Nda, gjithenje sipas Hegeli te Madh: Fenomenologjia eshte teoria e njohur mbi vetedijen e larte njerezore ose qytetare, nga drejtesia dhe barazia ne permiresim, nga permiresimi ne korigjim dhe konvencionalizim etj…Mbase, horizonti i te gjitha horizonteve ose hapesirave te pafundme, te pamatura ose infinitive te dijes (diturise), intelektit dhe shpirtit te njeriut…

Ne kete fryme te mesiperme hegelina, personlisht mendoj se kjo cika (zonja)ka shume te drejte. E sidomos ne kupimin e koncpteit filozoik si teresi ( plotini) etike dhe metafilozofike ku te ipet (jepet) ndjesia dhe mundesia e njohjes (rinjohjes) se nje te vertete te hidhur dhe tragjikomike qe nuk e njohim te gjithe.

Posacesrisht, penetrimin, interaksionizmin dhe interferimin e tyre ne jeten, boten dhe shpirtin tone. Fjala mbi mediat e shkuara dhe elektroke.

Ne instance te fundit, arti ( i pa ndare nga shpirti i krijuesikt ose adrtistit) dhe filozofia ( e pandare nga feja ose religjioni) nuk mund te kalojne ne nje dialog ose monolog te pambarim mes ndendja, eocioneve, aspiratave dhe ambicikeve individuale dhe kolktive.

ndaj, edhde i jap fort te dfrejte menimit ( opinionigt) te znj. Ervina.

“….Mbas vdekjes se Skenderbeut traktati i 1479-s ne mes Venedikut dhe Sulltanit njohu pushtimin otoman te Shqiprise. Dritarja e Botes Perendimore iu mbyll Shqiperise pikrisht ne nji kohe kur era frymedhanse e Renaissances dhe idete fisnike te Humanizmit po krijojshin nji Europe te Re me nji etje garantuese per njohuni te reja, per hapsina dhe nji bote te re me nji zhvillim te lire, te pakufizueme te shpirtit kerkues e thellesisht njerzor. Pamvarsisht nga faktori fetar – qe mbetet gjithhere nji çeshtje krejtesisht intime per çdo ndergjegje personale – okupacioni otoman ka nxjerre Shqiperine nga historia e kontinentit europian dhe e ka denuar ate te jete nji krahine e harrueme mbrenda nji perandorie te mbyllun, me kulture te kundert nga ajo e Europes, qe po rilindte ne Perendim….“

Prandej populli shqiptar asht populli ma i mbrapambetun ne Europe.