da bi se čovek iznenadio samim sobom i na kraju rekao:

“Šta sam ja danas pio, kad mi vozovi drže filozofska predavanja?!”

The post Si hipa në trenin që “më dukej si Dude Balje…”!? appeared first on DRINI.us.

Kushtetuta me kurorë marrëzie

Drini.us — Tue, 24 Mar 2026 04:48:20 +0000

Shkruen e knon: Lirim Patrioti

___

(Lirim Gashi, Prizren)

___

IDIOTIZMI PRIVAT, EPIDEMIA PUBLIKE DHE KUSHTETUTA QË I VË KURORË MARRËZISË

___

Dhjetë vjet para të tjerëve i parashikoj ngjarjet e së ardhmes si ora zvicerane Rolex që e mat kohën me teknologjinë e saj jashtëzakonisht të saktë — por unë nuk jam magjistar që mund t’ua nxjerr idiotëve idiotizmin nga koka.

Pra, çfarë bëj?

Bëj atë që e bën kushtetuta jonë: e toleroj budallallëkun e tyre për aq kohë sa mbetet i mbyllur në hapësirën e tyre private, në shtëpitë e tyre.

Por qasja ime ndaj idiotizmit është shumë më e shëndetshme se ajo e kushtetutës sonë të sëmurë.

Sepse sapo budallallëku i tyre privat del nga dera e shtëpisë dhe bëhet budallallëk publik, atëherë bëhet objektivi im — të cilit ia shkërmoqi nënën e nënës, nën dritën e diellit dhe nën shkëlqimin e hënës.

Ndërkohë, kushtetuta jonë jo vetëm që e toleron budallallëkun publik të figurave publike të të gjitha profesioneve, por e mbështet në çdo mënyrë, e shndërron në normë dhe i vë kurorë.

Çfarë dua të them me këtë?

Dua të them se kushtetuta jonë meriton t’ia shajmë të gjithë gjyqtarët sipas regjistrit, aq ashpër, aq fort dhe aq thellë, sa që të nesërmen të ankohet në shtypin kroat se ka dhimbje në prapanicë, në vaginë, në gjoks, në fyt dhe nën bel.

Humorin anash, ky është problemi që më mundon më së shumti.

Dhjetë vjet përpara turmës, unë i nuhas ngjarjet e së ardhmes me saktësinë cinike të një ore zvicerane — jo si një Rolex që mat sekondat, por si një mendje që mat budallallëkun.

Por ka një problem: unë nuk jam magjistar.

Unë nuk kam shkop magjik për t’ua nxjerrë idiotëve idiotizmin nga kafka, sepse ata e kultivojnë atë si një bimë shtëpie.

Prandaj, çfarë bëj?

E bëj atë që, teorikisht, duhet ta bëjë çdo rend i arsyeshëm: e toleroj marrëzinë e tyre — për aq kohë sa mbetet e mbyllur në dhomat e saj, si një erë e keqe që nuk del jashtë mureve.

Por ndryshe nga kushtetuta jonë — kjo krijesë me imunitet vetëshkatërrues — unë kam një vijë të kuqe.

Sepse në momentin kur marrëzia del nga dera, vishet me petkun publik dhe fillon të predikojë si normë, ajo nuk është më çështje private. Ajo bëhet epidemi publike.

Dhe aty hyj unë.

Jo si shërues — por si shkatërrues i iluzioneve.

E zhvesh, e çmontoj, e copëtoj nën dritën e diellit dhe nën heshtjen ironike të hënës, derisa të kthehet lakuriq në vaginën e nënës.

Ndërkohë, kushtetuta jonë e bën të kundërtën: ajo nuk lufton kundër marrëzisë publike — ajo e ushqen.

Nuk e kufizon — e zbukuron.

Nuk e ndëshkon — e shpall standard.

Dhe kështu lind absurdi: idiotizmi bëhet meritë, ndërsa arsyeja e shëndoshë trajtohet si devijim.

Çfarë dua të them me këtë?

Dua të them se një kushtetutë që e mbron më shumë marrëzinë publike sesa arsyen, nuk meriton respekt — por një përplasje brutale me realitetin.

Një përballje aq të ashpër sa të zgjohet të nesërmen e rrënuar, duke u ankuar jo për dinjitetin e humbur, por për dhimbjen që ia ka lënë prapa e vërteta.

