PSE INJOROHEN:OSO KUKA E TAHIR MEHA DHE LARTËSOHET ADEM JASHARI ?

Derisa ne jemi gjallë dhe lexojmë si po shtrembërohet historia bashkëkohore dhe heshtim, nuk duhët të habitemi për rrenat historike për të kaluarën e largët.

Në qershorin e vitit 1862, Oso Kuka bashkë me 40 trima të zgjedhur luftojnë kundër 3000 forcave malazeze. Në luftim e sipër, Oso Kukës i vriten 10 trima. Lufta ballë për ballë e 30 ushtarëve ishte e pamundur, andaj Oso Kuka vendosët në kullë që sherbente si depo e municionit. Kullën e rrethojnë mijëra ushtarë malazezë. Duke e parë rrezikun se vdekjen e kishin të sigurt, Oso Kuka vendos hedhjen në ajër të kullës së mbushur me municion eksploziv, vetëm pasi që ushtaret malazezë të afrohen e te fillojnë depertimin e tyre brenda në kullë. Me eksplodimin e kullës vdesin mbi 200 ushtarë malazezë , por edhe te gjithë ushtaret shqiptarë 30 sa ishin.

Maj i vitit 1981. Situata në Kosovë ishte e elektrizuar. Vetëdija kombëtare ishte më e ngritur së shumë dekada pas luftës së Dytë Botërore. Policia serbe, kishte rrethuar kullën e Tahir e Nebih Mehes. Tahir Meha rezistonte përballë mijëra ushtarëve dhe policëve serbë. Pas njê rezistence të gjatë, me tanks serbet shemben muret e kullës.

Mars 1998. Adem e Hamëz Jashari, u gjenden të rrethuar nga policia dhe ushtria serbe. Fillon rezistenca. Pasojat e kësaj rezistence janë te njohura për të gjithë shqiptarët.

Adem Jashari i shpall komandant legjendar, pa qenë komandant.

Tahir Meha dhe Adem Jashari duhët të kenë trajtim të barabartë, ngase asnjêri nuk ishte komandant e as luftëtar, por ishin trima të rrallë.

Oso Kuka mbetet i pa tejkalueshëm deri sot.

The post Mos e mashtroni popullin me rrena ! appeared first on DRINI.us.

Derisa të mos ndryshohet ligji në drejtim të zonave zgjedhore proporcionale, unë do të abstenoj nga votimi në zgjedhjet nacionale në Republikën e Kosovës

Ka disa ditë që ndodhem për vizitë në Hamburg të Gjermanisë. Gjatë kësaj kohe, duke qenë larg Kosovës, por shpirtërisht gjithmonë i lidhur me vendin tim, kam pasur rastin të lexoj dhe të reflektoj mbi disa modele zgjedhore të vendeve të Ballkanit Perëndimor. Në këtë lexim krahasues, vëmendjen time e ka tërhequr në mënyrë të veçantë modeli kroat i zgjedhjeve parlamentare, i cili, sipas mendimit tim, vertetë e ofron një shembull më të afërt të përfaqësimit territorial, qytetar dhe institucional.

Në Kroaci, përfaqësuesit parlamentarë zgjidhen në dhjetë njësi zgjedhore territoriale, ku secila zgjedh nga 14 përfaqësues. Ekziston po ashtu një njësi e veçantë për qytetarët që jetojnë jashtë Kroacisë, si dhe një njësi e veçantë për pakicat kombëtare, të cilave u garantohen tetë vende në Parlament. Ky model nuk është i përsosur, sepse asnjë sistem zgjedhor nuk është i tillë, por ai ka një cilësi të rëndësishme demokratike: e afron deputetin me qytetarin dhe e lidh më qartë përfaqësimin politik me territorin, me zonën, me vendbanimin dhe me bashkësinë konkrete njerëzore.

