Mendimet e mira qëndrojnë mbi fjali të shkurta./IMH

Ajo që bie më shumë në sy është thellësia e padrejtësisë: ndarja artificiale e pensionistëve në kategori të privilegjuara dhe të margjinalizuara. Ky nuk është thjesht një problem teknik i sistemit pensional, por një devijim serioz nga parimet themelore të drejtësisë sociale. Kur ata që sakrifikuan për dinjitetin dhe lirinë ndëshkohen në pleqëri, ndërsa të tjerët trajtohen më mirë pavarësisht rrethanave, atëherë kemi të bëjmë me një përmbysje të vlerave.

Veçanërisht tronditës është rasti i punëtorëve të mediave si “Rilindja” dhe RTP, si dhe i mijëra të dëbuarve nga vendet e punës gjatë viteve ’90. Ata nuk humbën vetëm të ardhurat në atë kohë, por po vazhdojnë të paguajnë çmimin edhe sot. Kjo krijon një ndjenjë të thellë padrejtësie historike, e cila nuk mund të justifikohet me asnjë arsyetim administrativ.

Artikulli me të drejtë ngre alarmin edhe për pengesat institucionale dhe zvarritjen e proceseve gjyqësore. Kjo e bën situatën edhe më të rëndë, sepse padrejtësia nuk është vetëm e trashëguar, por edhe e riprodhuar çdo ditë nga mungesa e veprimit. Heshtja e disa shoqatave të pensionistëve e thellon këtë boshllëk përfaqësimi dhe lë një kategori të tërë qytetarësh pa zë.

Në aspektin njerëzor, përshkrimi i jetës me 150 euro në muaj është një realitet që nuk lë vend për indiferencë. Kjo nuk është thjesht varfëri, por cenim i dinjitetit njerëzor. Një shoqëri që aspiron drejtësi nuk mund të lejojë që qytetarët e saj të moshuar të jetojnë në kushte mbijetese.

Ky shkrim është një thirrje e fuqishme për reflektim dhe veprim. Ai kërkon jo vetëm reforma ligjore, por edhe një kthesë morale: rikthimin e vlerave të drejtësisë, barazisë dhe mirënjohjes ndaj sakrificës. Sepse mënyra si trajtojmë pensionistët sot, përcakton se çfarë shoqërie jemi – dhe çfarë shoqërie duam të jemi nesër.