Këta mendimtarët e kafenesë me Wi-Fi falas, të shkolluar në YouTube dhe diplomuar në komentet e Facebook-ut, tani po shpallin epokën e madhe të “çlirimit” nga Islami, sikur feja të ishte një kuti cigaresh të skaduara. Na flasin për përqindje, për “masa kritike”, për “modelin e pragut”, sikur njerëzit janë domate që piqen në të njëjtën orë.

Ky Jezerc(i), shpresë për Kosovën e quan veten. Me gjasë, pi kafe pa sheqer dhe i pëlqen zëri i vet kur flet për “rilindje kombëtare”, ndërkohë që harron se rilindjet e vërteta ndodhin kur barku është bosh dhe s’ka bukë për fëmijët. Po ky nuk flet për urinë. Flet për pagëzim. “Eja, pagëzohu edhe ti!” – thotë, sikur po të fton në ndonjë happy hour, ku birrat janë gjysmë çmimi.

E gjithë kjo nuk është ndonjë manifest. Jo. Është një reklamë e keqe për një produkt që askush s’e ka kërkuar. Një tentativë për të bërë kulturë me logjikë tregu, ku feja nuk është më besim, por një bluzë që e ndërrojnë sipas modës. Sot Islamin, nesër Ortodoksinë, pasnesër ndoshta Budizmin – mjafton të dukesh “ndryshe”.

Ai thotë se ndryshimi vjen nga skajet. Po në skajet e vërteta, njerëzit pijnë raki, mbjellin domate dhe nuk u bëhet vonë për teoritë e Granovetter-it. Ata ndryshojnë kur u digjet shtëpia, jo kur u thotë një “profesor” i Facebook-ut: “Bëhu si unë, jam i lirë.”

Prandaj, Jezerc(i), në vend që të flasësh për revolucione shpirtërore me terminologji sociologjike të vjedhura nga librat e Amazon-it, dil në rrugë. Pi një gotë me dikë që nuk ka lexuar kurrë një teori, por ka jetuar më shumë se ti. Ndoshta atëherë do të kuptosh se shpresa për Kosovën nuk vjen prej pagëzimeve, por prej atyre që nuk flasin shumë.

Sepse historia s’shkruhet me PowerPoint. Shkruhet me gjak. Dhe, herë pas here, me raki.