Poezi

Në Beograd, një skile e rezile,
haptas rrëfen ëndrrën e saj të zezë
për krijimin e Serbisë së Madhe
dhe shfarosjen e shqiptarëve,
edhe pse në Dardani ende gurët dhe toka kullojnë gjak.

E ushqyer me urrejtje,
racizëm e fashizëm, ecën
gjurmëve të parëve të saj,
që në këto anë u vendosën me dhunë, vrasje e plaçkë.

Fjala drejtësi
do të merrte kuptim,
e rajoni do të gjente qetësi,
vetëm kur urrejtjes, racizmit e fashizmit t’u jepej fund.

Srebrenica,
Bijeljina,
Borovo
e Kosova.
do ta ngushëllonin veten
e do t’i mjekonin plagët
që ende kullojnë gjak
dhe do t’u thoshin të masakruarve e atyre që u tretën e mbetën pa varre:

Drejtësia vonoi,
por nuk u harroi.

Promotorët e fashizmit, racizmit dhe nihilizmit,
sa më parë që të përfundojnë nën pranga,
shpresat që të mos ketë gjak e varre të reja
në Ballkanin që synon Evropën shtohen.

Ndërkaq, mëkat i pafalshëm i Evropës,
që proklamon ditë e natë bashkim e integrim,
do të ishte nëse lejon që Ballkani prapë të mbërthehet
në flakë e gjak nga të sëmurë e psikopatë.

Arif Ejupi, Gjenevë

The post Plagët që ende kullojnë gjak, poezi nostalgjike e Arif Ejupit për Arian Currin appeared first on DRINI.us.

Jeta dhe formimi 

Valbonë Dibrani-Hajdari, e lindur në Gërdoc të Llapit, përfaqëson një gjeneratë që është formuar në kufirin mes vendlindjes dhe mërgimit, mes kujtesës dhe përpjekjes së vazhdueshme për të mos dështuar në një realitet të ri. Historia e saj është pjesë e asaj vale të madhe njerëzore, kur fëmijët shqiptarë janë detyruar ta ndërpresin shkollimin e tyre fillor, për të vazhduar në mërgim, jo si zgjedhje personale e tyre, po më tepër si domosdoshmëri familjare.

Babai i saj, Rexhepi, për arsye pune, kishte emigruar së pari në Zagreb të Kroacisë, e më pas, nga atje, në Zvicër, ku për vite të tëra punoi si punëtor stinor në ndërtimtari, mjeshtëri që lidhej natyrshëm me përvojën e tij profesionale. Kështu, Valbona u formësua nga një përvojë e hershme, ku kaloi një fëmijëri të ndarë, mes mungesës së babait dhe përkujdesjes së nënës, gjyshërve dhe familjes së zgjeruar, që përputhet me sfidat e asaj kohe.

Edhe fëmijëria e saj i ka anët e dyfishta: nga njëra anë, malli për rrënjët familjare në Kosovë dhe, nga ana tjetër, vështirësitë e vazhdueshme të stabilitetit familjar në një ambient të ri. Gjithsesi, në kujtesën e saj mbeten kujtimet e kësaj periudhe, të cilën e kaloi nën përkujdesjen e gjyshërve, veçmas kur, për shkaqe shëndetësore, nëna e saj u detyrua të shkonte te babit në Zvicër.

Pesë klasat e para të shkollës fillore (1986–1992) i kreu në Gërdoc. Pas emigrimit, Valbona u përball me një realitet krejt tjetër, ku gjuha, kultura dhe sistemi arsimor përbënin një sfidë të re ekzis­ten­ciale. Megjithatë, ajo arriti të përfundonte klasat e mbetura të shkollimit fillor në vitet 1993-1995 dhe më pas të vazhdonte edhe Klasën e Dhjetë, si formë orientimi dhe përshtatjeje në sistemin arsimor zvi­ceran.

Në kërkim të një rruge më të qëndrueshme akademike, ajo ndoqi edhe shkollimin privat në “Ortega Schule” në St. Gallen (1999), duke bërë për­pjekje të vazhdueshme për të gjetur një drejtim shkollimi që e ëndërronte dhe që do t’i hapte hori­zonte profesionale.

Profesioni, përpjekjet dhe rruga e vështirë 

Në sistemin arsimor zviceran, shkollimi i mesëm profesional kërkon gjetje të vendit praktik ku zhvi­llohet përvoja varësisht nga profesioni: spitale, kopshte fëmijësh, farmaci, institucione sociale etj. Valbona bëri praktikë në këto fusha, në të cilat ishte fokusuar ëndrra e saj profesionale. Prandaj, fillimisht ajo kreu praktika në spitale dhe kopshte fëmijësh, si dhe në sektorë të farmacisë e të shërbimeve sociale.

Megjithatë, rruga drejt një kualifikimi të plotë nuk ishte e lehtë dhe as fat nuk kishte. Pavarësisht nga kërkesat e vazhdueshme në shumë institucione të kantonit St. Gallen dhe më gjerë, ajo më shpesh u përball me mbyllje dyersh dhe mungesë solidariteti që t’i krijohej mundësi për shkollim profesional në drejtimet që dëshironte.

Kjo sfidë për të gjetur një institucion a organi­zatë përfshinte një gjeografi të gjerë kërkimesh dhe përpjekjesh, si në: Rorschach, Rorschacherberg, Goldach, St. Gallen, Rheineck, St. Margarethen, Lachen-Walzenhausen, Altstätten, Flawil, Wattwil, Uznach, Wil, Arbon, Kreuzlingen, Romanshorn, Fraunfeld, Zürich, Wintethur, Winkel-ZH, Uster, Schaffhausen, Neuhausen, e shumë qytete të tjera. Kjo nuk ishte dëshirë, ishte më shumë sakrificë për një vajzë, e cila ishte e gatshme të udhëtonte aq larg rreth dy orë vetëm njëri drejtim, për të siguruar vendin e punës, dhe pastaj për t’u sistemuar në procesin edukativ e arsimor të Zvicrës.

Pavarësisht nga vështirësitë, ajo nuk u dorëzua. Më vonë u orientua në drejtimin e tregtisë dhe kon­tabilitetit, të cilin e përfundoi me sukses. Punimi i saj i diplomës ishte me një simbolikë të veçantë: KOSOVA, të cilën ajo e paraqiti me përkushtim të thellë. Në këtë rrugëtim dhe në këto përpjekje, Valbona nuk e ndali asnjëherë përpjekjen për vetëzhvillim dhe edukim. Ajo perfeksionoi gjuhën gjermane dhe fitoi Diplomën e përkthyeses në “HDS – Klein Goethe Diplom”. Kjo diplomë i mundësoi të punonte si për­kthyese zyrtare në institucione shkollore, sociale dhe gjyqësore në nivel qyteti dhe kantoni.

Në të njëjtën kohë, ajo u shqua edhe në fushën e përkthimit letrar: Për një kohë të shkurtër ka përkthyer tekste të ndryshme letrare, ndër të tjera edhe poezitë dhe biografinë e axhës së saj, disa artikuj të ndryshëm nga shtypi zviceran, si dhe ka konkurruar në mënyrë anonime, “me shifër”, në konkurse letrare të asaj kohe. Ndërsa në periudhën 1998-2000, Valbona ka shkruar edhe poezi të shumta dhe ka realizuar vizatime artistike, të cilat bashkë­risht e përbëjnë këtë përmbledhje me poezi.