Prandaj, nga këndvështrimi im qytetar, kombëtar dhe demokratik, mendoj se edhe Republika e Kosovës duhet të hapë një debat serioz, institucional dhe gjithëpërfshirës për ndryshimin e ligjit zgjedhor. Kosova nuk mund të vazhdojë pafundësisht me një model ku i gjithë vendi trajtohet si një zonë e vetme zgjedhore. Sipas sistemit aktual, Kosova konsiderohet një zonë e vetme shumëmandatëshe, ndërsa Kuvendi ka 120 deputetë, prej të cilëve 100 ndahen proporcionalisht ndërmjet subjekteve politike dhe 20 vende janë të garantuara për komunitetet joshumicë.

Unë personalisht nuk e mohoj rëndësinë e përfaqësimit proporcional. Përkundrazi, proporcionaliteti është një vlerë demokratike, sepse ruan peshën e votës dhe shmang shtrembërimin e vullnetit qytetar. Por proporcionaliteti nuk duhet ta zhdukë lidhjen ndërmjet deputetit dhe zonës prej nga vjen qytetari. Një deputet që zgjidhet vetëm nga lista e përgjithshme partiake, pa një lidhje më të qartë territoriale, shpeshherë mbetet më afër qendrës së partisë sesa qytetarit të zakonshëm.

Pikërisht këtu edhe qëndron nevoja për reformë. Kosova do të duhej të ndahej në 10 zona apo njësi zgjedhore proporcionale, të ndërtuara mbi bazën e popullsisë, baraspeshës territoriale dhe drejtësisë përfaqësuese. Pra, secila zonë do të zgjidhte një numër të caktuar deputetësh, në mënyrë që qytetari i Dukagjinit, i Anamoravës, i Llapit, i Drenicës, i Prizrenit, i Mitrovicës, i Prishtinës apo i viseve të tjera të Kosovës ta dinte më qartë se kush e përfaqëson dhe kujt mund t’i kërkojë përgjegjësi.

Një reformë e tillë do ta bënte deputetin më pak figurë abstrakte partiake dhe më shumë përfaqësues konkret të qytetarëve. Ai nuk do të mund të fshihej vetëm pas logos së partisë, pas liderit apo pas fushatës qendrore. Ai do të duhej të dilte para qytetarëve të zonës së vet, të dëgjonte hallet e tyre, të njihte rrugët, shkollat, spitalet, bujqit, të rinjtë, mërgimtarët, familjet dhe problemet reale të vendit. Demokracia nuk jeton vetëm në studio televizive dhe në seli partiake, por jeton në terren, në lagje, në fshat, në qytet dhe në hallet dhe në jetën e përditshme të qytetarëve.

Në këtë model, një vend të veçantë duhet ta ketë edhe diaspora shqiptare dhe qytetarët e Kosovës që jetojnë jashtë vendit. Mërgata jonë nuk është thjesht burim remitencash. Ajo është pjesë e gjallë e trupit kombëtar, ekonomik, kulturor dhe politik të Kosovës. Prandaj, mergata duhet të ketë përfaqësim më të qartë, më të dinjitetshëm dhe më institucional. Nuk mjafton që mërgata të kujtohet vetëm gjatë fushatave, vetëm për vota, vetëm për para, vetëm për tubime dhe fotografi. Ajo duhet të ketë zë real në Kuvendin e Republikës së Kosovës.

Po ashtu, çdo reformë zgjedhore duhet të ruajë dhe të garantojë vendet e veçanta për komunitetet joshumicë në Kosovë. Kjo nuk duhet parë si barrë, por si pjesë e arkitekturës demokratike të shtetit. Një shtet i drejtë nuk peshohet vetëm me mënyrën se si e trajton shumicën, por edhe me mënyrën se si e mbron pakicën. Në këtë aspekt, modeli kroat, me një njësi të veçantë për pakicat kombëtare, mund të shërbejë si shembull i dobishëm krahasues, pa u kopjuar verbërisht, por duke u përshtatur me realitetin kushtetues dhe shoqëror të Republikës së Kosovës.

