Shqiptari, kurban…!

Si ka mundësi t’i thotë vetit shqiptar një shqipfolës i cili merr xhaminë e Sulltan Mehmetit dhe, bashkëngjitur me të, ua uron Bajramin gjithë shqiptarëve të besimit islam?

Me xhaminë dhe ideologjinë që ka vrarë e prerë shqiptarë njësoj si kurbanët e sotëm! Pastaj të njëjtit kanë fytyrë të dalin para pasqyrës, të rregullohen e të shkojnë për vizita duke uruar tutje festën e Sulltan Mehmetit!

Si ka mundësi pastaj që shqiptarë të besimit të krishterë ta urojnë festën e sulltanit me pikërisht të njëjtat pamje: xhamitë e sulltanëve osmanlinj që kanë prerë e grirë shqiptarë, duke ua imponuar dhunshëm pikërisht këtë festë dhe ideologji!

Çfarë justifikimi është ai për marrëzinë tuaj, se gjoja duke uruar Bajramin ju po i respektoni shqiptarët e besimit islam?

Me urime të tilla ndoshta ju u futeni në prapanicë atyre, por ata kurrë nuk kanë për t’ju marrë seriozisht, dhe përveç kësaj, ju po e tradhtoni kauzën tonë të rikthimit. Kur them “ju”, e kam fjalën për disa katolikë anadollakë që lëre që s’ia kanë idenë se çka është Bajrami ose Sulltani, por madje nuk e njohin as vetë Jezu Krishtin sa duhet.

Unë nuk ua ndaloj që të bëni e të festoni çfarë të dëshironi, por ama kam të drejtë t’ju largoj nga sytë e mi dhe këtë e bëj me kënaqësinë më të madhe.

Kemi ne shqiptarët mjaft festa tona të cilat mund t’i festojmë. Madje edhe festat e krishtera i festojmë në gjuhën shqipe. Çfarë respekti është ai kur ia uron vëllaut e motrës tënde një festë që ju është imponuar me dhunë dhe e cila madje nuk është as shqip?

Me urime të tilla, ju zonja dhe zotërinj po e pranoni tendencën e tjetërsimit të kombit shqiptar, dhe me këtë nuk do të pajtohem me juve. Madje, nga sot nuk do t’ju konsideroj hiç më ndryshe se vetë haxhiqamilët e islamit politik.

Që të mos keqkuptohem, nuk jam dhe nuk kam qenë kurrë në jetë radikal ndaj shqiptarëve, pavarësisht besimit të tyre, por Bajrami nuk është shqip dhe kurrë i tillë nuk do të bëhet. Dhe këtë fakt nuk e ndryshojnë as politikanët shqipfolës që i nënshtrohen islamit politik, e madje as të krishterët anadollakë që lakohen si ura për t’ju hyrë në qejf një ideologjie e cila nuk të konsideron as si qenie njerëzore.

Koha është e reflektimit e jo e tjetërsimit.

Koha është e zgjimit e jo e vazhdimit të poshtërimit.

Koha është e rikthimit e jo e vetëvrasjes kombëtare.