Stabilizimi profesional dhe familja 

Me kalimin e kohës, Valbona vazhdoi kualifi­kime të tjera profesionale, duke u certifikuar si ins­truktore për përgatitjen e kandidatëve për patentë shoferi, si dhe për kurse të ndihmës së parë dhe sjelljes në trafik, duke u shndërruar në vajzën e parë shqiptare në këtë profesion në regjionin e saj dhe madje në tërë kantonin St. Gallen. Më vonë ajo u martua me Valbon Hajdarin nga Buroja e Skenderajt, i cili gjithashtu u specializua në të njëjtën fushë dhe u zhvillua edhe më tej profesionalisht deri në nive­lin e ekspertit për të gjitha kategoritë e shoferëve, duke mbajtur ligjërata në shkollime të avancuara për shoferë profesionistë, në njërën nga kompanitë më të mëdha të autotransportit në St. Gallen.

Së bashku, ata ndërtuan jetën e tyre familjare dhe një bashkëpunim profesional të suksesshëm, duke u shndërruar për vite me radhë në një shembull të punës dhe përkushtimit profesional në regjionin Rorschach-Rheinthal.

Sot, Valbona jeton në Rorschach (kantoni St. Gallen), së bashku me burrin e saj dhe tre fëmijët: Albanin, Jonën dhe Hanën.

Përmbyllje

Historia e Valbonë Dibranit është një rrëfim i qëndresës, përshtatjes dhe transformimit. Ky shënim është portreti i një brezi që e ndërtoi veten mes mu­ngesës dhe mundësive, mes largësisë dhe identi­te­tit, duke dëshmuar se suksesi nuk është dhuratë, por një proces i gjatë i durimit dhe i vetëbesimit.

Shefqet Dibrani, Prishtinë

The post Portreti letrar dhe artistik i një vajze të suksesshme appeared first on DRINI.us.

The post “Mos u dorëzo Ines” appeared first on DRINI.us.

(Këto vargje i kushtohen dëshmorit Visar Sabit Thaqi, i cili, duke braktisur jetën e sigurt në Zvicër, u rreshtua vullnetarisht në formacionet e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës për çlirimin e atdheut. Rënia e tij heroike më 18 korrik 1998, në kufirin shqiptaro-shqiptar, përfaqëson një akt sublim të sakrificës kombëtare dhe të idealit për liri.)

Poezi

Me atdhedashuri dhe humanizëm
u brumos nga babai i tij,
Sabit Thaqi,
mësues i popullit.

Ishte i shëndetshëm e ambicioz,
trupgjatë
e me shpatulla luani,
i kthjellët
e me shikim skifteri.

Vetulla e qepalla
i kishte
porsi krah dallëndysheje.

Kur ia thoshte këngës
me zërin e ëmbël
dhe melodik,
i kënaqte
jo vetëm njerëzit,
por edhe zogjtë e malit.

U këndonte trimave
dhe fushave të Llapit,
Pollogut
dhe Myzeqesë.

Me ison e tij të këndshme
interpretonte
edhe këngët e Labërisë.

E donte punën,
sepse qysh si fëmijë
ishte mësuar të jetonte
nga djersa e tij.

Ishte sportist i vërtetë;
goditjet
i kishte të forta
si prej katapulte,
qitjen nga arma
të saktë
si të dajë Ali Ajetit.

Edhe pse vetëm 21 vjeç,
la Zvicrën
duke thënë:

“Jeta s’ka për mua kuptim
kur shoh që armiku
na vret
e çnderon
në konakun tonë.

S’dua as vend për varr,
nëse sot Kosovës
zot nuk i dal.

Betohem
se do të fluturoj
porsi kolibri,
drejt Llapit tim.

Do t’i marr
babë, nënë,
vëllezër e motër
në përqafim,
pastaj
do t’u bashkohem shokëve
në istikame,
do të luftoj
e rezistoj,
që pushtuesi
të mos na thyejë
e nënshtrojë.”

“Nëse vritem
në beteja për liri,
mos qani ju, prindër,
e as ju, vëllezër,
e as ti,
e dashura motër,
por ndihuni krenarë,
se jetën e dhamë
që zëri i shqiptarit
të dëgjohet
e përfillet,
si në Tiranë,
ashtu edhe në Prishtinë,
Shkup, Preshevë,
Medvegjë, Bujanoc, Ulqin,
Treg të Ri, Himarë e Çamëri.

Pastaj
të gjithë së bashku
këndoni
e hidhni valle,
se ne s’kemi vdekur,
por jemi rilindë,
që Kosova, Ilirida
dhe Shqipëria,
në shekullin e ri
ta gëzojnë lirinë
e të shohin dritë!”

Arif Ejupi, Gjenevë, 15 maj 2026

The post Visari i Kosovës appeared first on DRINI.us.

Nga: Atdhe Geci

Poezi

FJALA IME NË VLORË

Në breg të detit  jam  ulur  e  vështrojë

përball  kam  Sazanin  dhe  Vlorën blu

sipërfaqja  e  ujit  në  det  është e errët

por, ca drita  yjesh  thyhen  nëpër valë

Fjala ime në Vlorë  është  dhe poetike

Vlora e flamurit po e merr veten e saj

lirshëm fryn era për lundrat dhe anijet

në dallgë të detit  ka xixa yjesh e hënë

Në Vlorën poetike  të shkrimtarëve të

saj, takova  Prof. dr. Bardhosh Gaçen

Shkrimtarin Çlirim Hoxha, dhe Idajet

Jahën, dhe veprat e poetit, Fatos Arapi

Te hoteli ku jam ka një qershi të kuqe

një pjeshkë në pjekje, e  pemë limoni

ajo pemë limoni i rri afër një hardhie,

se një shpirt trazirash zien  në  Vlorë…

   Vlorë, Qershor, 2026

The post Fjala ime në Vlorë, poezi nga Atdhe Geci appeared first on DRINI.us.

Poezi

Velipojë,
në rërën
dhe valët e tua të njelmëta
kërkova gjurmët
e motrës sime,
por askund
nuk i gjeta.

I trishtuar,
u nisa drejt Shkodrës
dhe u ngjita në kala.

Nisa të numëroj,
gur më gur
e rrasë më rrasë,
mos vallë do të gjeja
ndonjë gjurmë të gishtërinjve
apo të hapave të saj.

As aty
s’gjeta asnjë shenjë —
shiu i kishte fshirë,
e toka i kishte përpirë
në honet e veta.

Dhembja më kaploi,
duke m’i trazuar
shpirtin dhe zemrën.

Zemërthyer,
ika drejt Prizrenit;
ndjeva erën
e gjakut ende të patharë.

U mallëngjeva,
nisa me dënesë
të qaj.

Mallkova
14 korrikun 2012,
me orën e tij të zezë.

Motër,
nuk u pamë
vite e vite.

Ike
pa më thënë:
“Udhë të mbarë!”

Më le zemërlënduar,
e me mallin prush për ty,
sa të jem gjallë.

