The post Për një terror psikologjik – islamik, që i nënshtrohem çdo ditë, për vite të tëra…! appeared first on DRINI.us.

Pjesa e gjashtë

Përpjekja e fundit e Amerikës për të ruajtur unipolaritetin.

Agresioni ushtarak amerikano-izraelit ndaj Iranit, pamvarësisht se po mundohen me të gjitha mënyrat nga ana e agresorëve, për ta paraqitur si një përshkallëzim dhe vetëm konflikt rajonal, nuk është një gjë e tillë, por në realitet ajo është një tentativë përfundimtare e një rendi, i cili nuk mundet më të riprodhojë vetveten përmes dominimit ekonomik dhe ushtarak.

Pra, në realitet është një luftë kundër multipolarizmit si një përpjekje ekzistenciale, për të parandaluar krijimin dhe konsolodimin e qëndrave alternative të pushtetit.

Aktualisht po shtrohet një tryezë / vendoset në politikën globale, një tryezë në të cilën nuk ka ftesa, një tryezë në të cilën nuk ulesh se je vasal i të fortit të rradhës, një tryezë në të cilën nuk mund të shpresosh të ftohesh, por një tryezë në të cilën vendin (karrigen) duhet ta vendosësh vetë me anë të forcës.

Shumë nga ju do thoni që po shtrohet një tryezë e re, por unë këmbëngul te ideja se për herë të parë po vendoset një tryezë, pasi më parë nuk kishte një të tillë.

Kishte vetëm një fron në të cilin ishte ulur Amerika dhe gjithë të tjerët qëndronin poshtë e të përkulur.

Një pjesë si vasalë nën pushtetin dhe arrogancën amerikane, e një pjesë si armiq të këtij pushteti.

Dhe në atë holl të politikës botërore, ku mbizotëronte vetëm froni amerikan, miqtë konsideroheshin e vazhdojnë të konsiderohen subjekte, ndërsa kundërshtarët konsiderohen armiq.

Ndërsa tashti, në dritën e zhvillimeve në Gjirin Persik gjërat po ndryshojnë.

Mjafton të shifni Eurpianët.

Për dekada të tëra aleatë dhe baza të sigurta të Perandorisë dhe vasalë të hegjemonisë Amerikane, shumica e tyre po hyjnë në bisedime të drejtpërdrejta me Iranin për të manaxhuar kalimin e çisternave të tyre me naftë përmes ngushticës së Hormuzit.

Po kështu edhe Japonia, vasali nën protektorat i Amerikës.

Dhe kur një vasal fillon të negociojë direkt me armikun e hegjemonit nën të cilin ndodhet, kjo tregon se froni ka filluar të lëkundet dhe se nuk mundet më të proejktojë pushtet ndaj vasalit.

Kjo nuk do të thotë se fuqia nuk është e rëndësishme, por thjesht ajo nuk është absolute dhe se funksionon brenda kornizave që duhen kuptuar e respektuar.

Dhe se çdo lloj strategjie që injoron gjeografinë, si dhe dinamikën e përshkallëzimit, herët a vonë do të përplaset me realitin.

Kundërpërgjigja politike dhe ushtarake e Iranit ndaj kësaj dinamike përshkallëzimi, tregon efektivitetin e një planifikimi afatgjatë, bazuar mbi avantazhin gjeografik, duke treguar gjithashtu se durimi dhe integrimi mund të tejkalojnë avantazhin teknologjik dhe spektaklin ushtarak.

Dhe në këtë realitetin e ri nuk është dominimi ai mbi të cilin varet më stabiliteti, por manaxhimi i fuqive të tua dhe kapacitetet sovrane të një vendi.

Në këtë realitet të ri Irani po tregon se fitorja e një konflikti nuk varet më nga ato të konsideruara beteja vendimtare, por nga boshtet e alencave që formon, dhe nuk do të varet nga deklarat por nga qëndresa.

Dhe Irani duke rezistuar ka arritur të ndryshojë rolin e tij strategjik.