Prandaj, qëndrimi im personal është i qartë, përderisa të mos hapet seriozisht çështja e reformës zgjedhore dhe derisa të mos ndryshohet ligji në drejtim të zonave zgjedhore proporcionale, unë do të abstenoj nga votimi në zgjedhjet nacionale në Republikën e Kosovës.

Ky abstenim nuk është ikje nga përgjegjësia qytetare. Nuk është indiferencë ndaj shtetit. Nuk është mohim i demokracisë. Përkundrazi, është një formë proteste qytetare, një thirrje për ndryshim dhe një shenjë pakënaqësie ndaj një sistemi që, sipas mendimit tim, nuk e afron sa duhet përfaqësuesin me qytetarin.

Unë si qytetar i Republikës së Kosovës, dua të votoj, por dua të votoj në një sistem ku vota ime ka lidhje më të qartë me vendin tim, me zonën time ku jetoj dhe veproj, me bashkësinë time dhe me përgjegjësinë konkrete të deputetit. Dua të votoj në një sistem ku qytetari nuk është vetëm numër në listat partiake, por pjesëmarrës i drejtpërdrejtë në ndërtimin e përfaqësimit demokratik të shtetit.

Kosovës i duhet një ligj i ri zgjedhor dhe më i drejtë, më përfaqësues, më territorial, më i afërt me qytetarin dhe më i përgjegjshëm ndaj mërgatës. Vetëm atëherë zgjedhjet nacionale do të kenë kuptim më të plotë demokratik. Dhe vetëm atëherë deputeti si deputet do të jetë jo vetëm njeri i partisë, por edhe njeri i zonës së tij zgjedhore, jo vetëm zë i liderit, por zë i qytetarit, dhe jo vetëm pjesë e listës, por bartës i përgjegjësisë publike.

Ndaj edhe deri atëherë, abstenimi im mbetet qëndrim qytetar, moral dhe demokratik, me një heshtje aktive kundër një sistemi që duhet ndryshuar për të mirën e qytetarëve të Republikës së Kosovës.

Hamburg, më 28 maj 2026.

The post Deri kur do të abstenoj nga votimi në zgjedhjet nacionale në Republikën e Kosovës appeared first on DRINI.us.

Nga Isuf Bajraktari

Ka njerëz që i përshtaten rrethanave dhe ka të tjerë që përpiqen t’i ndryshojnë ato. Zoja Lohaj Konjufca i përket kësaj kategorie të dytë. Intelektuale, profesoreshë e matematikës, aktiviste qytetare, sipërmarrëse dhe nënë e përkushtuar, ajo është ndër ato gra që kanë zgjedhur të mos jenë spektatore të problemeve shoqërore, por pjesë e zgjidhjes së tyre.

E lindur në Ferizaj në vitin 1977, me prejardhje nga fshati Mirash, Zoja vjen nga një familje me traditë të njohur arsimore dhe intelektuale. Rrënjët e familjes Lohaj lidhen me Shkodrën, ndërsa brez pas brezi ajo është dalluar për kontribut në arsim, shkencë, teknologji dhe sipërmarrje.

Në këtë traditë spikat figura e Mulla Rexhep Lohajt, i njohur si një ndër pionierët e hershëm të arsimit shqip në Mirash. Në një kohë kur dija ishte mision dhe jo privilegj, ai shërbeu si mësues në mejtepin e fshatit, duke u bërë ndër përçuesit e parë të shkronjës shqipe dhe të vlerave të arsimit për brezat e rinj.

E frymëzuar nga këto vlera, Zoja ndoqi rrugën e dijes, arsimit dhe angazhimit qytetar. Nga kontributi për refugjatët gjatë luftës, te angazhimi në mbështetje të pavarësisë së Kosovës dhe kauza për përmirësimin e kushteve në arsim, ajo ka zgjedhur vazhdimisht të jetë në anën e veprimit.

“Kur sheh padrejtësi, nuk ke të drejtë të heshtësh. Nëse nuk mund ta ndryshosh të gjithë botën, ndrysho të paktën realitetin përreth teje”, thotë ajo.

