Poeti e humanizon heroin pa ia zbehur madhështinë: ai është njëkohësisht ujëvarë që pastron plagën dhe kandil që ndriçon udhët e errëta të kombit. Betimi ndaj Kosovës përçohet si thelbi moral i veprimit të tij, si një akt i shenjtë që nuk mund të mbetet peng i fjalës. Kulmimi simbolik me figurën e “kandilit mbi Gallap e Pashtrik” e shndërron heroin në dritë orientuese kolektive, që tejkalon kohën dhe vdekjen.

“Flamur në stuhi” është një poezi që nuk klith, por që flet me zë të thellë ndërgjegjeje – një homazh dinjitoz për sakrificën, qëndresën dhe përjetësinë e idealit të lirisë.