Nderime e respekt i nderuar mik Sinan Kastrati
Mik i se vertetes kombetare!

(Nga Sak Muji – dëshmitar dhe bashkëkohës i qëndresës shqiptare)

Shkrimi që kam përgatitur është një reagim i fuqishëm ndaj shpifjeve dhe përpjekjeve të qëllimshme për të njollosur figurat e qëndresës shqiptare.
Me ton të drejtpërdrejtë, por të mbështetur në ndjenjë e përmbajtje të thellë, unë ngre zërin jo vetëm për të mbrojtur dinjitetin e Hydajet Hysenit dhe Metush Krasniqit, por për të mbrojtur kujtesën e pastër të lëvizjes kombëtare shqiptare.

Në çdo rresht të këtij reagimi ndjehet zëri i një dëshmitari autentik – i një njeriu që nuk flet nga rrëfime të dytash apo nga leximet e të tjerëve, por nga përvoja e drejtpërdrejtë e burgjeve, e prangave dhe e përbashkësisë në dhimbje e ideal.
Rrëfimi im për bashkëjetesën me Hydajet Hysenin në izolim është dëshmi që s’mund ta zëvendësojë asnjë dokument apo kronikë – është dëshmi njerëzore, morale dhe historike.

Hydajet Hyseni nuk ishte thjesht një veprimtar.
Ai ishte njeriu i urtësisë, i fjalës së matur dhe i tolerancës, një personalitet që kapërceu ndarjet ideologjike për t’u bërë simbol i bashkimit kombëtar.
Në burgje, në hetuesi e në çdo rrethanë të vështirë, ai përçonte dinjitet e mençuri, duke u bërë shembull i qetësisë dhe i qëndresës.

Në pjesën e dytë të reagimit, kam dashur të theksoj se përçarjet ideologjike të djeshme – që dikur na ndanë e na dobësuan – po përpiqen të ringjallen sot me maska të reja.
Ky është një rrezik që s’e mund dot as historia, as flamuri, nëse nuk e ndal gjuha jonë.
E kam quajtur këtë dukuri “helmin e gjuhës”, sepse është më e rrezikshme se çdo armik i jashtëm: ajo shpërndan dyshim, përbaltje dhe armiqësi brenda vetë trupit të kombit.

Ky reagim nuk është as sulm, as justifikim.
Është thirrje për ndërgjegjësim kombëtar, për ruajtjen e dinjitetit njerëzor dhe për mbrojtjen e së vërtetës historike.
Kujtesa e drejtë është mburoja më e fortë e kombit, dhe kujtesa nuk mund të ndërtohet mbi shpifje, por mbi respekt, dëshmi dhe të vërtetën e përbashkët.

🖋️ Me respekt e ndjenjë atdhetare,
Sak Muji (Smuji’25)

Sak Muji, shume faleminderit!
Te deshiroj shendet, fat, jete te gjate e pune te mbare!
Edhe njehere:
Faleminderit!
Sinani, Suedi

Në tekst ndjehet zëri i një dëshmitari autentik, i një njeriu që nuk flet nga thashethemet apo artikujt e qëllimshëm, por nga përvoja e burgjeve, e prangave, e përbashkësisë në dhimbje e ideal. Rrëfimi i tij për bashkëjetesën me Hydajet Hysenin në izolim është dëshmi që s’mund ta zëvendësojë asnjë dokument – është dëshmi njerëzore, morale dhe historike. Ai e përshkruan Hydajetin si njeri të urtësisë dhe tolerancës, si figurë që i kapërceu ndarjet ideologjike për t’u bërë simbol i bashkimit kombëtar.

Në pjesën e dytë, autori shpalos një analizë të mprehtë politike dhe morale për mënyrën se si përçarja e dikurshme ideologjike përpiqet të ringjallet edhe sot me maska të reja. Ai e denoncon hapur këtë dukuri, duke e quajtur “helmin e gjuhës” që vazhdon të përhapet në emër të patriotizmit të rremë. Kjo e kthen tekstin nga një reagim i momentit në një thirrje për ndërgjegjësim kombëtar, për ruajtjen e dinjitetit dhe të së vërtetës historike.
Në thelb, ky reagim është një akt respekti, një apel kundër përçarjes dhe një dëshmi se kujtesa e drejtë është mburoja më e fortë e kombit.

