Kur populli lodhët dhe udhëheqësit nuk ngopen
Ka diçka të trishtë në fatin tonë.
Kosova me plagët e veta.
Shqipëria me hallet e veta.
Dy shtete që flasin të njëjtën gjuhë, këndojnë të njëjtat këngë dhe qajnë të njëjtat histori, por që shpesh duken sikur ecin në rrugë paralele, pa forcën dhe vullnetin për t’u afruar më shumë.
Çdo ditë dëgjojmë zhurmë.
Akuza.
Sharje.
Përçarje.
Sikur problemi të jetë gjithmonë dikush tjetër.
Sikur bota të jetë mbledhur kundër nesh.
Sikur të gjithë të na kenë borxh.
Por ndonjëherë njeriu duhet të ketë guximin të shohë edhe pasqyrën.
Sepse armiku më i rrezikshëm nuk është gjithmonë ai që vjen nga jashtë.
Shpesh është ai që lind brenda nesh:
egoja,
lakmia,
etja për pushtet,
dëshira për t’u pasuruar pa kufi.
Duket sikur një pjesë e elitave tona politike kanë humbur lidhjen me jetën e njeriut të zakonshëm.
Ata nuk dëgjojnë më zërin e pensionistit që numëron qindarkat.
As të të riut që kërkon rrugën e mërgimit.
As të familjes që jeton mes faturave dhe pasigurisë.
Ndërsa populli lodhet,
ata grinden.
Ndërsa populli pret,
ata premtojnë.
Ndërsa populli varfërohet,
ata pasurohen.
Dhe pyetja lind natyrshëm:
A nuk ngopen kurrë?
Sa duhet të ketë një njeri që ta kuptojë se nuk mund të marrë gjithçka për vete?
Sa pasuri duhet grumbulluar që ndërgjegjja të pushojë së foluri?
Sa privilegje duhen fituar që zemra të mos e ndjejë më dhimbjen e tjetrit?
Ndoshta problemi nuk është mungesa e pasurisë.
Ndoshta problemi është varfëria e shpirtit.
Sepse njeriu që ka paqe me veten nuk e ndërton lumturinë mbi fatkeqësinë e të tjerëve.
Nuk ua merr të tjerëve dritën për të ndriçuar shtëpinë e vet.
Historia na ka mësuar se asnjë popull nuk rrënohet vetëm nga presioni i jashtëm.
Popujt fillojnë të bien kur humbin besimin te njëri-tjetri.
Kur interesi personal bëhet më i madh se çdo gjë tjetër.
Kur pushteti bëhet qëllim dhe jo shërbim.
Nëse vazhdojmë kështu, rreziku nuk është vetëm ekonomik apo politik.
Rreziku më i madh është lodhja morale e shoqërisë.
Është momenti kur njerëzit pushojnë së besuari.
Kur të rinjtë pushojnë së ëndërruari.
Kur fjala “atdhe” fillon të tingëllojë më e largët se fjala “largim”.
Megjithatë, historia jonë ka treguar edhe diçka tjetër:
ky popull ka ditur të ringrihet edhe kur është dukur i humbur.
Shpresa nuk jeton te ata që grinden për pushtet.
Shpresa jeton te njerëzit e zakonshëm.
Te mësuesi që edukon.
Te punëtori që nuk dorëzohet.
Te i riu që ende beson.
Te çdo njeri që zgjedh ndershmërinë kur mashtrimi duket më fitimprurës.
Sepse kombet nuk shpëtohen nga fjalët e mëdha.
Ato shpëtohen nga ndërgjegjja e vogël e secilit.
Dhe ndoshta dita më e mirë për shqiptarët do të vijë atëherë kur do të pushojmë së kërkuari fajtorë kudo nëpër botë dhe do të fillojmë të kërkojmë përgjegjësi te vetja.
Atë ditë, drita që sot po shuhet në shumë zemra, mund të ndizet përsëri.