Por shpresoj
se një ditë
do të takohemi
në përjetësi.

Arif Ejupi, Gjenevë, 14 korrik 2015

The post Dialog me heshtjen appeared first on DRINI.us.

E uruam dhe falenderuam Martinin për këto dy vëllime kujtimësh në të cilat pjesa dërmuese aty u ndien sikur po lexohën kujtimet e tyre aty si dhe, mbetemi më shpresë që Martini të vazhdoj më botimet e radhës.

Tani ju pergëzoj edhe juve Ismet i cili ndave kohën për këtë përshkrim i cili po ashtu na mbetet kujtim i cili bashkoj kaq shokë në këtë kohë shkaperderdhjësh gjithëandej globit vendor e Mërgimtar.

Kafja pas këtij botimi më shokë dhe shëtitja bulevardit Prishtinës si dhe evokim kujtimet tona , pa dyshim ishin akoma më permbushëse të kujtimeve të rrugës tonë e cila në rrethana tjera po vazhdon.

Në do të qëndrojmë në rrugën e cila pa dyshim do të triumfon më idealët tona, pa dallim qka kush po na bënë e bllokon.

Trubuhoc 11.07.2026

Ismet Rashiti

NË PRISHTINË U PROMOVUA LIBRI “MRIKË, JETA IME II” I ATDHETARIT DHE GAZETARIT MARTIN ÇUNI

Në një atmosferë të ngrohtë dhe plot emocione, sot në Prishtinë u promovua libri me letra nga burgu “Mrikë, jeta ime II”, vepra më e re e atdhetarit, gazetarit dhe ish-të burgosurit politik, Martin Çuni.

Në këtë ngjarje kulturore e historike morën pjesë bashkëveprimtarë të autorit, ish-të burgosur politikë, publicistë, gazetarë, miq dhe dashamirës të krijimtarisë së tij, të cilët e vlerësuan librin si një dëshmi të fuqishme të sakrificës, qëndresës dhe idealit për lirinë e Kosovës.

Gjatë fjalës së tij, Martin Çuni evokoi kujtime nga vitet e burgut, si dhe nga periudha e luftës çlirimtare, kur shërbeu si udhëheqës i Radios “Kosova e Lirë”, duke sjellë para të pranishmëve fragmente të një jete të përkushtuar ndaj çështjes kombëtare.

Për vlerat historike, dokumentare dhe publicistike të veprës foli recenzenti Ali Sh. Berisha, i cili theksoi se libri përfaqëson një dëshmi autentike të një kohe të rëndë, por edhe të pathyeshmërisë së njeriut përballë dhunës dhe robërisë. Mendime dhe vlerësime për librin ndanë edhe pjesëmarrës të tjerë.

Një moment i veçantë i promovimit ishte interpretimi artistik i aktores së njohur Safete Rugova, e cila lexoi me ndjenjë dy letra nga burgu të Martin Çunit, duke prekur thellë emocionet e të pranishmëve.

Fjalë miradie dhe vlerësimi për autorin shprehën gjithashtu atdhetari Xun Çeta, Selatin Novosella, si dhe kolegë të Radio Prishtinës, të cilët kujtuan kontributin shumëvjeçar të Martin Çunit në gazetari dhe në përpjekjet për lirinë e vendit.

Pas përfundimit të promovimit, një grup bashkëveprimtarësh dhe miq të autorit u ndalën për një kafe në sheshin e Prishtinës, ku bisedat vazhduan në frymën e kujtimeve, respektit dhe reflektimit mbi rrugëtimin jetësor të autorit dhe mesazhin që përcjell kjo vepër me vlerë të veçantë historike e njerëzore.

The post Për promovimin e librit të Martin Çunit, “Mrikë, jeta ime II” appeared first on DRINI.us.

Arif Ejupi, Gjenevë

Poezi

(Kushtuar lokes zemërmadhe dhe fisnike Time Kabashi-Shatri)

Ishe më e fortë
se shkëmbinjtë
dhe kreshtat e Moknës.

Ashtin me asht,
shumë herë,
nga balta
e pluhuri
e ke pastruar.

Dhembje pas dhembjeje
ke përjetuar,
por si lis me degë
ke qëndruar.

Ditën e kryerjes
së shërbimit ushtarak,
kur hienat
e vranë Hakiun,
ia puthe ballin,
ia ledhatove duart
para rrugëtimit
të tij të fundit.

Lotët e tu, valë,
mbi trupin e tij
ende të njomë
ranë.

Ofshave thellë
dhe the:

“Biri im,
të gjithë e dinim
që kjo ishte
ushtri dreqi
dhe e huaj,
që vetëm
në arkivole
na do.”

Ishe e dashur
dhe fisnike.

Për ta ruajtur nderin
e familjes
dhe të burrit,
të gjithë
i trajtoje
si djalin tënd të vetëm,
që ta rrëmbeu
mërgimi katran i zi.

Shtatshkurtër,
por me zemrën oqean,
kishe vlerën
e diamantit.

Porsi flutur,
i kryeje rangët
e shtëpisë.

Në fushat te Poillat,
me drapër,
korrje grurin,
e në arat te Bregu
zhvishje misrin.

Shpesh thoshe
me shaka:

“Duhet ditur
kur dimri është dimër
e vera verë.”

Në vek
endje pëlhurën
e thurje
të gjitha llojet
e veshjeve kombëtare.

Në bjeshkë,
si bleta
që mbledh nektarin,
çdoherë
dilje e para
në qethjen e deleve
dhe në mbledhjen
e bulmetit.

Me Deltarin
edhe bukën e gojës
e ndaje.

Thoshe:
“Është më besnik
se shumë burra.”

Lulet
i kishe pikë të dobët;
i doje
dhe i kultivoje.

Luteshe
që dielli
t’i ngrohte,
qielli
t’ua shuante etjen
dhe bryma
të ishte e mëshirshme
me to.

Ishe njohëse
e vërtetë
e bimëve endemike
dhe e atyre shëruese.

Edhe pse
u ballafaqove
me ortekë bore,
rrufe e stuhi,
asnjëherë
nuk u gjunjëzove,
e as nga goja jote
nuk doli
fjalë e ligë.

Ishe
nënë e vërtetë shqiptare,
me rrënjë nga Kabashi i Podgurit,
shumëfish
më e fortë
se guri
e druri.

Më 4 korrik 2026

The post Ishe me e fortë se shkëmbinjtë dhe kreshtat e Moknës appeared first on DRINI.us.

Pjesa e nëntë 

(Ky është vetëm një rrëfim për personazhin kryesor, në vetën e parë dhe nuk e përmbanë tërë romanin, për trashëgimtarët. Ka edhe të tjera rrëfime që kryqëzohen në këtë roman. Pjesët e tjera të romanit janë të shkruara në vetën e tretë. Ndonjëherë kryqëzohet edhe me intermezzo dhe rrëfimet e tjera, pro e contra. Çdo ngjashmëri e jetës sime është material bazë, por me ndryshime të mëdha. Në të gjitha pjesët, shkrimtari deklarohet anonim.…)

Në të vërtetë, me vuajtje e pavuajtje, isha një profesor. Më së pari më sundonte zemra, e pastaj mendja.