Sepse ndonjëherë, e vetmja mënyrë për ta shëruar një sistem të kalbur… është ta lësh ta ndiejë dhimbjen e vet.

Ta qifsha shtetin, i cili e ka Shqipërinë perëndim dhe Serbinë lindje.

Sepse kjo do të thotë të jesh i ngujuar dhe shtypur në mes të sanduiçit të Vuçiçit i cili kapak të sipërm dhe shpues të poshtëm e ka Edi Ramën.

A kuptoni ju pak serbisht si Dullo Kotinski, apo e kuptoni gjuhën e armiqve Vuçiç dhe Rama, si Lirim Gashi?

The post Kushtetuta me kurorë marrëzie appeared first on DRINI.us.

Profecitë e çuditshme të Ajaz Ashkalisë

Drini.us — Sat, 21 Mar 2026 15:41:27 +0000

Shkruen e knon: Lirim Patrioti

(Lirim Gashi, Prizren)

AJAZ ASHKALIA DHE PROFECITË E TIJ TË ÇUDITSHME

(në shqip dhe serbisht)

„Nëse i dërguari homoseksual amerikan, Richard Grenell, i cili prej vitesh e bën kontrollin teknik, fiziologjik dhe meteorologjik të të pasmeve të Edvin Ramës dhe Aleksandar Vuçiçit, ndërsa ata në shenjë mirënjohjeje ia pinë llullën e cigares, e nxjerr Hashim Thaçin nga burgu i Hagës – atëherë Virgjëresha Vlora Çitaku, në shenjë mirënjohjeje, do të mbetet shtatzënë me Shpirtin e Shenjtë dhe, pasi ta lindë një djalë engjëllor, do ta pagëzojë me emrin e përshtatshëm – Grenell Dupejebić.“

Sot në mëngjes, ndërsa po pija kafe me komshiun tim Ajaz Ashkali Pashën, vura re një frikë dhe shqetësim të thellë në fytyrën e tij.

Fytyra e tij legjendare dukej sikur kishte dalë direkt nga ndonjë film epik bolivudian, në të cilin regjisori, i kapur nga një krizë artistike, kishte vendosur të përziente apokalipsin me komedinë dhe t’i shtonte gjithçkaje një dozë të fortë emocioni të llojit “hajmedet”.

Lëkura e tij e kishte atë nuancë dramatike të Mahatma Gandit, që ma kujtonte sfondin e një kënge tragjike që shpërthen papritur, ndërsa poshtë syve i shfaqeshin dy hije gri-blu, sikur grimerët ta kishin humbur kontrollin dhe të kishin vendosur ta kthenin pagjumësinë e tij në art modern.

Sytë i shkëlqenin me një intensitet të çuditshëm, si të aktorëve që janë gati të nisin një monolog për fundin e botës dhe, pas pak sekondash, të shpërthejnë në një këngë me koreografi dhe një erë që fryn nga hiçi.

Buzët e tij, të fryra si me pompë biçiklete dhe të ngjyrosura me një ngjyrë të guximshme vjollce, dukeshin si rekuizita të ekzagjeruara të një skene dashurie – sikur në çdo moment do të shqiptonte një deklaratë dramatike për fatin e njerëzimit, ndërsa në sfond mungonte vetëm një violinë që qan.

Në atë fytyrë, absurdi dhe tragjedia kishin bërë paqe me njëra-tjetrën.

Prandaj nuk më mbeti gjë tjetër veçse ta pyesja se çfarë e mundonte.

Ai më pa drejt në sy dhe, me një zë që i dridhej si një tel violine i këputur në një koncert të dështuar, tha se ndihej i kërcënuar nga Donald Trump, i cili – sipas tij – për hir të Izraelit është i gatshëm ta zhduk gjithë njerëzimin.

Por ajo që e kishte tmerruar akoma më shumë ishte një video që kishte parë në YouTube, ku disa priftërinj nga një kishë protestante amerikane e përkëdhelnin Trumpin në supe dhe e shpallnin një lloj mesie biblike që do ta çojë njerëzimin drejt Armagedonit, duke e ngushëlluar me cinizëm:

“Nuk ka problem, zoti Trump, që nuk do të jetoni gjatë – të paktën do ta merrni me vete në varr të gjithë njerëzimin, dhe ne në botën e përtejme do t’jua konfirmojmë statusin tuaj të veçantë në një ceremoni hyjnore që do të drejtohet nga vetë Jezu Krishti.”