Ky ndryshim nuk erdhi bazuar mbi një moment dramatik, por bazuar mbi një qëndrueshmëri, mbi një presion dhe mbi kuptimin e luftës moderne, e cila solli riformatimin e manaxhimit të ngushticës së Hormuzit, duke sjellë implikime që do të shtrihen përtej Lindjes së Mesme.

Ajo çka e bën këtë moment të rëndesishëm është se nuk i përshtatet veprimtarisë politike tradicionale të deritanishme.

Nuk ka as fitore të qarta dhe as humbje vendimtare, ashtu si është mësuar bota të shohë gjatë Luftës së Dytë Botërore.

Por në vend të saj kemi një ribalancim gradual, një ndryshim në atë që perceptohet si e mundur dhe si jo e mundur.

Në këtë konflikt, për herë të parë po kuptojmë se dukshmëria nuk është e njëjtë me rëndësinë, dhe njohja e këtij ndryshimi është hapi i parë drejt së ardhmes së këtij konflikti, ku tashmë e tutje kontrolli ushtrohet nëpërmjet aksesit, mohimit dhe kufizimit të kundërshtarit, e jo nëpërmjet pushtimit, i cili është një koncept i vjetër i luftërave të shekullit të kaluar.

Në këtë tavolinën e re gjeopolitike, suksesi matet me atë që kundërshtari nuk mund të bëjë, e jo me atë që kundërshtari arrin të demostrojë.

Dhe kjo përfaqëson mënyrën si ushtrohet ndikimi.

Dhe në këtë realitet të ri gjeopolitik rezultatet strategjike formohen jo vetëm nga transporti e nga inovacioni, por nga faktorë strukturorë përtej kontrollit të një fuqie të vetme.

Këtë e demostron roli i ngushticës së Hormuzit si një kalim strategjik detar jo i mbyllur përshkak të një beteje të humbur, por për shkak të një kontrolli të qëndrueshëm në distancë.

Dhe ajo që po ndodh në Gjirin Persik është një demostrim se si mund të luftohen jo vetëm dominanca ushtarake dhe politike rajonale, por edhe ajo globale.

Dhe ky mësim po shkruhet me zjarr e me gjak nga Irani, ku edhe të gjitha Monarkitë pro zioniste të Gadishullit Arabik, të gjitha vasale të nënshtruara dhe baza të sigurta të forcave amerikane në atë rajon, po goditen, jo pamvarësisht bazave, por për shkak të këtij qëndrimi të tyre pro zionist, nëpërmjet heshtjes së tyre përgjatë genocidit amerikano-zionist në Gaza.

Irani po u tregon se çadra e sigurisë së hegjemonit, nën të cilin janë rreshtuar monarkitë vasale të Gjirit, është e shpuar dhe e grisur, dhe nuk mund t’i mbrojë, dhe se garancia e saj ka skaduar, dhe tashmë është e pavlefshme.

Dhe në këtë tavolinën gjeopolitike globale që po vendoset, aktualisht gjënden të ulur Amerika si hegjemoni i fundit, Rusia dhe Kina, kjo për arsye se këto të treja, përveç që posedojnë fuqinë atomike, ato kanë edhe masën ekonomike dhe shtrirjen globale me anë të së cilës projektojnë fuqi politike dhe ushtarake.

Në këtë realitet të ri do të ndodhë dalja e qëndrave të reja të gravitetit politik dhe ushtarak rajonal, që do të ristrukturojnë, ashtu si Irani, lagjet e tyre, pa marrë leje.

Dhe këto qendra të reja graviteti nuk përcaktohen vetëm nga prodhmi i brendëshëm bruto, ose popullsia. Ato do të përcaktohen nga vullneti politik, nga qëmdrueshmëria ndaj agresionit dhe nga shtrirja.

Do të varen nga kapacitetet për të absorbuar goditjet dhe për tu kundërpërgjigjur.

Do të varen nga kapacitetet për të projektuar fuqi politike përtej kufijve të tyre, pa mbështetje nga jashtë.