Kush sundohet nga mendja, ai është në duar të djallit. Djalli të futët apo demonët më lehtë në mendje, e nuk të futen në zemër, pa e pranuar ti me zemër e me mendje. Këtë gjë, nuk e di askush!

E tani, nuk jam njeri i denjë, jam tepricë, as profesor dhe askush! Jam pus i thellë i mbeturinave apo një humnerë që secili gjuan nga diçka. Jam për disa “dëlirsi i plehurave”! Po, dëlirës i plehurave të botës! Jo për të gjithë, sepse prej tyre ndahen disa që më venerojnë me keqardhje, prandaj disa të tjerë e zyrtarë, e disa e kthejnë kokën anash dhe fjalët e liga nuk i nxjerrin.

Nëse dua të bëj ndonjë ligjëratë, në një fakultet të dijes, atëherë do të mbaj ligjërata lisave të mëdhenj të pyellit! Ja, këta lisa! Askush nuk më lejon t`u mbajë ligjërata të rinjëve, e as nëpër mërgatë, nëpër shkolla fillore dhe nëpër shkolla të mesme! Jo, jo! Me ta, nuk më lejojnë të punoj! Njoh aq thellë historinë e vjetër e para lindjes së Krishtit, gjuhën e parë të botës, që është gjuha amëtare, të cilën nuk e njohin askush. Madje lidhemi gabimisht me “gjuhën e vonshme letrare”, pas vitit 1908, kur u rithemelua alfabeti i ri.

E bëra një përpjekje thuktë deri në Konfederatë, me një komision të veçantë, që të pranoi gjuhën shqipe si gjuhë të dytë të huaj, në shkollat e këtushme, meqë shkonin fëmijët tanë. Por, më kundërshtuan prej vendit tim dhe kërkuan që të bëjnë menjëherë Lidhjen e Arsimtarëve dhe Lidhjen e Prindërve Shqiptar, të cilët në fund u shkrinë në një gjë: LAPSH-i, Lidhja e Arsimtarëve e Prindërve Shqipar, për çdo Kanton e Republikën e këtushme.

Më së pari i ngarkuan dy fish të vegjlit dhe të rinjtë, me mësim nëpër shkolla e pas shkollave të rregulta, të mësonin edhe njëherë gjuhën shqipe, pra dyfish mësime e dyfish pagesa!

Shqiptarët dhe Shqiptarëqiçat nuk e kuptonin këtë punë, sepse nuk e di nëse janë bij të vërtetë nga babai shqiptar apo nga “babajt” e dhunshëm sllavo-serb, që pjellnin kopila tek ne, me vetitë e armiqve tanë!!…

Në të vërtetën absolute, jam profesor, madje i të mëdhenjëve. E “në të pavërtetën“ shtetërore, jam njëri që thirret “profesor”, por që nuk përfill asnjë rregull dhe është “i pa dëshirueshëm”. A e kuptoni ju mirë këtë punë? Aah! Jo, nuk e kuptoni! Qe Besa, jo! Po them kështu…

Tri herë kam qenë i përnxënë nga Konfederata e Demokracisë së Theqafjes, i mbyllur mirë në tren, i lidhur, që po qëndroja këmbë, sepse nuk kishte vend më të ligë se sa burgu i trenit! Sa vite më kushtuan me vuajtje të përhershme! Dëgjoni, dëgjoni: “i pa dëshirueshëm”, që “nuk përfill asnjë rregull”! E kush i ka bërë pikërisht këto “rregulla”?! Hëë! Këto “rregulla” të pathënura, janë rregulla që i përfill çdo njeri, janë rregulla të pashkruara të Konfederatës, e cila është e prirur të shfrytëzojë fuqinë fizike e të punës së atyre që kërkojnë “stehim politik”, dhe i vendosin me direktiva të nevojshme të punëdhënësve në mbarë Konferatën e Demokracisë së Theqafjes, jo në aspektin intelektualë apo si profesorë.

Në të vërtetën „reale“ nuk jam askush, e kam mbetur realisht në këtë Konfederatë, por as pastrues nuk mund të llogaritem! Pastrues dhe shërbyes kisha për të qenë dhe kam punuar herë pas here, e nuk do të kisha tjetër “fjalë”, pos një “fjale”, si rafal: „Ja, jawohl“ (Po! Po, me të vërtetë)! Duhet të më lënë pa një “punë”, e pastaj policia ka me çka të merret!

Kjo e tregon „të vërtetën“ e vetme: ai që nuk i përfill „të drejtat“ e kësaj Konfederate dhe i quaj „të Padrejta“, e duhet të plakem, duke u zvarritur nga dita në ditë, i vetëm e pa grua, pa fëmijë, pa nipa dhe mbesa, fillikat i vetëm e pa asnjë lloj punë. Policia Konfederale e Demokracisë së Theqafjes e hap numrin e një të ardhuri dhe ata mund t`a dënojnë pa punë, vetëm bukë e ujë i ke të llogaritura. Kjo llogari, vetëm për këta tipa ka vlerë. Je i dënuar pa punë e me pak punë, madje shumë pak të holla ose të çmendesh, folë vet me veti! Vijnë me furi lloj lloj forcash, më së shumti ata të përfshirë përpara, pa e ditur këtë çështje, e të ladërtisin në ndonjë fatkeqësi.

Edhe unë e kisha një fatkeqësi me veturë, aty ku u vra edhe Olldashi i Shqipërisë Veriore dhe rashë tri kilometra teposhtë, duke u ndeshur nëpër gurë e nëpër lisa. Më së fund më hodhi vetura e thyer si një taban i thyer në tridhjet e dy metra mu në byth të list të gjërë, me plot myk, që ishte siç e mendonin të menduarit, djajtë e të mëdhenj, ate çka e thoshte Kryedemoni:

“Të vritet ky pis, se nuk e ha kulaçin tonë dhe kundërshton ashpër e nuk durohet, ose të shpëtoj prap i gjallë, por pa mendjen e tij!”

Kjo është “e vërteta e pa shkruar”, top-sekret, që nuk të jepet e askund nuk shihet. Policia ka gjithnjë “të drejtë”, e ti mund të bëhesh edhe ironik e satirik, por pak ke gjasa të kesh ndikim, sepse, pa “dijen” tënde, ata të kanë shpallur “i çmendur”, “i shokuar”, e të lënë kot për asgjë, mut e plot erë!…

Eh! Fatzeza jonë apo pafati ynë më degdisi këtu! Ku të mbaj ligjërata, si “pensionist invalidor”, që të jetoj e të mos mund të flas, pasaqërisht në një temperaturë mbi 25 gradë, sepse atëherë rritet diabeti e nuk më dalin fjalët!

Fjalët kanë humbur nga fatkeqësia apo më mirë të them se ishte një atentat mbi mua, që shoferi e ktheu bagerin e madh të ndërtimtarisë trup në rrugë, sikuse që e përgatiti kështu për Oldashin, në Shqipërinë Veriore. Ajo ishte rrugë në maje të maleve! Nuk kishe ku të ndaleshe, vetëm maleve e gërxhave, teposhtë, rrotullime e ndeshje, me gurë e lisa të mëdhenj!

