Po perfitoj nga rasti te pergëzoj Zojen Nexhmije Mehmetaj per kontributin e madh intelktual, atëdhetar dhe profesional edukativ, që jep per brezat e rij të emigrantëve shqiptar jashtë Atëdheut.

Problemi i mesimit të gjuhes shqipe nga fëmijtë dhe të rijtë në emgrim asht nji temë komplekse që meriton të diskutohet ma thedhë tue iu referu qoftë rrethanave jashtë Atëdheut, qoftë edhe në relacion të qendrimit të dy shteteve shqiptare.

Kosharja trajtohet si simbol i skajshëm i qëndresës njerëzore, ndërsa figura e Xhafer Shabanit ngrihet si shembull i mësuesit që e ktheu dijen në veprim dhe sakrificën në mësim. Veçanërisht i goditur është dimensioni edukativ i tekstit, ku theksohet se liria dhe karakteri janë pjesë e alfabetit që duhet t’u mësohet brezave.

Në tërësinë e tij, ky shkrim është më shumë se reflektim apo falënderim: është një dëshmi se fjala, kur mbështetet në të vërtetën dhe ndershmërinë, bëhet urë mes historisë, poezisë dhe ndërgjegjes kolektive. Një tekst që nuk lexohet vetëm me sy, por me respekt.