KURRË KOSOVA NUK DUHET TË ARRINTE NË KËTË GJENDJE!
___
O Kosovë, sa dhimbje duhet të përjetosh ende? Sa familje duhet të qajnë, sa jetë duhet të humbin dhe sa tragjedi duhet të ndodhin që dikush nga institucionet tona të zgjohet dhe ta kuptojë se siguria e qytetarëve nuk është lojë politike, por përgjegjësi shtetërore!
Sot, kur dëgjojmë për vrasje, për armë që qarkullojnë nëpër duart e njerëzve dhe për familje që përballen me tragjedi të rënda, është e pamundur të mos pyesim: Ku është siguria jonë? Ku është përgjegjësia e institucioneve? Dhe kush do të japë llogari kur sistemi nuk arrin t’i parandalojë këto tragjedi?
Ne kemi polici, kemi ushtri, kemi institucione dhe kemi njerëz që veshin uniformën e shtetit me krenari. Por pyetja që shtrohet sot është: a po investojmë mjaftueshëm në përgatitjen, profesionalizmin dhe sigurinë e tyre? A po i pajisim me njohuritë dhe përvojën e nevojshme për t’u përballur me sfidat e kohës?
O ministër Xhelal Sveçla! O ministër i Mbrojtjes, Ejup Maqedonci! O ju drejtues të institucioneve të sigurisë në Kosovë!
Qytetarët kanë të drejtë të kërkojnë përgjigje. Kanë të drejtë të kërkojnë siguri. Kanë të drejtë të dinë se çfarë po bëhet për t’i mbrojtur familjet e tyre, fëmijët e tyre dhe të ardhmen e këtij vendi.
Kur një polic humb jetën gjatë kryerjes së detyrës, kjo është një dhimbje e madhe për të gjithë shtetin. Kur një pjesëtar i Policisë së Kosovës bie në detyrë, nuk duhet të mjaftohemi vetëm me deklarata, homazhe dhe fjalë ngushëlluese. Duhet të shtrohen pyetje serioze për rrethanat, për masat parandaluese, për pajisjet, për trajnimin dhe për mbështetjen që u ofrohet atyre që çdo ditë dalin në shërbim të qytetarëve.
Sepse polici që del në detyrë nuk është thjesht një numër në listën e institucioneve. Ai është njeri, është bir i dikujt, është bashkëshort, prind, vëlla dhe pjesëtar i një familjeje që e pret të kthehet shëndoshë e mirë në shtëpi.
Prandaj, siguria e policëve tanë nuk duhet të jetë vetëm një premtim politik. Ajo duhet të jetë detyrim dhe prioritet i çdo institucioni përgjegjës.
Por, zoti ministër, problemi nuk përfundon këtu!
Çfarë po ndodh me armët që qarkullojnë në shoqërinë tonë?
Si është e mundur që qytetarët të vazhdojnë të ndihen të pasigurt nga prania dhe përdorimi i armëve në rrethana të ndryshme? Si mund të flasim për një shoqëri të sigurt, kur familjet përballen me dhunë dhe kur konfliktet ndonjëherë përfundojnë në tragjedi?
Nuk mund të pretendojmë se gjithçka është në rregull vetëm pse kemi uniforma, automjete policore dhe institucione me emra të mëdhenj. Siguria matet me punën që bëhet në terren, me parandalimin e krimit, me reagimin në kohë dhe me besimin që qytetarët kanë te shteti.
Kur armët përdoren në konflikte familjare dhe kur ndodhin vrasje që mund të ngjallin dyshime për dështime në parandalim, institucionet duhet të hetojnë me seriozitet çdo mundësi për të parandaluar tragjedi të ngjashme në të ardhmen.
Askush nuk mund të pretendojë se çdo vrasje është automatikisht faj i shtetit. Por shteti ka përgjegjësi të padiskutueshme të luftojë armëmbajtjen e paligjshme, të trajtojë me seriozitet kërcënimet, të mbrojë viktimat e dhunës dhe të mos i lërë qytetarët vetëm përballë rrezikut.
Siguria nuk është propagandë. Siguria është jetë!
Dhe pikërisht këtu duhet të ndalemi e të flasim për një çështje tjetër tepër të rëndësishme: përgatitjen e policëve dhe ushtarëve tanë.
O qeveri, o ministra, o drejtues të institucioneve të sigurisë!
A mendoni vërtet se mjafton të shtoni numrin e pjesëtarëve të policisë dhe ushtrisë për të thënë se vendi është më i sigurt?
A mendoni se mjaftojnë disa muaj trajnim për t’i përgatitur njerëzit për çdo sfidë që mund t’u dalë përpara gjatë shërbimit?
