1-Janulla Rapi E verteta e lidhjes se Renatos me vajzen e Kadarese si e detyroi Kadareja te abortonte vajzen qe ishte 6 muaj shtatzene
• Botuar: 14 vite më par
https://www.shqiperia.com/Janulla-Rapi-E-verteta-e-lidhjes-se-Renatos-me-vajzen-e-Kadarese-si-e-detyroi-Kadareja-te-abortonte-vajzen-qe-ishte-6-muaj-shtatzene.16104/

2-Janulla Rrapi: Ja si e organizoi Ismail Kadare kurthin ndaj meje, me sigurimsit që kishte fshehur në shtëpi 13-11-2013
https://sot.com.al/intervista/intervista-janulla-rrapi-ja-si-e-organizoi-ismail-kadare-kurthin-ndaj-meje-me-sigurimsit-qe-kishte/

3-Janulla Rrapi: Historia tragjike e dashurisë së tim biri me vajzën e Kadaresë
Elida Zylbeari Send an email13:42, 03-11-2013
https://arkiv.portalb.mk/18855-janulla-rrapihistoria-tragjike-e-dashurise-se-tim-biri-me-vajzen-e-kadarese/
Vajza e Kadares shtatzan ne muajin e 6° abortu me dhune.

4-“Kadareja e detyroi vajzën të abortojë” – Janulla Rrapi gruaja që pretendon se shkrimtari ia la të gjymtë djalin veç pse u dashuruan me vajzën e tij 02/07/2024 IK vdiq me 1 luglio 2024
https://www.llapi.info/kadareja-e-detyroi-vajzen-te-abortoje-janulla-rrapi-gruaja-qe-pretendon-se-shkrimtari-ia-la-te-gjymte-djalin-vec-pse-u-dashuruan-me-vajzen-e-tij/

E kuptoj që kjo çështje ngjall emocione të forta, por akuzat që po bëni janë jashtëzakonisht të rënda dhe kërkojnë prova shumë serioze.

Të pretendosh publikisht se Ismail Kadare dhe bashkëshortja e tij Helena Kadare kanë “mbytur” një foshnje gjashtëmuajshe është një akuzë penale shumë e rëndë. Deri më sot nuk ekziston asnjë vendim gjyqësor, asnjë dokument i publikuar zyrtar, që ta vërtetojë një krim të tillë. Pa prova konkrete, këto mbeten pretendime.

Nëse ka pasur një abort, edhe ai – në çdo sistem juridik – trajtohet si çështje mjekësore dhe private, dhe jo automatikisht si “vrasje”. Përdorimi i termave si “mbytje”, “gjak i pistë” apo “krim” pa bazë ligjore nuk ndihmon të vërtetën, por e zhvendos debatin drejt emocioneve dhe etiketimit.

Nëse qëllimi ynë është drejtësia, atëherë ajo kërkon:

dokumente,

dëshmi të verifikuara,

dhe hetim institucional.

Nëse qëllimi është debat moral mbi rolin e intelektualëve gjatë komunizmit, ai është i ligjshëm – por duhet bërë me argumente historike, jo me akuza penale të paprovuara.

Në raste kaq të ndjeshme, sidomos kur përfshihen persona që nuk janë më në jetë për t’u mbrojtur, përgjegjësia për fjalën bëhet edhe më e madhe. Drejtësia nuk ndërtohet mbi thashetheme, por mbi fakte.

Respekt për të vërtetën do të thotë para së gjithash respekt për provën.

Në qendër të këtij rrëfimi qëndron fati tragjik i Renato Rrapit, një i ri që, sipas nënës së tij, u ndëshkua brutalisht nga mekanizmat represivë të regjimit komunist për një “faj” që në thelb ishte njerëzor: dashuria. Përballë kësaj historie, figura e shkrimtarit Ismail Kadare shfaqet në mënyrë polemike, jo si autor letrar, por si simbol i një epoke ku pushteti dhe arti shpesh ndërthureshin në mënyrë të pabarabartë. Po ashtu, letra i drejtohet drejtpërdrejt Kryeministrit Edi Rama, si përfaqësues i shtetit që, sipas autores, vazhdon të heshtë.

Forca e këtij teksti qëndron në tonin e tij: nuk është një gjuhë urrejtjeje, por një gjuhë lëndimi. Janulla Rrapi e thekson se do të kishte falur, nëse do të kishte pasur një kërkimfalje publike. Kjo e ngre tekstin në një nivel etik, ku falja paraqitet si fisnikëri, ndërsa mungesa e pendesës si barrë morale.

Një dimension i rëndësishëm i këtij rrëfimi është kontrasti që autorja vendos midis reagimit të shtetit amerikan – që sipas saj e ka njohur dhe trajtuar persekutimin – dhe shtetit shqiptar, i cili ende nuk ka dhënë dëmshpërblimin e kërkuar. Kjo e kthen tekstin në një reflektim më të gjerë mbi tranzicionin shqiptar: a është bërë realisht drejtësi për viktimat e diktaturës? A funksionon ligji njësoj për të gjithë?

Natyrisht, teksti përfaqëson këndvështrimin e një pale dhe mbart një akuzë të rëndë morale e historike. Pikërisht për këtë arsye, ai kërkon trajtim serioz institucional dhe verifikim të plotë juridik, larg polemikave emocionale apo glorifikimeve të njëanshme.

Në thelb, ky është një tekst që ngre një pyetje thelbësore për shoqërinë shqiptare: a mund të ketë pajtim të vërtetë pa njohjen e plotë të së vërtetës dhe pa drejtësi për viktimat?