E gjetën një formë për të më degdisur në këtë fatkeqësi të maleve, e populli e kishte një formë tjetër të degdisjes! Populli ishte i robëruar “me qeverisjen” e vet, me një formë tjetër të “qeverisjes”, e indirekt sundonin edhe turqit! Kështu m`a pëlcitën qenien nëpër ndeshje e rrotullime, derisa unë u përplasa me mesin e kokës në lisin e fortë dhe me myk, prandaj më humbi edhe medja! Gjysëm-shqiptarët e republikës së dytë dhe të vogël i ngrehin turqit në piedestal dhe po kështu edhe në Konfederatën e Demokracisë dhe të Theqafjes. Po, këta këtu, i ngrehim në pupa, me grekët e serbët! Po pra! I ngrehin në pupa, por jo në qeverisje! E ne, shqiptarët e vërtetë, që e kanë edhe ata prejardhjen prej nesh, na degdisin në rrotë të së ëmës e fare nuk na llogarisin se jemi të gjallë, se kemi edhe ne një farë “shpirti”!…

Por, po e lëmë këtë temë e po i kthehemi çështjes së kësaj pjese. Kam lexuar shumë, madje po të kishte ndonjë interes e të më takonte mua, autori i “Librit të Gjenisit”, do të më bënte vend mu midis faqeve. Po, po, aty! E njoh pikërisht historinë e vjetër, madje që prej kohës së parë të njeriut.

E tejkaloj teorinë e evolucionit, që është më shumë përrallë e shpikur nga njerëzit dhe e thënë shumë bukur, nga të ashtuquajturit “shkencëtar të botës”, por e mbushim me falë të pavërteta e të stolisura periudhën e gjatë të kohës së paralindjes së Krishtit! Edhe nëse shkruaj me shkencë e me fakte, bota nuk e njeh gjuhën time dhe nuk i kualifikon këto shkrime, si shkrime vërtetë shkencore…

Tani, unë vet Ardian Flaka, po ngritem në këmbë dhe po u mbajë lisave të gjatë një ligjëratë të pazakonshme, meqë kam mallë për ligjërata, që kurrë nuk munda t`i kem në mërgatë dhe seriozisht flas, edhe me lotë:

“O ju lisa të gjatë, të dhimbshëm, të përmalluar, sa kohë të gjatë, për këto ligjërata; o ju lisa të gjelbërt e më të gjatë, vite për vite; o lisa me të gjitha ngjyrat e blerimit të viteve; ju, kur dielli mbi ju po buzëqeshë dhe ua dërgon çdo një çast të shenjtë, juve, që të rriteni e të rriteni; dhe mua, ligjëruesit të padëgjueshëm më parë, më prek me dorën e vizave të dritës, që të mos qaj!

Pra, po i fshij sytë e po ju drejtohem, si lis i gjatë pa përmallim, pa vaje, pa të dridhura të tmerrshme para jush, juve, blerimi i shëndritshëm në pyje! E unë, mezi po detyrohem t`u kem juve, o buzëqeshja e rrallë e blerimit të viteve, dhe po detyrohem për hirë tuajin, lisa të rralla të viteve, banues të vërtetë të kësaj toke, në tërë rruzullin tokësor, si këtu e atje, pa dallime, pa drojë, pa urrejtje, pa nënçmime, pa dredhime, pa lëvizje nga trualli për t`ia bërë tjetrit njëmijë e njëqind të zeza të tharrjeve!

E turpërohem nga vetja për veten e vetmuar dhe vetëm për ju, që po rriteni, larg qoftë dora e hijes së padukshme dhe sopatat apo motorrat që i lëshojnë zingjirët e një sharre mekanike, që të mund t`u presë kur të dojë, e liga i mallkoftë dhe kjo dorë u prapësoftë! Këtë bukuri pak kush di ta çmoj!

O rënjë të këtyre lisave të denjë të tokës së përgjithshme, të gjatë e të hijeshuar me plot gjelbërim, të cilën po i marr si shembull të së njëjtes tokë, ku kam lindur unë, ligjëruesi juaj, në këtë rast të veçantë! O pisha të gjata deri në hapësirë, që po u digjet ndonjëherë edhe rrëshira, apo mua më ngjanë me gjakun që më vlon paralel me mendimet e mia, sikur të më digjet para syve të mi! A e dini se flaka të shkrumon, i gjallë apo me kuje të larta të vdekjes së vështirë, me zjarrin që të shkrumon, e Flaka më quajnë edhe mua, por flakë është edhe ajo që më del nga dëshprimi prej dëshprimit njerëzor e ata që quhen sot si “shqiptarë”! Ka edhe shqiptarëçiqa, gjysmë shqiptar me veti të armiqve tanë të mëdhenj, rreth e rrotull neve, me veprim të ndytë e hileçare!

Ta marr veten si djalosh i ri, që ecë në gurë e mbi gurë të kësaj bote të gurtë, në hapësirën e kësaj bote të përkohshme e jetës së dikurshme, nëpër shpëmbinjë të shkrumuar nga djersa ime dhe e të tjerëve, nën pjesën e lartë të pishave, udhëtoja unë çdo ditë në shkollë e kthimit prej saj, sepse poshtë ishte shkolla jonë, në Bashkësinë Lokale të Verdhecit, për të mbajtur seriozisht diskutimet e përdalura, madje atyre psiko-sociale dhe letrare, që nuk ua kapte mendja se në fshat të maleve të larta kishte të atillë si unë, më serioz nëpër djalërinë e viteve, mu në djalërinë që ishte plot e përplot me idhcim, të mbuluar me pelerinën e leckosur të regjimit apo unë ia grisja seriozisht çdo ditë. Isha i njomë, i vogël, i brishtë me aq dëshira të mëdha të brezave të shtypur nga ana e regjimit. Tani, këto ligjërata mund t`i them para jush, vetëm para jush, këtu, në Konfederatën e Demokracisë së Theqafjes, e këto mund të thuhen vetëm në hapësirën e gjërë të botës dhe të Evropës!

Jam djalë mbas djali i të të parit baballarë tonin, të Polifemit, gjysëm Zot e Njeri, me syrin e tretë, i cili me mendime të zgjuara gjallonte nëpër malet e Vlorës së Shqipërisë, dhe djemve të djalit të dytë, Galit, apo i djalit të tretë, Keltit, apo edhe Ilirit, babait tim, të sakatuar nëpër armët e shovenizmit apo hunjtë e rëndë turko-arabike, apo bijë të njëzet e katër vajzave të tij, të cilat janë martuar në tërë Kontinentin e Evropës, neve, djemëve të Yllorit, të Ilirit dhe ilirian, na kërcënojnë çdo herë me zhdukje! Po, po, me zhdukje të plotë!

Isha në njëqindmijë apo milionave të revoltuarit dhe i revoltuar edhe unë, që bridhnim udhëve të këtushme e të Gjermanisë, Austrisë, të Italisë, e Franca ishte më e fuqishmja në shërbim të kundërshtarëve sllavë e ruso-serbëve, duke thirrur papushim e duke brohoritur, këtu e deri në Gjenevë, te Kombet e Bashkuara, me grushtin lartë, jo të komunizmit, që e urrenim edhe ne, sepse ishte sllavo-rusëve të pa ciptë, por në protesta, me grushtat lartë, nëpër protestat e mëdha të vuajtjeve shekullore të asaj robërie klasore e kombëtare!