Nuk po them se një trajnim i shkurtër nuk ka vlerë. Përkundrazi, çdo trajnim ka rëndësi. Por përgatitja e një profesionisti të sigurisë nuk përfundon me disa muaj mësim. Ajo kërkon arsimim të vazhdueshëm, ushtrime praktike, disiplinë, përvojë, njohuri ligjore, aftësi komunikimi dhe aftësi për të marrë vendime të drejta në situata të vështira.
Ne nuk kemi nevojë vetëm për më shumë policë. Kemi nevojë për policë të përgatitur mirë, të shkolluar, të trajnuar dhe të mbështetur nga shteti!
Nuk kemi nevojë vetëm për më shumë ushtarë në numër. Kemi nevojë për ushtarë profesionistë, me dije, disiplinë, përvojë dhe përgatitje të vazhdueshme.
Nëse synojmë një Kosovë më të sigurt, atëherë duhet të investojmë te cilësia, jo vetëm te sasia. Duhet të investojmë te njerëzit që bartin uniformën, sepse uniforma nuk duhet të jetë vetëm një veshje që tregon pozitën e dikujt. Ajo duhet të simbolizojë përgjegjësi, profesionalizëm, përgatitje dhe besim.
Prandaj, kërkojmë që të rishikohet seriozisht sistemi i shkollimit dhe i trajnimit për Policinë e Kosovës dhe Forcën e Sigurisë së Kosovës, duke shqyrtuar programe më të gjata, më profesionale dhe më cilësore, sipas nevojave të secilit institucion.
Le të shqyrtohet edhe mundësia e forcimit të rolit të institucioneve të arsimit dhe trajnimit në Vushtrri, në mënyrë që përgatitja profesionale të jetë në nivelin që kërkon koha.
Sepse një shtet që dëshiron të ketë institucione të forta duhet të fillojë nga shkollimi, trajnimi dhe edukimi profesional i njerëzve të tij.
Më mirë më pak pjesëtarë të përgatitur siç duhet, sesa të nxitohemi drejt numrave pa e garantuar cilësinë që kërkon detyra.
Nuk po kërkojmë luks. Nuk po kërkojmë privilegje për policët dhe ushtarët. Po kërkojmë standarde, përgjegjësi dhe investim në sigurinë e vendit tonë.
Dhe tani, le të flasim për dhimbjen më të madhe të shoqërisë sonë: vrasjet dhe dhunën brenda familjes.
Çfarë vlere kanë të gjitha deklaratat për sigurinë, nëse një grua, një burrë, një fëmijë apo një familje jeton me frikën se dhuna mund të shpërthejë në çdo moment?
Çfarë vlere kanë premtimet politike, nëse nuk i identifikojmë me kohë rreziqet, nuk i trajtojmë seriozisht kërcënimet dhe nuk i mbrojmë njerëzit që kanë nevojë për ndihmën e institucioneve?
Nuk mjafton të reagojmë pasi të ndodhë tragjedia. Duhet të veprojmë përpara saj!
Duhet të forcohen mekanizmat për raportimin e dhunës, të përmirësohet bashkëpunimi ndërmjet policisë dhe institucioneve të tjera, të merren seriozisht kërcënimet dhe të zbatohen ligjet për armëmbajtjen. Duhet të sigurohemi që viktimat të mos mbeten pa mbrojtje dhe që çdo rast të trajtohet me përgjegjësi.
Kjo është detyra e shtetit. Kjo është përgjegjësia e institucioneve. Kjo është ajo që qytetarët presin dhe meritojnë.
O qeveri e Kosovës, mos e matni suksesin vetëm me numra, statistika dhe deklarata! Mateni me jetët që arrini t’i mbroni, me krimet që arrini t’i parandaloni dhe me besimin që arrini ta ktheni te qytetarët!
Mos mendoni se qytetarët nuk i shohin problemet. Ata i shohin, i përjetojnë dhe i ndiejnë çdo ditë.
Një prind që e përcjell fëmijën në shkollë dëshiron ta dijë se ai do të kthehet i sigurt në shtëpi. Një familje që jeton me kërcënime dëshiron ta dijë se dikush do ta dëgjojë dhe do ta mbrojë. Një polic që del në detyrë dëshiron të dijë se shteti e ka përgatitur dhe pajisur për përgjegjësinë që mban. Një ushtar dëshiron të dijë se sakrifica e tij vlerësohet me veprime konkrete, jo vetëm me fjalë.
Këto nuk janë kërkesa të tepërta. Këto janë kërkesa të një shoqërie që dëshiron të jetojë e qetë në vendin e vet.
Kosova ka kaluar shumë vështirësi. Populli ynë ka sakrifikuar shumë për lirinë, për pavarësinë dhe për ndërtimin e institucioneve të veta. Prandaj, nuk mund të pajtohemi me idenë se duhet të jetojmë vazhdimisht me frikën e dhunës, të armëve dhe të pasigurisë.