Do të varen nga kapacitetet që kanë ose do kenë për t’i imponuar kosto politike dhe ushtarake hegjemonit, kosto e cila do e bëjë qëndrueshmërinë politike të brendëshme të hegjemonit të paqëndrueshme.

Irani i ka absorbuar goditjet agresive të hegjemonit dhe jo vetëm por ka treguar edhe kapacitete për t’u kundërpërgjigjur nëpërmjet fuqisë së raketave balistike, kapacitetin e të cilave ka arritur ta ruajë.

Irani ka arritur të projektojë fuqi politike në vende të tjera të rajonit dhe në pika kyçe nëpërmjet aleatëve të tij: Huthi, Hezbullah dhe Milicive Shiite në Irak.

Irani ka treguar se ka arritur t’i imponojë hegjemonit kosto politike dhe ekonomike, të cilat për momentin e kanë bërë qëndrueshmërinë politike të brendëshme të lëkundet e të shkoi drejt rrënmit.

Me këto të treja Irani po tregon se ka të gjitha kapacitetet që të dali nga ky konflikt si një superfuqi rajonale.

Irani po i tregon gjithë pjesës tjetër të botës se ekonomia, popullsia, forca ushtarake dhe fuqia industriale janë tarifa hyrëse në këtë tavolinë, por ama vetëm tarifa hyrëse, pasi vendi fitohet vetëm nga mënyra se si i përdor këto nën presion.

Irani po tregon se vetëm sovranizmi është rruga e vetme për të hyrë në kategorinë e superfuqisë.

Dhe se sovranizmi nuk ëshë një koncept abstrakt politik, ashtu si politika perendimore këto 35 vitet e fundit është munduar ta paraqesë.

Sovranizmi është një koncept fizik, ashtu si ka qënë në shekullin e shkuar.

Sovraniteti është siguria energjitike, siguria ushqimore, siguria industriale, siguria arsimore, siguria shëndetësore dhe siguria ushtarake.

Pa këto të gjashta nuk ka sovranitet dhe, si rrejdhojë, as pamvarësi, por vetëm vasalitet.

Në këtë rend të ri që po shkruhet, sovraniteti është monedha e vetme e mbijetesës.

Dhe në këtë rendin e ri, nuk shtrohet pyetja se kush dëshiron një vend në këtë tavolinë, por kush ka vullnetin që të rivendosë sovranitetin e tij në mënyrë që të kapi një karrige në këtë tavolinë, e cila do të quhet – Multipolare.

Tavolina është vendosur tashmë.

Vëndet e karrigeve janë të limituara.

Koha po ashtu është e limituar.

Dhe gjithë bota po sheh me kureshtje se kush tjetër, përveç Iranit, do arrij të ulet në këtë tavolinë.

The post “Ejani ta bombardojmë Iranin”, vazhdim i analizës së Dritan Goxhajt nga Tirana appeared first on DRINI.us.

Në mungesë të analizës serioze, skena publike mbushet me “profetë” që shpallin fundin e botës me një status. Një ndër zërat më të zhurmshëm në këtë kor është edhe Mustafë Bajrami, i cili herë pas here e shpall apokalipsin sikur të ishte një njoftim ditor.

Kur profetët e Facebook-ut shpallin fundin e botës ?

Sa herë që realiteti nuk përputhet me bindjet e tyre, shpiket katastrofa.

Një konflikt i mundshëm kthehet në “fund të botës”,

një tension ndërkombëtar bëhet “luftë shkatërrimtare”,

dhe ndjekësve u servohet frikë në vend të arsyes.

Ky nuk është paralajmërim.

Është skenar për konsum ideologjik.

Sa herë mungon argumenti, fillon “apokalipsi”

Të përmendësh Pakistan dhe Turqia si “forca që do djegin botën” është një narrativë që tingëllon më shumë si predikim emocional sesa analizë gjeopolitike.

Shtetet nuk veprojnë mbi thirrje mistike, por mbi interesa konkrete.