A e dini ju se është fryrë e ç`fryer barku para heshtjes së plotë e kohë të gjatë të palëve të pushtetarëve të mjaft shteteve të botës, që nuk e pranuan dhe nuk janë as sot plotësisht për lirinë kombëtare të shqiptarëve? Pjesa dërmuese e tyre e ngatërrojnë lirinë sociale me lirinë nacionale! Liria sociale është e kuptuar për të gjithë popujt e botës, por nuk kuptohet aspak liria kombëtare! Unë veproja ligjërisht për lirinë kombëtare, sepse duhej bashkimi kombëtar shqiptar e pjesëve të ndara e të coptuara nga Shqipëria: Çamëria; nga Maqedonia shqiptare në Maqedoninë e Veriut; Serbia, si shtet i denoncuar dhe i pa bazë të jetë “komb”; nga KSA e Kosovës, që u bë shtet, republikë, me gjashtë nacionalitetet, madje ciganët u pranuan si nacionalitet; Sangjaku, në Serbinë dhe Malin e zi, sepse edhe ai ka qenë dikur pjesë iliriane; dhe Mali i Zi, i marrur me luftë nga kombi ilir, nga arbanët e pjesës perëndimore! A i shihni këto copa të tokës sonë? Janë toka të gjalla të atdheut tonë shpirtëror, të Atit të parë, që na i ka lënë amanet, djalë pas djali!

Pse nuk e tregoi bota e gjërë gadishmërinë e plotë dhe të tregohet mirëfilli e gatshme të përgjigjet apo mua të më përgjigjet dhe të jetë pro shtetit të okupuar nga sllavët, që i kishte kurdisur mija shpifje prej gënjeshtrave të saj, e të mos tregohet vetëm për lirinë sociale; e mua të më ndajnë prej fëmijve, prej familjes e prej gruas, kjo nuk është aspak e rregullt, e ndershme, e vetme!!

Ne, nuk kemi qenë aspak sllavë, por pjesë e një kombi, dikur më i madh, para sa e sa shekujve, në parahistori, që kemi qenë i dyti pas indianëve të Indisë, por nuk na njeh bota si të tillë, që është krijuar prej nesh; që nuk po kërkonim një gjë të pazakonshme, si serbo-serpentet; t`a njihnin mirë gjuhën shqipe, e jo “greke” apo tjetër, gjuhën që kemi folur ne, para të gjithë popujve të botës, që kështu po e fliste gjysën-zoti i kësaj bote të bardhë, Polifemi, e jo aspak të lavdërojnë me padije Odiseun, vrasësit të babës së baballarve tanë, në vend se ta dërgojmë “në rrotë të së ëmës” së tij, si tradhëtar i tradhëtarit të shekujve, ani pse plisin e mbajti mbi kokë! Ne, e dëshironin një shtet të bashkuar me shqiptarë, me një gjuhë shqipe, ku bukës i thonë bukë e ujit i thonë ujë, pra bashkimit gjithëshqiptarë, bashkimit të gjithë shqiptarëve të ndarë nga Shqipëria, të barabartë me të gjitha kombet e botës!

Unë e kujtoi profesorin e Letërsisë dhe Gjuhës Shqipe, në dy klasat e para të gjimnazit, në Bashkësinë Lokale të Vendlleshit, asi të Verdhecit (dhe po u kërkoj falje!), profesorin tim të dashur, Mehmet Guri, i cili ishte për mua si babë e djalë, që e patëm dhënë besën për të mirën tonë “Besa-Besë. A e ka harruar bota besën e shqiptarit, Besa-Besë, e nuk ka as fjalë të tjera të besës sonë në gjuhët e tyre! Ne, vriteshim për Besa-Besë, si një për një, sepse kur e theje besën e dhënë “Besa-Besë” ishe tradhëtar, e kur të torturonin për këtë fjalë, vdisje krenar! Profesori ka qenë për mua miku i mikut, vëllai për vëllanë, shoku i pandashën në këtë besë, bashkëveprimtar i denjë në tërë procesin tonë shkollor e pas shkollës, të shqipes së denjë e të pa bashkuar në një shtet të gjërë e të përbashkët, deri sa të dalë shpirti ynë nga okupatorët e pa besë, okupatorët më të ndytë, serbo-jugo-sllavë, që mundoheshin të na zhduknin apo edhe të na i ndërronin gjuhë, komb e karakter, që të mos thirreshin e të mos jemi më shqiptar! Luftë pas lufte të luftërave të pa fund; të luftërave me dhunë mbi ne, e ne ishim të lindur për paqe, për liri, për barazi, etj., por brenda na hante një “armik” tjetër, një fé tjetër, islamizmi turko-arab e irakian; që të vinte koha që mund të të quanin ty “një tjetër gjë”, p.sh.: serbo-serpian, apo bullgaro-makedon, apo dreç me bishta, me tokat tona!

Pse po ndodhë edhe sot kjo luftë, me paqe?! A e kuptoni çka ka qenë lufta e gjatë pas luftërave?! I ndërrojnë format e shprehjes! A kjo qenka paqja, liria e barazia?! Dikur, më parë, ka qenë “paqja”, me hu në krah!!

Jo, bëheni se nuk e kuptoni! E unë, i tillë jam! Sa herë e shoh veten pa gjumë në sy, e kuptoj se tmerrësisht jam për shpierje në realizim të aspiratave tona kombëtare, prej brezit në brez, prej të parit të parëve tanë, sepse po të na zënte skllavëria, edhe me gjëra të tjera, edhe me fenë islame, me gjuhën tjetër, jo shqipe, me gjak të shndërruar në gjak të prishtë, me psikën e ndërruar, edhe me ndarje të familjes, sikur familja ime, që nuk e njeh fare biri babain e nipi gjyshin e tij. Madje kjo farë Konfederate, e quajtur “demodratike”, që po shkon në theqafje, e kështu po e quaj, nuk e njeh fare gjyshin për nipa! As me ligj nuk e posedon ndikimin e gjyshave dhe bën çmos që të harrojnë ate, i cili qanë për ta! Po, gjyshin që po qanë e bërtet e lëviz deri në kupë të qiellit, deri në male e pyje, si këto male, që po ngjitem unë!