Ajazi e piu kafen me një frymë, sikur po e gëlltiste një orkestër të tërë që i tingëllonte rreth kokës, dhe pastaj, me një ironi të hidhur që e kanë vetëm të dëshpëruarit, shtoi:

“Nëse në këtë botë absurde ndodh edhe që i dërguari homoseksual i Edi Ramës dhe i Aleksandar Vuçiçit, Richard Grenell, ta nxjerr Hashim Thaçin nga burgu i Hagës – atëherë përgatitu për një mrekulli tjetër:

Virgjëresha Vlora Çitaku do të mbetet shtatzënë me Shpirtin e Shenjtë dhe, pasi ta lindë një fëmijë engjëllor, do ta pagëzojë me një emër të denjë për këtë epokë budallaqe – Grenell Dupejebić.“

Në atë moment nuk e dija nëse po e dëgjoja një njeri të frikësuar apo një aktor që ka mbetur përgjithmonë i ngujuar në rolin e tij.

Por një gjë është e sigurt:

Në fytyrën e Ajazit, Bollywood-i kishte gjetur profetin e tij të fundit – dhe bota tragjikomedinë e saj më të sinqertë.

AJAZ AŠKALIJA I NJEGOVA ČUDNA PROROČANSTVA

Autor: Lirim Gashi

„Ako američki homoseksualni izaslanik, Richard Grenel, koji već godinama vrši tehnički, fiziološki i meteorološki pregled zadnjice Edija Rame i Aleksandra Vučića, dok mu oni zauzvrat iz zahvalnosti puše lulu cigare, izvuče Hašima Tačija iz haškog zatvora – onda će devica Vlora Čitaku, u znak zahvalnosti, zatrudneti sa Svetim Duhom i, nakon što rodi malog anđeoskog dečaka, krstiti ga prikladnim imenom – Grenell Dupejebić.“

Jutros, dok sam pio kafu sa svojim komšijom Ajazom Aškalijom Pašom, primetio sam dubok strah i nemir na njegovom licu.

Njegovo legendarno lice izgledalo je kao da je izašlo direktno iz nekog epskog bolivudskog filma, u kojem je reditelj, savladan umetničkom krizom, odlučio da pomeša apokalipsu sa komedijom i da svemu doda šaku emocionalnog „jaoj-majko“ naboja.

Njegova koža imala je onu dramatičnu nijansu Mahatme Gandija, koja me podsećala na pozadinu neke tragične pesme koja iznenada eksplodira, dok su mu se ispod očiju ocrtavale dve sivo-plave senke, kao da su šminkeri izgubili kontrolu i odlučili da njegovu nesanicu pretvore u modernu umetnost.

Oči su mu sijale nekom čudnom intenzivnošću, poput glumaca koji su spremni da započnu monolog o kraju sveta i, već posle nekoliko sekundi, da eksplodiraju u pesmi sa koreografijom i vetrom koji duva niotkuda.

Njegove usne, naduvane kao pumpom za bicikl i obojene smelom ljubičastom bojom, izgledale su kao prenaglašeni rekviziti iz ljubavne scene – kao da će svakog trenutka izgovoriti dramatičnu izjavu o sudbini čovečanstva, dok u pozadini nedostaje samo violina koja plače.

Na tom licu, apsurd i tragedija su sklopili mir jedan s drugim.

Zato mi nije preostalo ništa drugo nego da ga pitam šta ga muči.

Pogledao me pravo u oči i, glasom koji mu je podrhtavao kao puknuta žica violine na neuspelom koncertu, rekao da se oseća životno ugroženim od ludog Trampa, koji je – po njegovom mišljenju – zarad Izraela spreman da ceo svet zavije u crno.