Ne e duam Policinë e Kosovës. E respektojmë Forcën e Sigurisë së Kosovës. I respektojmë të gjithë ata që shërbejnë me ndershmëri dhe përgjegjësi.
Por pikërisht sepse i duam dhe i respektojmë këto institucione, kemi të drejtë t’i kritikojmë kur shohim mangësi, të kërkojmë përmirësime dhe të kërkojmë llogari nga ata që i drejtojnë.
Kritika ndaj qeverisë nuk është kritikë ndaj Kosovës. Përkundrazi, është kërkesë që Kosova të bëhet më e fortë, më e drejtë dhe më e sigurt për të gjithë!
Zoti ministër Xhelal Sveçla, zoti ministër Ejup Maqedonci dhe ju drejtues të tjerë institucionalë, qytetarët presin më shumë se fjalë. Presin transparencë, plane konkrete, përgjegjësi dhe rezultate.
Nëse ka mangësi në trajnim, përmirësojini. Nëse ka probleme në parandalimin e krimit, analizojini dhe zgjidhini. Nëse armët e paligjshme vazhdojnë të përbëjnë rrezik, forcojeni luftën kundër tyre. Nëse institucionet nuk po bashkëpunojnë sa duhet, bëni që bashkëpunimi të funksionojë.
Mos prisni që një tragjedi tjetër të na kujtojë se siguria është e rëndësishme.
Mos prisni që një familje tjetër të përjetojë dhimbje që mund të ishte parandaluar.
Mos prisni që qytetarët ta humbin besimin te institucionet për të kuptuar se besimi fitohet me punë, me drejtësi dhe me përgjegjësi.
Kosova nuk ka nevojë për një garë numrash. Kosova ka nevojë për profesionalizëm, parandalim, drejtësi dhe siguri të vërtetë!
Nuk duam të zgjohemi çdo ditë me lajme për vrasje. Nuk duam të shohim familje të shkatërruara nga dhuna. Nuk duam që policët dhe ushtarët tanë të trajtohen si numra në statistika. Duam institucione që funksionojnë, ligje që zbatohen dhe një shtet që e merr seriozisht jetën e çdo qytetari.
Prandaj, sot zëri ynë është i qartë:
Zgjohuni, institucione të Kosovës! Merreni seriozisht sigurinë e qytetarëve! Investoni në shkollimin dhe përgatitjen e policëve dhe ushtarëve tanë! Luftoni armët e paligjshme! Parandaloni dhunën në familje! Dhe jepni llogari për punën që bëni!
Sepse Kosova nuk është pronë e asnjë partie politike, as e asnjë ministri dhe as e asnjë qeverie.
KOSOVA ËSHTË E POPULLIT!
Dhe populli meriton të jetojë i sigurt në vendin e vet. Zoti e bekoftë Kosovën, policinë e saj, ushtrinë e saj dhe çdo qytetar që dëshiron paqe, drejtësi dhe siguri në këtë vend!
Mjaft me fjalë! Më shumë përgjegjësi, më shumë profesionalizëm dhe më shumë siguri për Kosovën!
O qeveri e Kosovës, o ministra, mos luani me sigurinë e shtetit tonë!
Tani po flitet edhe për struktura të reja të përbashkëta. Por, para se të ndërtoni struktura të tjera, a i keni analizuar mirë nevojat dhe mangësitë e atyre që tashmë i kemi? A po investoni mjaftueshëm në shkollimin e policëve dhe ushtarëve tanë? A po siguroheni që paratë e shtetit po shpenzohen në mënyrën më të dobishme për sigurinë e qytetarëve?
Paratë e shtetit nuk janë para të askujt në veçanti. Ato janë para të qytetarëve të Kosovës!
Prandaj, çdo euro duhet të shpenzohet me përgjegjësi, me plan të qartë dhe me rezultate të matshme. Siguria nuk ndërtohet duke mbledhur vetëm numra nëpër lista, por duke përgatitur profesionistë që dinë si të veprojnë në situata të vështira.
O ministër Xhelal Sveçla, o ministër Ejup Maqedonci, dhe ju drejtues të institucioneve të sigurisë: mos e lini anash cilësinë duke u përqendruar vetëm te sasia!
Mos e shndërroni sigurinë e Kosovës në garë numrash! Mos i shpenzoni paratë e popullit pa planifikim të qartë! Dhe mos harroni se pas çdo uniforme qëndron një njeri, një familje dhe një përgjegjësi e madhe ndaj atdheut!
Siguria e Kosovës nuk është lojë politike! Është përgjegjësi ndaj popullit, ndaj shtetit dhe ndaj gjeneratave që vijnë!