Ndërkohë, të kërcënosh Shtetet e Bashkuara të Amerikës apo Izraeli me “fund bote” është një mënyrë e thjeshtë për të tërhequr vëmendje – jo për të shpjeguar realitetin.

Në këtë lloj diskursi:

feja përdoret si mburojë,

politika maskohet si moral,

dhe propaganda vishet si “e vërtetë absolute”.

Bota nuk mbaron nga statuset – por nga propaganda që i ushqen ato

Problemi nuk është vetëm një status apo një predikues.

Problemi është kultura e të menduarit që ushqen këtë retorikë.

Kur çdo zhvillim interpretohet si “luftë e shenjtë”,

kur çdo analizë zëvendësohet me thirrje emocionale,

dhe kur frika bëhet mjet mobilizimi –

atëherë kemi të bëjmë me një model të pastër të islamit politik që kërkon ndikim përmes panikut.

Në fund:

Bota nuk mbaron sepse dikush e shpall në Facebook.

Por shoqëritë dëmtohen kur propaganda zëvendëson arsyen.

Dhe sa më shumë që kjo retorikë përsëritet, aq më e qartë bëhet një gjë:

apokalipsi i vërtetë nuk është ai që shpallet – por ai që krijohet në mendje, kur propaganda merr vendin e mendimit kritik !

The post “Profeti i facebookut”, Mustafa Bajrami, dhe shpallja e “apokalipsës” nga ana e tij…! appeared first on DRINI.us.

The post Shqiptarët në pasqyrën e historisë, politikës dhe moralit appeared first on DRINI.us.

The post Çka i bashkon Kurtin, Hoxhen e fashistët italian appeared first on DRINI.us.

The post Bashkëbisedimi im me Turkun appeared first on DRINI.us.

HEZBOLLAH – KUR REZISTENCA E ARMATOSUR ËSHTË MBIJETESË

Shteti pushtues kolonizator i Izraelit ka dekada që përpiqet të pushtojë jugun e Libanit, herë duke përdorur justifikime histrorike, e herë mbi arsye të sajuara sigurie.

Forcat pushtuese izraelite kanë tentuar dhe vazhdojnë të tentojnë të kalojnë me tanket dhe mjetet e tyre të blinduara përgjatë të njëjtave akse të ngushta, duke tentuat të ngjiten nëpër të njëjtat shpate, ku luftutëtarët e rezistencës së armatosur të Hezbollah kanë përgatitur në vazhdimësi, ashtu si edhe në luftërat e mëparshme, prita të vazhdueshme e sulme që sa vinë e sofistikohen si nga ana taktike, ashtu dhe operacionale e teknologjike.

Edhe sot ushtria pushtuese dhe genocidiale izraelite po tenton të hyjë sërish në të njëjtat fushë beteja, që nuk arriti asnjëherë t’i kontrollonte, as në 1978, as në 2000, as në 2006, as në 2024, e sërish edhe tashti në 2026.

Katër luftëra të mëparshme në të njëjtin e për të njëjtin territor, katër luftëra të humbura, e sërish asnjë mësim i nxjerrë nga to.

Dhe tashti, për herë të pestë, po përpiqet sërish, jo sepse e ka nevojë operacionale, por thjesht për të çuar në fund një doktrinë kolonialiste, e artikuluar për herë të parë në vitin 1919 nga sionisti Chaim Weizman (Kaim Ueizman), para kryeminstrit Britanik të kohës, David Lloyd George, se kufijtë e atdheut të ardhshëm sionist hebre duhet të shtrihen thellë në Liban, si nevojë strategjike e burimeve hidrike, ku lumi Litani duhet të ishte kufiri verior i këtij shteti kolonialist.

Dhe për këtë arsye, çdo pushtim i Libanit është paraqitur si jë operacion i kufizuar sigurie, dhe tashti sërish po i njëjti koncept është rishfaqur si një zonë e propozuar si “zonë tampon”.

