Arbër Ibrahimi, gazetari që zgjodhi të vërtetën, nga pena e lirë te përgjegjësia historike
Arbër Ibrahimi i përket brezit të gazetarëve që profesionin nuk e panë thjesht si zanat, por si mision. I motivuar që në moshë të re për të ndjekur zhvillimet politike dhe për t’i interpretuar ato me ndershmëri para publikut, ai u formua si një zë i përkushtuar ndaj së vërtetës, pa lëshime ndaj presioneve apo interesave të ngushta.
Në kohën kur e vërteta shpesh relativizohet dhe gazetaria vihet nën trysni të vazhdueshme politike e ekonomike, ka individë që zgjedhin të mos heshtin.
Arbër Ibrahimi është një prej atyre zërave që nuk e kanë trajtuar gazetarinë si profesion komod, por si përgjegjësi morale dhe akt guximi.
I formuar në rrethana të vështira historike dhe i kalitur nga realitete politike të ashpra, ai ndërtoi një profil gazetari që e mbështet fjalën në fakte, qëndrimin në parime dhe angazhimin në të vërtetën publike edhe atëherë kur kostoja personale ishte e lartë.
Që në fillimet e tij, Ibrahimi u dallua për kurajën profesionale, këmbënguljen në verifikimin e fakteve dhe ndjeshmërinë ndaj çështjeve që preknin drejtpërdrejt interesin publik.
Ai ndoqi rrugën e gazetarit të sinqertë, duke besuar se besueshmëria ndërtohet vetëm mbi të vërtetën dhe përgjegjësinë morale ndaj lexuesit.
Megjithatë, profili i Arbër Ibrahimit nuk kufizohet vetëm në gazetari. Në një periudhë të trazuar historike për shqiptarët e Luginës së Preshevës, ai u përball me një realitet që kërkonte zgjedhje të vështira.
Në rrethana kur siguria, identiteti dhe të drejtat kolektive ishin të cenuara, Ibrahimi, si shumë të rinj të asaj kohe, u rreshtua në radhët e Ushtrisë Çlirimtare për Preshevë, Medvegjë dhe Bujanoc (UÇPMB) një formacion i krijuar nga vetë populli i Luginës, në fillim të viteve 2000, si reagim ndaj represionit institucional dhe pasigurisë së vazhdueshme.
UÇPMB-ja veproi në një kontekst të ndërlikuar politik dhe sigurie, pas përfundimit të luftës në Kosovë, deri në vitin 2001, kur u arrit marrëveshja për demobilizim me ndërmjetësim ndërkombëtar. Për shumë ish-pjesëtarë të saj, përfshirë edhe Arbër Ibrahimin, kjo periudhë mbeti një barrë e rëndë juridike dhe politike edhe në vitet që pasuan.
Një nga episodet më domethënëse ishte arrestimi i tij në pranverën e vitit 2014 nga policia serbe, gjatë një vizite në Preshevë.
Arrestimi lidhej me një akuzë të vjetër, të ngritur në vitin 2006, për ngritjen e Flamurit Kombëtar Shqiptar në ndërtesën e Komunës së Bujanocit me rastin e 28 Nëntorit.
Një akt simbolik, që autoritetet serbe e trajtuan si shkelje ligjore, për shkak të mungesës së rregullimit ligjor për përdorimin e simboleve kombëtare në atë zonë.
Ibrahimi u mbajt për disa orë në paraburgim në Vranjë dhe më pas u lirua, ndërsa rasti u trajtua në kuadër të procedurave hetimore. Arrestimi nxiti reagime të shumta politike dhe publike.
Lëvizja e Progresit Demokratik (LPD) dhe liderë lokalë, përfshirë atë kohë Jonuz Musliun, e cilësuan këtë veprim si provokim politik dhe si vazhdimësi të diskriminimit ndaj shqiptarëve, veçanërisht ish-pjesëtarëve të UÇPMB-së.
Në këtë prizëm, Arbër Ibrahimi mbetet një figurë që reflekton kompleksitetin e realitetit shqiptar në Luginën e Preshevës: gazetar i përkushtuar ndaj së vërtetës, qytetar i angazhuar dhe dëshmitar i një periudhe kur identiteti kombëtar dhe liria personale shpesh u vunë përballë një sistemi represiv.
Historia e tij është një kujtesë se gazetaria, ashtu si edhe jeta, nuk zhvillohet në vakum. Ajo ndërthuret me rrethana historike, zgjedhje personale dhe përgjegjësi kolektive, duke e bërë Arbër Ibrahimin një profil që tejkalon biografinë individuale dhe shndërrohet në pasqyrë të një epoke.