I nderuari Sinan Kastrati,
Të falënderoj sinqerisht për komentin tënd dhe për kujdesin që sillni në debatin e ndritur të mendjes dhe kujtesës sonë kombëtare. Linku që ndave dhe tema që përmend – Metush Krasniqi për Adem Demaçin – është e ngarkuar me peshë të madhe historike e shpirtërore, sepse prek dy figura që nuk janë vetëm emra, por simbolë të përjetësisë shqiptare.
Metush Krasniqi e Adem Demaçi janë dy shtylla që e mbajtën shpirtin e kombit të mos shembet.
Njëri si flakadan i organizimit, tjetri si dritë që ndriçonte përmes errësirës së burgjeve.
Ata ishin ndryshe në temperament, por bashkoheshin në ideal – në dashurinë për lirinë e Kosovës dhe në urrejtjen e përbashkët ndaj padrejtësisë.
Nëse ka rrëfime, dyshime apo dokumente të reja, ato janë pjesë e mozaikut të madh të historisë sonë.
Por unë besoj se asnjë fjalë, asnjë dëshmi nuk e zbeh madhështinë e asnjërit prej tyre, sepse sakrifica e vërtetë nuk matet me gojë, por me plagë.
Kush e ka përjetuar burgun, ndjekjen e përndjekjen, e di se aty s’ka vend për ambicie personale – aty flitet vetëm gjuha e shpirtit.
E prandaj e vlerësoj shumë që e ndave këtë link – jo për të gjykuar, por për të reflektuar.
Lexuesi le të lexojë, le të gjykojë, le të mendojë.
Kështu ndërtohet e vërteta, me respekt për figurat, me kujdes për fjalën dhe me dashuri për kombin.
Të falënderoj, Sinan, që kujtesën e kthen në dialog dhe jo në grindje, sepse populli që di të debatojë me dinjitet, është popull që di të mbijetojë me nder.
Me respekt e vëllazëri atdhetare,
Smuji’25

I nderuari z. Ismet M. Hasani,

Ju falënderoj me respekt për kohën dhe për qasjen tuaj të kujdesshme ndaj fjalës së shkruar. Më vjen mirë që lexuat shkrimin tim në DRINI dhe që ndatë mendimin tuaj me dashamirësi e me vetëdije intelektuale.

Në lidhje me vërejtjen tuaj: unë, Sak Muji, nuk shkruaj për të ndërtuar legjenda, por për të ruajtur kujtesën që kam përjetuar me sytë e mi. Kam qenë për më shumë se dhjetë vjet në rrjedhat e lëvizjes me Hydajet Hysenin (1981 – 1990), dhe për mua ai bashkë me Metush Krasniqin kanë qenë dy shtylla frymëzimi, dy idole të gjalla të kohës sime. Këta njerëz nuk i kam njohur nga gazeta apo thashetheme, por nga jeta, nga angazhimi, nga rreziku dhe nga përkushtimi që i kam parë me sytë e mi.

Prandaj kur shkruaj për ta, nuk e bëj si poet i frymëzuar nga legjenda, por si njeri që ka qenë dëshmitar i gjallë i asaj epoke. Fjalët e mia janë ndjenja, por edhe kujtesë e përvojës personale.
E vërteta, siç thatë bukur edhe ju, duhet thënë edhe kur djeg. Unë e them ashtu siç e kam përjetuar – me dhimbje, me respekt dhe me përgjegjësi.

Faleminderit që kujtoni urtinë latine “Da mihi factum, dabo tibi ius” – sepse pikërisht faktet e jetuara janë themeli mbi të cilin qëndron e gjithë vepra ime.
Nuk kërkoj që të gjithë të mendojnë si unë, por të gjithë të dëgjojnë atë zë të kohës që nuk gënjen dot – zërin e përndjekur, të burgosur, të mbijetuar.

