Përkujtimi i Sulltan Muratit në Kosovë, një plagë e hapur e vetëdijes kombëtare.
Në trojet shqiptare, ku çdo gur mban kujtesën e gjakut dhe sakrificës për liri, përkujtohet Sulltani Murati i Parë si “dëshmor”. Një pushtues i huaj, një sundimtar që solli zinxhirët e Perandorisë Osmane mbi popujt e Ballkanit, sot përmendet me nderime në tokën ku dikur u derdh gjaku i heronjve të Kosovës. Ky akt nuk është thjesht një ceremoni fetare apo historike është një simptomë e një sëmundjeje të thellë të vetëdijes kombëtare.
Pse ky përkujtim është më i rëndë se çdo fyerje historike.
Të përkujtohet Murati si “dëshmor” është më keq se të përkujtohet Duçja, Krajl Nikolla apo Zerva. Sepse këta ishin pushtues të huaj që kurrë nuk pretenduan të ishin pjesë e shpirtit tonë kombëtar.
Murati, përkundrazi, u fut në gjakun tonë përmes shekujve të robërisë, duke e shndërruar nënshtrimin në kulturë, servilizmin në traditë, dhe harresën në “mirësjellje”.
Kur një shtet shqiptar lejon që pushtuesi të përkujtohet si dëshmor, ai ka humbur busullën morale. Ai ka pranuar që historia të shkruhet nga ata që e kanë djegur, jo nga ata që e kanë mbrojtur.
Qeveritë e hallakatura dhe mungesa e dinjitetit kombëtar.
Kemi pasur dhe kemi qeveri halerash, që nuk dinë të dallojnë midis nderimit të historisë dhe poshtërimit të kujtesës. Këto qeveri, në vend që të ndërtojnë muze për Skënderbeun, Isa Boletinin, Adem Jasharin, apo Hasan Prishtinën, lejojnë që në tokën e Kosovës të përkujtohet pushtuesi që vrau shqiptarë për të zgjeruar kufijtë e perandorisë së tij.
Ky nuk është vetëm një gabim politik. Është një krim kulturor. Sepse çdo përkujtim i pushtuesit është një fyerje ndaj gjakut të atyre që luftuan për liri.
Gjenerata “Z”; shpresa e fundit për rikthimin e dinjitetit.
Vetëm gjenerata Z mund ta bëjë ndryshimin. Brezi që nuk ka frikë të sfidojë dogmat, që nuk e sheh historinë si një libër të mbyllur, por si një betejë për ta rishkruar me dinjitet. Brezi që mund të çlirojë mendjen shqiptare nga kolonializmi kulturor, nga servilizmi ndaj të huajve, dhe nga kompleksi i inferioritetit që na ka mbajtur të përkulur për shekuj.
Por ky brez duhet të veprojë para se të kapet nga agjencitë e huaja antishqiptare, që punojnë për ta shuar çdo ndjenjë kombëtare, për ta kthyer shqiptarin në konsumator pa kujtesë, në qytetar pa identitet.
Është koha për ta rikthyer dinjitetin historik!
Nëse sot përkujtohet Murati si dëshmor, nesër mund të përkujtohet edhe pushtuesi tjetër si “mik”. Dhe atëherë, historia jonë do të jetë varrosur përfundimisht.
Është koha që shqiptarët të zgjojnë ndërgjegjen kombëtare, të ndalojnë përkujtimet e turpit, dhe të rikthejnë nderimin për ata që dhanë jetën për liri jo për ata që e morën.