Ali ono što ga je još više užasnulo bila je jedna video-snimka koju je pogledao na YouTube-u, gde su neki sveštenici iz agresivne američke protestantske crkve tapšali Trampa po ramenima i proglašavali ga nekom vrstom biblijskog mesije koji će čovečanstvo odvesti u Armagedon, cinično ga tešeći:

„Nema veze, gospodine Tramp, što nećete dugo živeti – barem ćete povesti sa sobom u grob celo čovečanstvo, a mi ćemo vam u zagrobnom svetu potvrditi vaš poseban status na jednoj božanskoj ceremoniji koju će predvoditi sam Isus Hrist.“

Ajaz je ispio kafu u jednom dahu, kao da guta čitav orkestar koji mu svira oko glave, a zatim, sa onom gorkom ironijom koju poseduju samo očajnici, dodao:

„A ako se u ovom apsurdnom svetu desi i to da homoseksualni izaslanik Edija Rame i Aleksandra Vučića, Ričard Grenel, izvuče Hašima Tačija iz haškog zatvora – onda se pripremi za sledeće čudo:

Devica Vlora Čitaku će zatrudneti sa Svetim Duhom i, nakon što rodi anđeosko dete, krstiće ga imenom dostojnim ove epohe – Grenell Dupejebić.“

U tom trenutku nisam znao da li slušam uplašenog čoveka ili glumca koji je zauvek zaglavljen u svojoj ulozi.

Ali jedno je bilo sigurno: na Ajazovom licu, Bolivud je pronašao svog poslednjeg proroka – a svet svoju najiskreniju tragikomediju.

The post Profecitë e çuditshme të Ajaz Ashkalisë appeared first on DRINI.us.

Muri i Mitrovicës u rrëzua nga turpi, sapo e kuptoi se arkitekti i tij ishte Baton Zidić Ndalić

Drini.us — Fri, 20 Mar 2026 22:20:48 +0000

Shkruen e knon: Lirim Patrioti

(Lirim Gashi, Prizren)

____

Muri serb që e ndante Mitrovicën e Jugut nga Mitrovica e Veriut u rrëzua nga shokimi sapo dëgjoi se arkitekti apo babai i tij biologjik ishte Baton Zidić Ndalić.

Ose më saktë: ai u rrëzua nga shokimi dhe gërdia sapo mori vesh se çdo bllok i tij e mbante ADN-në shqiptare të Batonit.

Ndërsa kur Batoni dëgjoi se ‘biri i tij biologjik serb’ ishte vetëflijuar për çështjen kombëtare shqiptare, nga frika e madhe se do t’ia qinte mamanë Jovica Stanishiqi, e bindi gojën e vet t’ia hajë mutin Milan Radoiçiqit dhe Zvonko Veselinoviqit.

Ju shqiptarët jeni budallenj naivë si indianët e Amerikës, përndryshe do ta kishit kuptuar prej kohësh se çfarë magjistari gjenial është Baton Zidić Ndalić.

Ai është i njëjti që e bindi përmes Shkëlzen Maliqit, Edi Ramën, që t’ia hajë mutin Aleksandar Vuçiqit, Aleksandër Vulinit, Jovica Stanishiqit, Ana Brnapiçkes, Sinisha Mihajloviqit, Goran Bregoviqit, dhe Richard Grenellit, duke i garantuar shije ekselente nga përvoja personale.

Në çastin kur u rrëzua muri i Mitrovicës, nuk u dëgjua krisma e betonit — jo.

Ai psherëtiu si një plak që sapo e kuptoi se gjithë jetën e ka kaluar duke mbrojtur një gënjeshtër.

Sepse kur e kuptoi se ADN-ja e tij ishte më shqiptare se vetë Baton Zidić Ndalić, ai nuk u rrëzua nga pesha — u rrëzua nga turpi.

Ndërkohë, Batoni, ky Hudini ballkanik i mendjeve të dobëta, nuk u trondit aspak.

Thjesht ngriti vetullën, shkundi një grimë pluhuri imagjinar nga supi dhe tha:

“Edhe një projekt i suksesshëm.”

Sepse për të, realiteti nuk është diçka që ndodh natyrshëm — është diçka që lind në kokën e tij tradhtare.

Madje thuhet se një natë, në një tryezë të errët ku mblidhen hijet e politikës, ai ia shpjegoi Aleksandar Vuçiqit teorinë e “identitetit fleksibël”:

“Popujt nuk kanë identitet,” i tha, “ata kanë vetëm kujtesë të dobët.”

Vuçiçi buzëqeshi. Jo sepse ishte humor, por sepse e kuptoi se kishte përballë një njeri që mund t’i shesë edhe pasqyrës reflektimin e saj.

Ndërkohë, Edi Rama, në një qoshe të atij teatri absurd, përpiqej të kuptonte nëse ishte duke e luajtur rolin e artistit apo të spektatorit në një dramë që nuk e kishte shkruar vetë.

