Brahim (Ibish) AVDYLI
Poezi
INDOKTRIM I ÇUDITSHËM
1.
Kaherë më përcjellë
hija e zbehtë e thënies së vjetër
e vjen me arsytimet e veta,
veçantinë e njerrë nga indoktrinimi
nxirrën teza jasht rrethit të natyrshëm
sikur i pandershmi
qenka i pari
dhe i nxjerrë të gjitha fjalët e potershme,
tradhëtija na quhet liri
e liria vetvritet me paliri!…
2.
Ashtu vjen te indoktrinimi i masave
indoktohet çështja e kthyer në rregulla
aq sa pëlcet në zemër të lirisë
dhembja jonë,
nuk e di askush
se cilat janë rregullat e çlirimit
kur masa mëson budallëkun e madh
të bëjnë induksion të plotë të lirisë,
të papriturën
e bëjnë si të mundur
dhe e mundshmja dështon masovikisht,
e ndyejnë mu në mes të emrit tonë
ata që kurrë nuk i kanë pasur të vetat
trojet e palçikura
midis nesh,
trojet e palçikura,
e kuti i matjeve të tyre
nxirret si monstër
e pavërteta të shitet si e vërtetë!…
3.
Të vjen keq
kur shumica i beson asgjësë
së verbërve të marrë nga nata,
parada e improvizuar me shalvare
i bjen tam-tumit të turpit-
Prizreni flet pavetëdijen e vet,
e Hoxha i Drenicës
nga veçantitë e supozuara
na i bjen tabanit
me tërë zërin e tij
e arsyetimi nxirret jashtë thelbit të vet!…
Kështu
trinohet thelbësisht
baza e pa bazë e çështjes,
mija vite
po futemi në terrinë
madje na zhduket
qenia jonë e veçantisë
doktrimi është zëvendësuar
me indoktrinim
sa e vërteta
kthehet në të pavërtetë
e zhduket
fillimi ynë
në fundin e fundrrinës!…
5.
Këtu
kthehet pyetja deri në gjenezë
të vërtetën nuk e gjëjmë askund,
I pari dhe I dyti
janë dënuar turpshëm,
ata e kthyen
tërë rregullin përmbys
e unë qeshë I pari
i të vërtetës integrale të shqipes
por askush nuk e njeh,
e vërteta
është përbaltur tërësisht
nga ata që u dënuan
nëpër thirrjet e tyre të pa bazë,
e fjalorin tonë e pëlset shëmtini!…
