Miqtë respektohen, por historia nuk falsifikohet
___
Deklarata e fundit e Blerim Shalës, ku tentohet të krijohet përshtypja se Turqia ka qenë faktori kyç që ka përcaktuar qëndrimin amerikan në favor të lirisë dhe pavarësisë së Kosovës, kërkon një sqarim të domosdoshëm historik.
Së pari, duhet thënë qartë se Turqia është një shtet mik i Kosovës. Kontributi i saj në kuadër të NATO-s gjatë luftës, si dhe angazhimi i saj pas pavarësisë për njohjen ndërkombëtare të Kosovës, janë të njohura dhe meritojnë respekt. Askush serioz nuk e mohon këtë.
Por një gjë është të pranosh kontributin e një miku, dhe krejt tjetër të shtrembërosh historinë duke e paraqitur atë si faktor përcaktues të lirisë së Kosovës.
Liria e Kosovës nuk erdhi sepse dikush në Ankara i tha diçka Uashingtonit. Liria e Kosovës erdhi si rezultat i rezistencës shumëvjeçare të popullit shqiptar, i sakrificës së mijëra dëshmorëve, i luftës së UÇK-së dhe i bindjes së palëkundur të shumicës së shqiptarëve se e ardhmja e tyre ishte në aleancë me Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe botën perëndimore.
Vendimi për ndërhyrjen e NATO-s nuk u mor në Ankara. Ai u mor në Uashington, Bruksel, Londër, Berlin dhe në kryeqendrat e vendeve kryesore të Aleancës Atlantike. Presidenti amerikan, administrata amerikane dhe aleatët perëndimorë ishin faktorët vendimmarrës që ndalën spastrimin etnik dhe i hapën rrugë lirisë së Kosovës.
Prandaj është e gabuar që sot të krijohen narrativa sipas të cilave qendra e gravitetit të lirisë së Kosovës duhet kërkuar diku tjetër. Kjo nuk është vetëm pasaktësi historike, por edhe përpjekje për të relativizuar orientimin strategjik që shqiptarët e Kosovës kanë ndërtuar me dekada.
Sa i përket Blerim Shalës, ai ka të drejtë të ketë mendimet e tij, por duhet kujtuar se ai kurrë nuk ka ardhur në politikë përmes votës së drejtpërdrejtë të qytetarëve dhe as nuk ka pasur ndonjëherë bazë të mirëfilltë elektorale. Për vite të tëra ai ka qëndruar pranë qendrave të vendimmarrjes si këshilltar, analist apo ndërmjetës politik, por pa mbajtur barrën e përgjegjësisë që sjell legjitimiteti qytetar. Kjo nuk e bën automatikisht interpretimin e tij të historisë më të saktë se vetë faktet.
E vërteta është shumë më e thjeshtë: përcaktues për lirinë dhe pavarësinë e Kosovës ishte populli shqiptar i Kosovës, qëndresa e tij, orientimi i tij proamerikan dhe properëndimor, si dhe partneriteti strategjik me Shtetet e Bashkuara dhe NATO-n.
Sot, kur shohim përpjekje të ndryshme për ta zhvendosur Kosovën nga kjo orbitë natyrore politike dhe qytetëruese, është detyrë e secilit të mbrojë të vërtetën historike. Miqtë duhen respektuar, por historia nuk duhet rishkruar. Kontributi i Turqisë duhet vlerësuar, por liria e Kosovës nuk ishte dhuratë e askujt. Ajo ishte fryt i sakrificës së shqiptarëve dhe i aleancës së tyre strategjike me Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe botën perëndimore.