Përveç profesionit, ajo është e lidhur ngushtë me biznesin familjar “Elita” në Ferizaj dhe me vlerat e familjes. Si nënë, profesoreshë dhe sipërmarrëse, ajo përfaqëson modelin e gruas që ndërton, kontribuon dhe frymëzon.

Për Zojën, Kosova ndërtohet me qytetarë aktivë, arsim cilësor dhe përgjegjësi publike. Ajo beson se çdo brez duhet të lërë pas një vepër konkrete që e bën vendin më të mirë sesa e gjeti.

“Vepra konkrete” nuk është vetëm slogani i saj. Është historia e saj.

The post Zoja Lohaj Konjufca – Kur matematika bëhet formulë e ndryshimit shoqëror appeared first on DRINI.us.

Nga: Albert Zadrima

The post Kur artisti humbet në labirintin e politikës, shembulli i Dua Lipës appeared first on DRINI.us.

The post Kërkesë për themelimin e taskforcës shtetërore kundër islamit politik në Republikën e Kosovës appeared first on DRINI.us.

The post Si u dashuruan sërish në LDK Jebivetar Kurçubiqi dhe Karana Kariqi appeared first on DRINI.us.

Elisa Spiropali, Shkodër 

Zoja Shkodër asht’ Dashni për disa arsye.
Zoja Shkodër asht’ Dashni sepse qytetet dallohen dhe mburren, për shembull, ngaqë njëri ka pranë një kështjellë të famshme, tjetri lumë që vjen nga larg duke u spërdredhur mes maleve, tjetri urë të famshme, tjetri mal të lartë, tjetri liqen të magjishëm, tjetri det, e kështu me radhë.
Zoja Shkodër asht’ Dashni sepse është i vetmi qytet në botë që nuk ka 1, por krejt mrekullitë e botës.
Zoja Shkodër asht’ Dashni sepse Zoja Shkodër ka kala hijerëndë me legjendën më drithëruese dhe më të bukur në botë. Jo e bukur vetëm për me habit vizitorët me legjenda. E bukur sepse ka bërë efektivisht luftëra nga më të tmerrshmet.
Zoja Shkodër asht’ Dashni sepse Zoja Shkodër ka det.
Zoja Shkodër asht’ Dashni sepse Zoja Shkodër nuk ka 1 por 3 lumenj, Drinin, Kirin, Bunën.
Zoja Shkodër asht’ Dashni sepse Zoja Shkodër ka Urën e Mesit që është urë nga më mahnitëset në botë.
Zoja Shkodër asht’ Dashni sepse Zoja Shkodër nuk ka 1 mal, por mu në oborr të Saj, krejt Alpet e egra dhe madhështore.
Zoja Shkodër asht’ Dashni sepse Zoja Shkodër ka Kisha dhe Xhami me histori jashtëzakonisht interesante.
E të tjera, e të tjera.
Por Zoja Shkodër asht’ Dashni edhe sepse ka;
Qytetari’ me ia pasë zili,
Histori frymëndalëse,
Natyrë, ngjyra, aroma, marramendëse.
Klimë të pakonkurrueshme,
Zoja Shkodër asht’ Dashni sepse Zoja Shkodër dhe Zojat e Zotnit shkodranë nuk ngjajnë me askënd në botë, veçse me veten e vet.
Zoja Shkodër asht’ Dashni sepse diktaturën, në mënyrën më inteligjente, më therëse, më ironike, më bukur dhe më hidhur prej krejt nahive të tjera të Shqipërisë, e ka tallë, e ka përqeshë, Zoja Shkodër, Zojat dhe Zotnitë shkodranë.
Zoja Shkodër asht’ Dashni sepse barcaletat më të rrezikshme, më me spec kundër diktaturës, ato që përmes humorit evidentonin anët më të errëta dhe më kriminale të diktaturës, para se me ardh në Tiranë, janë shpik në Shkodër.
Zoja Shkodër asht’ Dashni sepse zërat më të bukur, tingujt më të fuqishëm, këngët më melodioze të vjetra dhe të reja, e kanë shtëpinë, ku tjetër veçse te Zoja Shkodër?!
Zoja Shkodër asht’ Dashni sepse në krejt botën, natën poshtë dritares apo dikund tjetër, për me lyp Dashuri i këndohen serenata të dashurës, e shumta të fejuarës. E Zoja Shkodër asht’ Dashni edhe sepse Zoja Shkodër asht i vetmi qytet në botë, aq i butë e aq i bukur, aq plot me dashuri, ku serenata i këndohet edhe Nuses. Kënga e mrekullueshme “Serenatë Nuses” asht’ prova.
Zoja Shkodër asht’ Dashni sepse Zoja Shkodër dhe Zojat e Zotnit e Zojës Shkodër e bëjnë dallimin mes mashtruesit dhe të sinqertit, seriozit dhe qesharakut, punëtorit dhe parazitit.
Zoja Shkodër asht’ Dashni sepse Zoja Shkodër nuk është tamam-tamam qytet.
Shumë më tepër se qytet, Zoja Shkodër asht’ muzë frymëzuese për gjithkënd që i afrohet, e kupton, e ndjen.