Ne, ligjin e dialektikës e kemi pas nxjerrë e sllavizmi e bëri një ligj të dialektikës së materializmit, e kjo gjë shkon kundër qesh! Po ç`të bejmë?! Bota i merr faktet tona e i lë në duar të huaja!…

Por po i kthehemi aspiratës sonë. Këtë aspiratë të pandalur të profesorit tim, që pat mësuar deri te profesori i magjistruar e të ngritur nga vetëdija e lartë kombëtare, bënim çmos që të mund të jemi së bashku, si toka të jetë së bashku, pra të pamundurën t`a bëjmë si të mundur, sepse do të rrotullonin krejtësisht vetëdijen tonë kombëtare, edhe shkollore! Të gjithë neve, që zërin e ngrisim shumë më lartë, pa u epur fare, do të jemi përherë të këtillë, deri në shkatërrim! Ne, ishim me duar të zbrazëta deri në OKB; para tytave të hapura sebo-jugo-sllave; para shkopit të gomës së fortë të policisë (të milicisë); nën shqelmat e goditjet mbi trupin tonë, me dhunën e hapur të tyre, edhe mbi kokën tonë të pambrojtur aspak; në shpindën e pambrojtur nën shprehjen e dëshprimit të hapur të ordisë së ligë serbo-sllave, që për kundrejt të kësaj dhune e përballë sakrificave tona, nga të gjitha, në këso tortura të gjalla, nga shqelmat e grushtat, edhe prej kondakut të pushkëve, të pandalura mbi ne, mbi duar e mbi çdo gjë që e quante veten shqiptar, e deri në vdekje, u shpraz papushim ndër ne! Nuk e pranoj fare bota e as kjo Konfederatë gjenocidin mbi ne! Ne, po futemi symbylltazi në Bashkësinë Evropiane, me serbët mbi ne!!…

E shoh edhe veten të rrahur nga milicia, nga Sekretariati i Punëve të Mbrendshme të Komunës së Thumbajës, atëherë e KSA të Kosovës dhe pushtetit socialist vetqeverisës nga RSFJ[1], jo vetvendosja, sepse tani është ky një “pushteti i ri” i Republikës së Kosovës. Partia e Vetvendosjes, që e ka marrë vetë “pushtetin” me çdo kusht, hyp e zhdryp nëpër zgjedhjet “e reja”! Shkurtë, edhe nga militantët e çmendur të ish-Milicisë Serbo-Jugosllaviste, prej Beogradit, nga e njëjta republikë federale, e sa për socializmin vetëm emrin e mbanë si të tillë, sepse është e Shumadisë Shoviniste të Sllavëve të Jugut, pa shqiptarët! Nga të njëjtit, pra nga serbët, në kufinj të Austrisë, nga APJ-a, të udhëhequr nga ish-Majori serb i UDB-së, që quhej “Bezbednosti i APJ-së”,[2] i urdhëroi të më rrihnin me çdo gjë të mundur, edhe me kondakt pushke, për 48 orë rrjesht, pa e ditur aspak këtë urrejtje as Milicia e Komunës së qytetit të Marentisë, pranë kufirit! Qëndroja pa e bërë me gojë aspak “mek” apo “gek”, ose “ofaa!” apo “leleleee” serbiançe, nëpër të rrahurat me shqelma, grushta e kondak pushke , të cilat, nuk i kam harruar kurrsesi, as në mërgatë, dhe brinjët e zëna nëpër thyerje pa u bërë asnjëherë operacion.

Ju pjesëtar të ligjëratave të mia para jush, këtu, në këtë pyell të pafjalë, që heshtni gjithmonë, sikur bëheni më të shurdhër sot si asnjëherë më parë, ku aspiratat tona janë shkruar praptazi për “zgjidhje”, sikur nuk duan t`i shporrin serbët, me “p” e kthyer në “b”, nga emri i vjedhur për një “komb” të çuditshëm, nga fjala latine “serpente”, por e njohin si mos më tepër si shtet, e jo të dhunës së përhershme, dhe çështja jonë kombëtare nuk është shtruar aspak për “zgjidhje”, por është një manipulim i brendshëm e ndërkombëtar i rrotullimit të çështjes kryesore, të LIRISË SOCIALE nga LIRIA KOMBËTARE!

Kështu janë manipuluar çështjet kryesore të rrotullimeve e nuk pranohet aspak gjenocidi serb shekullor mbi ne; që nuk janë as për së afërmi “zgjidhjet” e problemit të lirisë; nuk shikohen drejt çështjet tona; të qarat tona; të pëlcitjes së të qenurit tonë nga rrahjet e gjithanshme, ani se jemi bijtë e baballarëve të botës, përderisa ata që kanë mbetur ende gjallë në trojet e veta arbane, janë shpërfillur krejtësisht dhe e hanë papjekë veten e tyre e grinden shumë me njëri tjetrin, se cili është më i paguar nga serbët e cili me pak!!

O vaje, o vaje! Ky “shtet i ri” nuk e di çka përzien në vetvete! Aspak nuk kujtohen të drejtat tona! Madje, aty zhvillohet politika e shpërfilljes së denjë, e ndarësisë, e zvogëlimit! Ju, lisa të gjatë e përballë diellit, kuptone mirë se kjo politikë është politika e zvoglimit! Ta shikoni këtë Konfederatë, që në momentin tim të thellë të zhgënjimit i them “i Theqafjes”, dhe është shtet i vogël për Evropën e Bashkuar, por me një bankë të fortë të shteteve të zhvilluara të botës; është ndarë në një Republikë e të tjerat Kantone, rreth e rrotull, që dinë “mbrapsht” aq perfekt; ndonjë intelektualë të veçantë, por e shpreh politikën e zvogëlimit deri në fshatra, qyteza e qytete! E zhvillojnë pa ndarë kudo këtë politikë, se gjoja secili vend sjell disa gjëra të veçanta të dialektit të tyre në nën-, nën-, nëndialekte të veçanta, dhe i shkruajnë “në petë të sylahit”[3] serbët e grekët, të cilët janë nga lart e poshtë mulliri i pafjalë i gjenezës sonë. Në radhë të parë e kërkojnë prej të vegjëve, pra neve, që t`i puthim në bythë, e dorën e flliqtë të bijve të shtypësve tanë, sepse nuk gjënë më të poshtër se sa kjo dorë e ndytë e vrasjeve në pikë të zemrës; kërkojnë t`i ngrisim lartë dhe t`ua “shpërblejmë” luftën me toka tona! Ne, kërkojmë drejtësi, e “drejtësia” e botës nuk qenka as këtu, në këtë botë, por multipadrejtësia mbi ne, me kokën tonë në këmbët e sunduesve të botës, që quhet “globalizmi”!…

A ka më poshtë se sa ky “izëm”, e kundërta e komunizmit dhe fashizmit, por në anën tjetër të kësaj bote?! A ka drejtësi në padrejtësi, edhe pse Justini, që është nga Dardania, i lindur afër Shkupit, i cili është ilir, bir i djemve të parë të djalit ILIR të Polifemit, e ka shkuar vetë të pavdekshmen për botën “E drejta romake”?! Pse po lëkundet toka, o lisa të gjatë e të mrekulluar?! Ja, po e ndjej se fryma e gjatë fryen kudo, o lisa të mëdhenj të kuptimit! Mendoj se kjo e shenjë nuk u duket “e shenjtë” aq sa duhet të konsiderohet, dhe tronditet bota, tronditet dheu i juaj dhe i yni! Kjo është çështja jonë e madhe, por ajo shkon deri në gjenezën e popujve dhe shteteve, deri në parahistori, deri në përplasjet tuaja! Që atëherë keni qenë bota jonë natyrore, nga shpirti pa fjalë nëpër katrahurat[4] tuaja!