Tashmë bëhet një muaj nga fillimi i agresionit izraelit në Liban, dhe luftimet vazhdojnë të intesifikohen dita ditës, duke krijuar një fushëbetejë komplekse.

Aktualisht, po zhvillhet një përballje asimetrike midis pushtuesve izraelitë, të cilët përfaqësojnë një forcë shtetërore me epërsi ajrore dhe teknologjike kundrejt një force që nuk është një aktor shtetëror dhe që vepron sipas logjikës së rezistencës guerrile, dhe jo sipas doktrinave tradicionale ushtarake.

Ndërkohë që, pushtuesit izraelitë e bazojnë suksesin e tyre vetëm mbi kontrollin territorial dhe vendosjen e linjave lineare të pozicionimit; Hezbollah nuk e mbështet fitoren e vet mbi kontrollin e territorit dhe vendosjen e linjave lineare të mbrojtjes.

Hezbollah i cili e ka bazuar strukturën e vet ushtarake mbi një fleksibilitet operacional, është duke përdorur metoda të luftës guerile me anë të pritave dhe sulmeve të përqëndruara, të shpejta e të shpeshta, duke goditur pikat e grumbullimit dhe përqëndrimit të pushtuesit, dhe duke e detyruar atë të tërhiqet nga ato territore, duke mos e lejuar që të stabilizojë linja lineare pozicionimi që do t’i jepnin mundësinë e kontrollit dhe posedimit të territorit.

Aktualisht forcat pushtuese Izraelite po mundohen që të përparojnë drejt 5 akseve të ndryshme, por të njëjtat si në 4 luftërat e para të lartpërmendura.

Edhe pse forcat izraelite kanë një muaj që po tentojnë një përparim të tilë, Hezbollah nëpërmjet rezistencës dhe teknikave të tija të luftimit dhe sulmit, duke e dobësuar vazhdimisht prezencën ushtarake izraelite, i ka imponuar pushtuesve izraelit nguljen në pozicionet e tyre të vijës së parë, që janë vetëm fshatrat kufitare ku është edhe vija e drejtpërdrejtë e kontaktik.

Ka shpesh raste ku Hezbollah u lejon forcave pushtuese izraelite një përparim të imponuar në ndonjë aks, duke kryer luftëtarët e rezistencës tërheqje të koordinuar, për t’i futur pushtuesit në kurth, ku më pas i sulmon ata me gjithë fuqinë e vet të zjarrit të vazhdueshëm, si dhe me anë të angazhimit me zjarr të drejtpërdrejtë.

Më 2024, për 65 ditë luftime në të njëjtat akse kalimi, Hezbollah i shkatërroi pushtuesve izraelit 55 tanke; ndërsa tashti, në 25 ditë luftimi në të njëjtat akse dhe territore, u ka shkatërruar pushtuesve izraelitë 100 tanke.

Kjo tregon se rezistenca e Hezbullah po vepron sipas një doktrine të veçantë të një lufte popullore, ku çdo formacion i tij ka fleksibilitet taktik dhe operacional, por që shpesh sulme të koordinuara të disa njësive njëkohësisht në disa drejtime të ndryshme, tregojnë se pamvarësisht këtij fleksibiliteti, Hezbollah vazhdon të ketë në terren një strukturë komanduese kohezive me linja të qëndrueshme, si komandimi edhe furnizimi.

Goditjet e Hezbollah janë si kundërgoditje dhe kundërlëvizje asimetrike për të parandaluar konsolidimin e manovrimit të forcave izraelite, në kuadër të një doktrine tradicionale ushtarake, kryesisht amerikane, për të fragmentuar frontin e rezistencës, duke tentuar që të rrethojnë zona të caktuara; si dhe duke tentuar të krijojnë xhepa taktikë, ku më pas, me anë të fuqisë së zjarrit të artilerisë dhe të aviaviacionit të arrijnë të asgjësosjnë forcat e Hezbollah.