Zoja Shkodër asht’ Dashni sepse Zoja Shkodër, tu e dit’ sa fort e du, ma fal që nuk ia imitova si duhet Dialektin.16 MAJ, 2026

The post Zoja Shkodër asht’ Dashni appeared first on DRINI.us.

Isuf Bajraktari, Suedi 

Mazhoranca më e fortë në historinë politike të Kosovës po prodhon krizën më të gjatë institucionale, jo nga mungesa e votave, por nga refuzimi i kompromisit.

Kosova nuk po përballet me krizë legjitimiteti. Po përballet me krizë qeverisjeje.

Zgjedhjet kanë prodhuar një fitues të qartë. Votuesit kanë dhënë mandat të fortë për të qeverisur. Por ajo që mungon sot nuk është numri i deputetëve,  është aftësia për të ushtruar pushtetin brenda rregullave të një demokracie parlamentare.

Albin Kurti e ka ndërtuar profilin e tij politik mbi refuzimin: refuzimin e elitave të vjetra, të marrëveshjeve të errëta dhe të kompromisit të lehtë. Kjo qasje e ngriti në pushtet. Por në qeverisje, e njëjta logjikë po prodhon efekt të kundërt: bllokim institucional dhe cikël zgjedhor pa fund.

Problemi nuk është personal. Është strukturor.

Në një republikë parlamentare, pushteti nuk është i përqendruar. Ai ndahet. Kryeministri drejton ekzekutivin, parlamenti balancon dhe kontrollon, ndërsa presidenti garanton funksionimin e rendit kushtetues. Kur një mazhorancë kërkon t’i dominojë të gjitha këto nivele pa asnjë lëshim, sistemi hyn në krizë.

Kjo është ajo që po ndodh sot në Kosovë.

Nga mandat në monopol

Mazhoranca aktuale po sillet sikur vota është autorizim për kontroll total. Kjo është një keqlexim i rrezikshëm i demokracisë.

Fitorja në zgjedhje nuk është pronësi mbi shtetin. Është përgjegjësi për të ndërtuar marrëveshje, edhe me ata që nuk të kanë votuar. Pikërisht këtu dështon sot kultura qeverisëse: në refuzimin për të negociuar dhe në mungesën e komunikimit me opozitën.

Kur kompromisi shihet si dobësi, politika kthehet në imponim. Dhe imponimi, në një sistem pluralist, prodhon vetëm bllokim.

Rezultati është i dukshëm: institucione të paralizuara dhe zgjedhje të përsëritura që nuk zgjidhin asgjë. Ato vetëm e shtyjnë krizën përpara, duke e bërë më të thellë dhe më të kushtueshme për shtetin.

Tradita e harruar e kompromisit

Kosova nuk ka qenë gjithmonë kështu.