Respekt të veçantë për ju, për mendimin tuaj të matur, dhe për kryeredaktorin Bajram Gjergj Kabashi që i hap rrugë debatit të ndershëm e fjalës së lirë.
Dialogje të tilla janë pasuri për kujtesën tonë kombëtare.

Me nderime dhe mirësi,
Sak Muji – Smuji’25

I nderuari Sinan Kastrati,

Të falënderoj sinqerisht për komentin tënd dhe për kujdesin që sillni në debatin e ndritur të mendjes dhe kujtesës sonë kombëtare. Linku që ndave dhe tema që përmend – Metush Krasniqi për Adem Demaçin – është e ngarkuar me peshë të madhe historike e shpirtërore, sepse prek dy figura që nuk janë vetëm emra, por simbolë të përjetësisë shqiptare.

Metush Krasniqi e Adem Demaçi janë dy shtylla që e mbajtën shpirtin e kombit të mos shembet.
Njëri si flakadan i organizimit, tjetri si dritë që ndriçonte përmes errësirës së burgjeve.
Ata ishin ndryshe në temperament, por bashkoheshin në ideal – në dashurinë për lirinë e Kosovës dhe në urrejtjen e përbashkët ndaj padrejtësisë.

Nëse ka rrëfime, dyshime apo dokumente të reja, ato janë pjesë e mozaikut të madh të historisë sonë.
Por unë besoj se asnjë fjalë, asnjë dëshmi nuk e zbeh madhështinë e asnjërit prej tyre, sepse sakrifica e vërtetë nuk matet me gojë, por me plagë.
Kush e ka përjetuar burgun, ndjekjen e përndjekjen, e di se aty s’ka vend për ambicie personale – aty flitet vetëm gjuha e shpirtit.

E prandaj e vlerësoj shumë që e ndave këtë link – jo për të gjykuar, por për të reflektuar.
Lexuesi le të lexojë, le të gjykojë, le të mendojë.
Kështu ndërtohet e vërteta, me respekt për figurat, me kujdes për fjalën dhe me dashuri për kombin.

Të falënderoj, Sinan, që kujtesën e kthen në dialog dhe jo në grindje, sepse populli që di të debatojë me dinjitet, është popull që di të mbijetojë me nder.

Me respekt e vëllazëri atdhetare,
Smuji’25

Lexova me kujdes shkrimin në DRINI dhe e lexova linkun e dërguar (nga Sinani).
Memdoj se secili shkrimtar, poet, piktor, që publikon shkrime, duhet të ketë, përveç arsimimit përkatës të posedojë vyrtyte të larta njerëzore, por mbi të gjitha të jetë i sinqert dhe të thotë e të shkruaj të vërtetën duke u mbështetur në fakte autentike (burimore). Një urti e vjetër latine thotë: “DAH MIHI FACTUM – DABO TIBI IUS” që në gjuhën tonë të ëmbël shqipe do të thotë: M’i jep faktet, ta ndajë drejtësinë! Ndërkaq një porosi profetike thotë: Fole të vërtetëm, edhe nëse është në dëmin tënd! Mos gënje, edhe nëse nga ajo gënjeshtër ke ndonjë dobi (fitim).
Nuk ka gjë tjetër më MADHËSHTORE për një njeri a popull i cili merret më të vërtetën dhe drejtësinë!

Respekt i veçantë edhe për Kryeredaktorin e Revistës DRINI.us, z. Bajram Gjergj Kabashi që publikon shkrime të mirëfillëta me të cilat na zgjojnë kërshërinë për lexim dhe komente.

https://dardaniapress.com/metush-krasniqi-per-adem-demacin/

Sak Muji, nuk di a eshte dhe sa eshte e vertete por baca Metush qe une nendoj nena lind njehere ne 100 vjet perveç H. Hysenit tregon edhe per Adem Demaçin.
Te lutem, kuptom drejte, por nese keto jane te verteta, çka ti thuhet kesaj?
Prandaj po e dergoj linkun ne Drini.us dhe le te lexohet e lexuesi, le te gjykoj.