Serbia, nga ana e saj, përmes aneksimeve të njëpasnjëshme, përfshiu Kosovën dhe pjesën lindore të trojeve shqiptare – Medvegjë, Preshevë dhe Bujanoc, duke zgjeruar kontrollin e saj edhe mbi Sanxhakun e Ri, një hapësirë me trashëgimi të konsiderueshme shqiptare. Pavarësisht se shqiptarët përbënin popullin e tretë për nga madhësia në Federatë, statusi i tyre politik mbeti i nënçmuar, shpesh i reduktuar në pozitën e “refugjatëve” në territoret e veta historike.

Ky disproporcion ndërmjet peshës demografike dhe statusit politik dëshmon se shtetet përreth ndërtuan narrativat e tyre shtetformuese duke minimizuar rolin dhe të drejtën legjitime të shqiptarëve për vetëvendosje, duke prodhuar kështu një traditë të gjatë të marginalizimit strukturor.