Në periudhën e Ibrahim Rugova, kompromisi ishte pjesë e arkitekturës politike. Presidenti nuk ishte trofe i një partie, por produkt i një balance më të gjerë. Edhe më vonë, figura si Hashim Thaçi u detyruan nga realiteti politik të negociojnë dhe të ndajnë pushtetin.

Kjo nuk ishte idealizëm. Ishte pragmatizëm shtetformues.

Sot kjo traditë është zëvendësuar me një logjikë tjetër: “ose të gjitha, ose asgjë”. Kjo është një formulë që mund të funksionojë në opozitë, por që në pushtet prodhon vetëm krizë.

Izolimi si formë qeverisjeje

Një nga simptomat më të dukshme të kësaj krize është mungesa e komunikimit politik.

Një lider që nuk ndërton ura me opozitën në një sistem demokratik nuk është i fortë. Është i izoluar. Dhe izolimi në pushtet është gjithmonë i paqëndrueshëm.

Retorika e fortë mund të mobilizojë elektoratin, por nuk ndërton institucione. Refuzimi i vazhdueshëm mund të fitojë beteja politike, por humb luftën për stabilitet institucional.

Kjo është arsyeja pse kriza aktuale nuk po prodhon zgjidhje. Sepse mungon instrumenti kryesor i politikës: dialogu.

Kostoja për shtetin

Dëmi nuk është vetëm politik. Është institucional dhe afatgjatë.

Një shtet që hyn në cikle të vazhdueshme zgjedhjesh humbet besueshmërinë. Jo vetëm brenda, por edhe jashtë. Partnerët ndërkombëtarë nuk gjykojnë vetëm nga rezultati i zgjedhjeve, por nga aftësia për të prodhuar stabilitet dhe vendimmarrje funksionale.

Kosova ka ndërtuar me vështirësi një imazh si demokraci në zhvillim, e aftë për kompromis dhe bashkëqeverisje. Ky kapital nuk është i pakufizuar. Ai konsumohet.

Dhe sot po konsumohet shpejt.

Demokracia si përgjegjësi

Në fund, çështja është e thjeshtë.

Demokracia nuk është vetëm proces votimi. Është kulturë qeverisjeje. Është aftësi për të ndarë pushtetin edhe kur nuk je i detyruar nga numrat. Është vullnet për të ndërtuar institucione që funksionojnë përtej një mandati.

Kosova nuk ka mungesë votash. Ka mungesë kompromisi.

Dhe derisa kjo të ndryshojë, çdo fitore elektorale, sado e madhe, do të vazhdojë të prodhojë të njëjtin rezultat: një shtet të bllokuar nga vetë pushteti i tij.

The post Fitorja që paralizon shtetin appeared first on DRINI.us.

The post Me ty, Albin Kurti, që nuk ndalesh me xhamizimin e vendit, nuk kam dëshirë të takohem as në parajsë ! appeared first on DRINI.us.

Tani ne, si shqiptarë intelektualë, a duhet të gëzohemi për një tempull i cili u ndërtua në kohën e Turqisë, pra në kohën e një pushtuesi më barbar se koha e Slobodan Milosheviç?

Unë, sa po e kuptoj, vërtet shqiptarët ose nuk funksionon diçka në kokat tona, ose gjenet qenkan jo të mira.

Sot të dëgjohet fjala e myftiut Naim Tërnava dhe të vihet në funksion diçka në dëmin tonë, kjo është e papranueshme.

Bota e zhvilluar kishat po i jep me qira, sepse nuk ka besimtarë më. Besimi ka kaluar në kulturë, në respektim të ligjit, në shkencë, në zhvillim e teknologjisë.

Sot vetëm popujt e varfër ngasin pas tempujve, duke shpresuar se një ditë Allahu do t’i shpërblejë. Po mirë, përse neve si popull nuk na shpërbleu për 600 vite?

Por, mos të ishte ajo bota e civilizuar, neve do të na përpinte djalli.

The post Serbët do t’i gëzohen ndërtimit të Xhamisë së Ibrit appeared first on DRINI.us.