lexova me kujdes dhe vëmendje të përqëndruar këte shkrim-reagim tuajin që e lpmsoder so sjlro, RELEVANT, dhe u brengosa shumë, ndaj po jap ketë koment:
Çka është keq, keq është. Çka është mjaft, mjaft është. Durimi ka kufi, por:

Ioleranca, gjakftohtësia, sjellja racionale dhe justifikuese ndaj iracionalës, meskimës, injorancës dhe mizantropisë, paraqet piedestalin e dritësisë se MENDJES, madhështinë njerëzore, dinjitetin lapidar – emblematik, peshën e personalitetit por edhe eliksirin për ndërshmëri, integritet, drejtëshmëri dhe jetëgjatësi.
Pa marrë parasysh çfarë mund të ndodhë, as sot, as nesër, as kurrë, mos ia jep askujt mundësinë dhe kënaqësinë, që pa shkas, pa shkak, pa arsye, të të lëndojë dhe as të dëmtojë.
Njeriu i padije, i bën këto punë e këto veprime, për shkak se i mungon dituria, i mungon vetëdija dhe urtia (mençuria), pra i mungon karakteri e morali.
Etika e krishterë, bazuar në këndvështrimin teologjik, apo qëllimor, konsideron së sjellja etike e orijentuar drejt vizionit të mbretërisë së Zotit…një shoqëri e mirëfillët dhe e drejtë, në të cilën të gjithë jetojnë në paqe dhe harmoni me të, pra, me Zotin dhe Natyrën.
Janë të mirënjohura fjalët e Jezu Krishtit, gjatë aktit të kryqëzimit të tij nga ana e shtypësëve romakë: “Fali o Zot, sepse nuk dinë se çka bëjnë!”
*
Etika e fésé islame mbështetet në këto parime
– çka është e rekomandueshme,
– çka kërkohet nga né,
– çka është e lejueshme,
– çka nuk preferohet
– çka është e ndalueshme

Ndërshmëri dhe respekt,
IMH