Dhe në sfond, si një dirigjent i padukshëm, Batoni vazhdonte të kompozonte simfoninë e mashtrimit:

një violinë për naivitetin,

një daulle për propagandën,

dhe një piano për ego të lënduara që kërkojnë duartrokitje edhe kur nuk ka publik.

Kulmi erdhi kur ai i tha një gazetari anonim:

“Problemi me shqiptarët nuk është se janë naivë… problemi është se janë të sinqertë në një botë ku mbijetojnë vetëm mashtruesit.”

Dhe për një çast — vetëm për një çast — heshtja ra si borë mbi këtë cirk politik.

Sepse ndoshta, në gjithë këtë grotesk, fshihej edhe një grimë e vërtete.

Dhe e vërteta, si gjithmonë, ishte më e frikshme se vetë satira.

ZID MITROVICE SE SRUŠIO OD STIDA, ČIM JE SHVATIO DA MU JE ARHITEKTA BIO BATON ZIDIĆ ZABRANIĆ

Autor : Lirim Gashi

Srpski zid koji je razdvajao Južnu Mitrovicu od Severne Mitrovice srušio se od šoka čim je čuo da je njegov arhitekta ili biološki otac, Baton Zidić Zabranić.

Tačnije: srušio se od šoka i gađenja čim je saznao da svaki njegov blok nosi Batonovu albansku DNK.

A kada je Baton čuo da se njegov „srpski biološki sin“ sam žrtvovao za albansku nacionalnu stvar, od silnog straha da će mu jebati mater Jovica Stanišić ubedio sopstvena usta da pojedu govno Milanu Radoičiću i Zvonku Veselinoviću.

Vi Albanci ste naivne budale kao američki Indijanci — inače biste odavno shvatili kakav genijalni mađioničar je Baton Zidić Zabranić.

On je isti onaj koji je, preko Škeljzena Maliqija, ubedio Edija Ramu da jede govna Aleksandru Vučiću, Aleksandru Vulinu, Jovici Stanišiću, Ani Brnabić, Siniši Mihajloviću, Goranu Bregoviću i Richardu Grenellu, garantujući im vrhunski ukus iz ličnog iskustva.

U trenutku kada se mitrovački zid srušio, nije se čuo zvuk lomljenja betona — ne. Uzdisao je kao starac koji je upravo shvatio da je čitav život proveo braneći jednu laž.

Jer kada je shvatio da je njegova DNK bila „albanskija“ od samog Batona Zidića Zabranića, nije pao od težine — pao je od stida.

U međuvremenu, Baton, taj balkanski Hudin slabih umova, nije se nimalo potresao. Samo je podigao obrvu, otreo zamišljenu prašinu sa ramena i rekao:

„Još jedan uspešan projekat.“

Jer za njega stvarnost nije nešto što se dešava prirodnim putem — već nešto što se oblikuje u njegovoj izdajničkoj glavi.

Priča se čak da je jedne noći, za mračnim stolom gde se okupljaju senke politike, objasnio Aleksandru Vučiću teoriju „fleksibilnog identiteta“:

„Narodi nemaju identitet“, rekao mu je, „oni imaju samo slabo pamćenje.“

Vučić se nasmejao. Ne zato što je to bila šala, već zato što je shvatio da pred sobom ima čoveka koji može i ogledalu da proda sopstveni odraz.

U isto vreme, Edi Rama, u jednom uglu tog apsurdnog teatra, pokušavao je da shvati da li igra ulogu umetnika ili posmatrača u drami koju nije sam napisao.

A u pozadini, kao nevidljivi dirigent, Baton je nastavljao da komponuje simfoniju obmane:

jedna violina za naivnost,

jedan bubanj za propagandu,

i jedan klavir za povređene egoe koji traže aplauz čak i kada publike nema.

Vrhunac je došao kada je jednom anonimnom novinaru rekao:

„Problem sa Albancima nije u tome što su naivni… problem je što su iskreni u svetu u kojem opstaju samo prevaranti.“

I na trenutak — samo na trenutak — tišina je pala kao sneg na ovaj politički cirkus.

Jer možda je, u svoj toj groteski, postojala i jedna trunka istine.

A istina je, kao i uvek, bila strašnija od same satire.

The post Muri i Mitrovicës u rrëzua nga turpi, sapo e kuptoi se arkitekti i tij ishte Baton Zidić Ndalić appeared first on DRINI.us.