Serbia na ndanë, na shpërndanë, nën dhunën që ndërron ngjyra, por janë të futur çaprapikë nëpër dhera të huaja e na ndanë edhe prej familjeve tona, që të mos kemi aq forcë dhe energji të mjaftuar që ta bëjmë tonën, por ata që duket se i shërbejnë BE-së në këto shtypje të mëdha e të padukshme, e nuk e dimë se me kend lidhen ata, por thonë se “mjafton një telefon” të sillet aty, e vijnë 10`000.- € secilit që i thirrë, prandaj shihet se jemi shumica të lidhur me serbët. Jemi bërë edhe ne sikur serbofilët. Bashkimi Evropian bëhet sikur na njeh, por i ngritë lartë shtypsat tonë, edhe në mërgatë, që ne të mos jemi Yllor, ilir, arban dhe shqiptar, siç na quajnë, sepse ne do të kishim bërë kundërrevolucion edhe në BE! Po, po. “Kundërrevolucionin” e patën bërë në të tërë Jugosllavinë dhe u prish ajo, e tani një “kontrarevolicion” u dashka bërë edhe këtu, apo siç do t`a quani, sepse jeni hypur mbi kokat tona! Ate e bëmë atje, por ju more na latë me gjishta në gojë!! E çka të bëjmë tjetër?!…

A e kuptoni ju këtë “punë”? Por pse po luhateni o lisa të gjelbërt, sikur vet toka po na dridhet?! Ne e dimë se Kryesia e Kryesisë së Jugosllavisë është shpërndarë, mirëpo në të njëjten formë është krijuar këtu Kryesia e vendit tuaj, ndonëse është mjaft “demokatike”, por pa përmendur këtë fjalë, e policia e mbanë “fjalën e dhënë”! Kjo gjë, është kryesore! A po jo?!

Në të vërtetë, i zunë tokat tona dhe shtëpitë e përgjakura kopilët serb e sllav, e ne, gjithnjë më tepër po detyrohemi që ta lëshojmë vendin! Mërgata na na merr edhe ne! Pra, mund të bëjmë “kontrarevolucion” edhe këtu!…

Heu! Po çka u bë?! Ju po luhateni deri në rrënjë!! Degët tuaja të trasha po shkojnë herë në të djathtë e herë në të majtë! Sikur u rrokë sikleti, u shembet toka me rrënjë; sikur u shkyhen degët nga furtuna e madhe dhe e çuditshme!

A jemi ne preokupimi i juaj apo janë turqit e shumtë, që u kanë gllabëruar në të gjitha anët, sikur në Republikën e Kosovës dhe tërë shtetet e Bashkësisë Evropiane ! Ka vdekur kaherë mbreti ynë Gjergj Gjon Kastrioti! Ata që e shajnë për së vdekuri mbretin tonë të pamëshirshëm ndaj turqëve, t`u mbrojë ju nga turqit otonoman, e sot, pushtuesit e kanë “këmbën” e tretë edhe më të gjatë dhe ata i shajnë papushim!! Janë mësuar të shajnë e të zgjedhen! Kjo është kulturë e pa kulturë! Tani, duket se është bërë “e jona”!

Kështu është zgjedhur madje edhe “Partia e Vetëmohimit”, ju lutem më falni, sepse e thashë gabimisht atë emër, e duhet të jetë e “Vetlajmërimit”, apo e “Vetvendosjes”!! E “zgjedh” popullata e praptë, dhe kur të “zgjedhet” ajo, i kthen serbët në tokat tona, sikur “kanë të drejtë të kthehen në tokat e veta”! E ku në rrotë të së ëmës së tyre i kanë serbët “toka të tyre” në Kosovë?! Askund!! E poli(a)tika e hëngër tërë çështjen tonë kombëtare me “zgjedhje” të tilla! U bë e tërë puna jonë pus me pus!!…

Ne ishim parakombi i juaj, e sot jemi kurrkushi i juaj! Edhe unë po iki nga furtuna mbi ju, sepse fola mjaft e qartë, por kujt i interesojnë këto fakte, këto detaje të parahistorisë suaj të flaktë!

Jo, jo! Ju po shprehni këtë parandjenjë parandalimi, të ligjëratave të mia!

Unë i konsideroj si ligjëratë të denjë të parayllorëve të parë, që sot duhet që të ishim në piedestallin tuaj, por ju po luhateni shumë deri në rremat tuaj! Po u lutem, qetësoheni ju! Qetësohuni në vetvete! Ndaleni fërfëllitjen tuaj, nëse mundemi të flasim më tutje!… Pra, qe, edhe unë po shkoj! Po shkoj!…

Po i japin fund ligjëratën e sotme! Ndoshta ju dëshironi edhe ligjërata të tjera, e unë jam i gatshëm të jem në mesin tuaj! Mos i lëvizni trupat tuaj e qetësohuni! Qe, po shkoj pra! Po dal nga vetvetja!…”

[1] RSFJ, është Republika Socialiste Federative e Jugosllavisë.

[2] „Bezbebednosti“ i APJ do të thotë se është Sigurimi i Armatës Popullore të Jugosllavisë.

[3] „Nën petë të sylahit“ do të thotë se i vë në ballë, nën plis, e janë të gjallë e të rëndësisë së jetës. Sylah e plis i thonë dy dialektet e mbetura gjallë, gegë e toskë. Kantoni i Luzernit e vendos fjalën e pellasgëve shqiptar, në bjeshkën e lartë „Pilatus“. Pilati, Plisi, Sylahi, i thonë Plisit. „Us“, në fund të fjalës, është mbaresë pellazge.

[4] Katrahura është kulmi i shembjeve të tokës në një humnerë të thellë e katër fish, të demonit.

The post Breshërimat e çasteve të trishta appeared first on DRINI.us.

Arif Ejupi, Gjenevë

Poezi

(Kushtuar mësuesit tim të parë, Sabri Raçi, me rastin e 80-vjetorit të lindjes)

Lindja jote
ishte bekim për ne.

Nga balta
dhe pluhuri
na nxore;
si farkëtari i mirë
hekurin e lakuar,
na drejtove.

Na bëre
ta njohim vetveten
dhe ta themi
të vërtetën,
qoftë edhe
e hidhur
si pelini.

Na mësove
të falim dashuri
dhe të ndiejmë
dhembshuri.

Na mësove
që dëshirat
t’i plotësonim
me disiplinë
e punë,
e assesi
me forcë
e dhunë.

Na edukove
me respektin
ndaj të moshuarve
dhe të sëmurëve.

Na mësove
të mos bëhemi
zvarranikë
e vegël e askujt.

Vazhdimisht na thoshe:
Poqëse
Atdheu rrezikohet,
të gjithë
zot duhet t’i dalim,
se nuk kemi
Atdhe rezervë.

Ishe i qetë,
i ditur
dhe i urtë.

Me fjalë të ëmbla
dhe këshilla prindërore
na mbolle dashurinë
për shokët,
shoqet
dhe shkollën.

Veçanërisht për shoqet
na thoshe:

“Me sjelljen tuaj njerëzore
bëni që shkollat
të mbushen me to.”

Aty ku shkeli
këmba jote,
u shua errësira
dhe mbërriti drita.

Ishe dhe do të mbetesh
fanar drite
i shumë brezave!

Më 6 korrik 2026

The post Ti ishe bekim për ne appeared first on DRINI.us.