“Kur zemra endet mes Turqia e Irani, kombi mbetet pa adresë.” !
Një reflektim mbi krizën e identitetit dhe teatrin e ndjenjave të importuara !
E lexon një postim të Mustafë Bajrami dhe për një moment mendon se kemi të bëjmë me një dramë personale.
Por jo — është një skenë e vjetër, një monolog i konsumuar, ku konfuzioni ideologjik vishet si ndjenjë dhe shitet si sinqeritet.
Sepse nuk është aq e rëndë “ndarja e zemrës” sa është humbja e busullës. Kur dikush e vendos Turqia në një peshore emocionale përballë Kosova dhe Shqipëria, atëherë nuk kemi të bëjmë me mall — por me një zhvendosje të vetëdijes.
Kjo lloj “dhimbjeje” nuk buron nga dashuria e tepërt, por nga një përzierje e rrezikshme e identitetit të paqartë dhe ndikimeve të jashtme që ushqehen me nostalgji të rreme. Sepse kush e di kush është, nuk endet. Nuk lëkundet mes rrënjës dhe hijes.
Ironia është se ata që flasin më shumë për “vëllazëri”, shpesh janë të parët që e relativizojnë përkatësinë. Sot me Turqia, nesër me Irani — gjithmonë në kërkim të një qendre jashtë vetes, por rrallë brenda vetes.
Dhe pyetja e tij: “çfarë të bëjë?” Përgjigjja është më e thjeshtë sesa duket: Njeriu që nuk e njeh veten, e ka të rëndë çdo zgjedhje.
Në fund, kjo nuk është një dramë individuale — është një simptomë kolektive. Një shembull i atij që përpiqet të jetë zë i botëve të tjera, ndërkohë që nuk ka zgjidhur as identitetin e vet.
Sepse e vërteta është e thjeshtë: Nuk të ndan zemra mes vendeve — të ka humbur rruga mes vetes.
Shqiptar me fustan nuk ka dhe nuk do te kete, andaj hoxhe Mustafe Bajrami ndaje mendjen, largohu nga fustani dhe veshi rrobat e burrave te Shqiptareve. Perndryshe ik ne Turqi apo Iran dhe mos indoktrino shqiptare per turqe, arabe e iraniane, spese Shqiptaret jane race e bardhe, keta te tjeret jane race e verdhe dhe e zeze.