Në vend të KOMENTIT, pak histori:

Pak histori:

Një përqasje historike sado kalimthi e periudhës së fundit të Perandorisë Osmane (nga Kriza Lindore deri te luftërat ballkanike si dhe rrënimi i saj përfundimtar në vitin 1923 kur do të shpallet Republika e Turqisë) jep për me kuptue se tendencat e sotme neootomane dhe kalifatiste në drejtim të vendeve europiane që dikur ishin të pushtuara nga Perandoria Osmane dhe poashtu kundër kemalizmit në Turqi, përkundër farsës demokratike me të cilat po përcillen, janë antihistorike, antiturke dhe antishqiptare njëherësh, meqë historia kategorisht përjashton reinkarnimet e tilla.

Zgjerimi i mentalitetit të neootomanizmit turk mbi trojet shqiptare është rreziku imediat për popullatën shqiptare dhe të ardhmen e saj, që qeveritë shqiptare ajo e Shqipërisë dhe Kosovës dhe pjesërisht klasa politike e shqiptare në Maqedoninë e Veriut dhe në Preshevë, Bujanoc dhe Medvegjë duhet marrë si një çështje shumë urgjente. Qeveria turke me platformën e saj Neootomane tani më është më aktive se kurrë në trojet shqiptare duke vepruar rreth mundësisë së rikthimit të sferave të saj që dikur i kishte të okupuar me shekuj gjë që edhe kishte bërë krime më të rënda ndaj këtyre popujve të Ballkanit e veçanërisht asaj shqiptare. Interesat e qeverisë neootomane turke në Ballkan korrespondoj jo rastësisht sa herë që edhe popujt sllav janë aktiv me idetë e tyre të kolonializmit. Ky bashkëdyzim i platformave neootomane e neopansllaviste gjithsesi gjatë historisë sidomos pas Kongresit të Berlinit e deri më sot kanë bashkëvepruar dhe koordinuar veprimet e tyre vetëm ndaj një popullate dhe një kundërshtari konkretisht ndaj popullatës shqiptare autoktone. Për ti arritur këto qëllime kolonialiste kanë bërë gjatë historisë me dhjetëra marrëveshje e konferenca si të fshehta ashtu edhe të hapura që vetëm popullata shqiptare në Ballkan ka pësuar. Në këtë rrafsh të fushëveprimit turko-sllav gjithsesi metodat janë mbi ato makiaveliste që i kanë praktikuar dhe janë duke praktikuar.