Kjo lloj taktike e ndjekur nga Hezbollah tregon se forcave pushtuese Izraelite ju mungonë totalisht kapacitetet e zbulimit mbi veprimtarinë dhe lëvizjet e Hebollah, pasi të gjtiha këto tentativa të tyre për krijimin e këtyre xhepave taktik, kanë dështuar.

Gjatë këtij muaji përleshjesh Hezbollah ka demostruar rritje të kapaciteteve të tij rraketore, e reflektur kjo me anë të goditjeve preçize dhe sasisë të rraketave të lëshuara, të cilat në këtë luftë kanë arritur të godasin objektiva ushtarakë në thellësi të territorit izraelit, deri në 200 km nga vija e kufirit.

Gjithashtu Hezbollah ka treguar edhe rritje të kapaciteteve të tij në fushën e mbrotjtjes kundërajrore, ku për herë të parë në këtë luftë ka mundur të godasë helikopterë të forcave izraelite, si dhe të detyrojë aviacionin izraelit që të largohet nga qiejt e Bejrutit ku deri dje kishte supermaci ajrore, sot kan vetëm një superioritet të pjesëshëm.

Gjithashtu, Hezbollah ka treguar aftësi të mëdha në luftën kundër-tanke si me anë të goditjeve me armë raketore kundr-tanke, por edhe me anë të goditjeve me anë të dronëve.

Pamvarësisth se pushtuesi ka superioritet në ajë, dhe kjo do të thotë që arrin të kontrollojë terrenin në aspektin e zbulimit, sërish Hezbollah ka treguar se ka kapacitete të fuqishme të zbulimit si dhe aftësi të mëdha manovrimi të forcave të veta, pa u diktuar nga pushtuesi.

Dhe, pamvarësisht kësaj lufte çlirimtare, Hezbollah po vazhdon edhe një kooperim të nivelit strategjik dhe operacional me Iranin, në kuadër të goditjes së koordinuar të objektivave të karakterit strategjik në Izrael.

Ky kooperim po shërben jo vetëm për dobësimin ushtarak të koloniziatorëve izraelitë, por edhe për izolimin e tyre politik.

Çdo përpjekeje për pushtimin e Libanit dhe zgjerimin territorial të shtetit kolonialist genocidial të Izraelit ka treguar se mungon një plan i mirëfilltë strategjik ushtarak, pasi edhe këtu pushtuesit po ndjekin të njëjtën metodë shkatërrimi që ndoqën në Gaza.

Kjo tregon totalisht një paaftësi ushtarake për të bërë një luftë konvencionale, dhe kur kjo paaftësi prevalon, atëherë shkatërrimi total mbetet opsioni i vetëm i tyre.

Por edhe ky shkatërrim nuk po bën gjë tjetër, ashtu si në Gaza po legjitimin më shumë rezistencën e armatosur.

Rezistencë kjo që po përdor mjeshtërisht, si kamuflim dhe pika mbështetëse, rrënojat e krijuara nga bomabardimet në luftën e tyre kundër forcave pushtuese.

Dhe sërish, lumi Litani, i përcaktuar nga pushtuesit si një objektiv strategjik vazhdon të mbetet jashtë kontrollit të tyre, duke treguar se kapacitetet ushtarake nuk mund të plotësojnë çdo lloj ambicje, dhe duke legjitimuar rezistencën e armatosur, si e vetmja formë e mbijetesës që të çon drejt fitores së sigur.

The post Dritan Goxhaj për luftën e Izraelit ndaj Hezbollah-ut në Liban appeared first on DRINI.us.

                                                                                            

                                                                     

The post Euronews – Albania: Spiunët serbë kontrollojnë Kosovën dhe Shqipërinë appeared first on DRINI.us.

The post Mbyllja e Institutit për Dokumentimin e Krimeve të Luftës në Kosovë, vepër penale më e rëndë se sa pasaktësitë në librin e Shkëlzen Gashit appeared first on DRINI.us.

The post Sipas Spartak Ngjelës, “SHBA e Gjermania duan një federatë me 4 shtete shqiptare” appeared first on DRINI.us.