Struktura të reja nuk na duhen pa e forcuar fillimisht profesionalizmin e atyre që i kemi. Nuk mund të krijojmë struktura të reja dhe të bashkojmë policë e ushtarë me vetëm 9 muaj apo 4 muaj trajnim, pa u siguruar që kanë marrë përgatitjen e duhur për përgjegjësitë që i presin.
Ministër Xhelal, nëse nuk keni më shumë për të dhënë për sigurinë e Kosovës, atëherë duhet të reflektoni seriozisht. Çdo ditë qytetarët shqetësohen për vrasjet, dhunën dhe pasigurinë. Populli meriton përgjigje, përgjegjësi dhe veprime konkrete, jo vetëm fjalë.Nëse mendoni se nuk mund të bëni më shumë për sigurinë e qytetarëve, atëherë dorëheqja është një çështje që duhet ta shqyrtoni me përgjegjësi. Për mua, siguria e Kosovës është mbi çdo pozitë dhe mbi çdo interes personal.
Ministër Xhelal, nëse ju nuk mund ta mbani më këtë përgjegjësi, atëherë lëshojeni rrugën! Edhe unë besoj se mund të kontribuoj për këtë vend dhe se uniforma duhet të mbahet me dinjitet, përgatitje dhe përgjegjësi.
Kosova nuk ka nevojë vetëm për tituj e poste, por për njerëz që punojnë me përkushtim për sigurinë e popullit. Po të më jepej mundësia ta udhëhiqja unë këtë përgjegjësi, do të punoja me përkushtim për një Kosovë më të sigurt, ashtu siç e meriton populli ynë!
Do ta vendosja sigurinë e qytetarëve në rend të parë, do të luftoja armëmbajtjen e paligjshme dhe do të kërkoja që ligji të zbatohej njësoj për të gjithë.
Do të angazhohesha për kthimin e një sistemi më të fortë të shkollimit dhe përgatitjes profesionale katërvjeçare për policët dhe ushtarët, sipas nevojave dhe standardeve të secilit institucion. Sepse siguria nuk ndërtohet vetëm me numra, por me dije, disiplinë, përvojë dhe profesionalizëm.
Kosovës i duhen vajza e djem të fortë në karakter, me zemër për uniformën, me dinjitet, guxim dhe dashuri për atdheun! Njerëz që e kuptojnë se uniforma nuk është privilegj, por përgjegjësi e madhe ndaj popullit.
Nuk do të mjaftohesha me premtime e fjalë të bukura. Do të kërkoja punë konkrete, llogaridhënie dhe rezultate të matshme. Çdo institucion duhet ta dijë se paratë e shtetit janë djersa e popullit dhe se siguria e qytetarëve nuk mund të trajtohet si çështje dytësore.
Unë dua një Kosovë ku familjet të jetojnë pa frikë, ku armët e paligjshme të mos kërcënojnë jetën e njerëzve, ku policët dhe ushtarët të jenë të përgatitur profesionalisht dhe ku ligji të vlejë për të gjithë.
Kosova nuk ka nevojë vetëm për numra, por për profesionistë! Nuk ka nevojë vetëm për uniforma, por për njerëz që e nderojnë uniformën me punë, dije dhe përgjegjësi!
Me përkushtim, me drejtësi dhe me dashuri për atdheun, Kosova mund të ecë përpara. Siguria e popullit duhet të jetë gjithmonë mbi politikën dhe mbi interesat personale!
Xhelal, jep dorëheqje! Unë jam e gatshme të vij dhe të jap gjithë potencialin, përkushtimin dhe zemrën që kam për këtë uniformë.
Unë jam e gatshme të jap gjithçka nga vetja për popullin tim, për sigurinë e Kosovës dhe për një të ardhme më të mirë për vendin tonë.
Për mua, uniforma nuk është thjesht një veshje dhe as një pozitë për të përfituar. Uniforma është nder, përgjegjësi, sakrificë dhe dashuri për atdheun.
Kosova ka nevojë për njerëz që e ndiejnë përgjegjësinë me zemër, që punojnë me dinjitet dhe që e vendosin sigurinë e popullit mbi çdo interes personal.
Unë jam e gatshme të jap kontributin tim, dijen time, forcën time dhe gjithë energjinë që kam për të mirën e qytetarëve tanë. Dua një Kosovë ku njerëzit të jetojnë të sigurt, ku ligji të respektohet dhe ku çdo familje ta ndiejë se shteti qëndron pranë saj.
Xhelal, unë nuk po flas për pushtet, por për përgjegjësi! Nuk po flas për privilegje, por për shërbim ndaj popullit!
Zemrën dhe përkushtimin tim dua t’ia kushtoj popullit tim. Kosova meriton siguri, drejtësi dhe njerëz që janë të gatshëm të punojnë me nder për të!
Për mua, ka ardhur koha që të hapet rruga për ide të reja, përgatitje më profesionale dhe një qasje më serioze ndaj sigurisë së shtetit.
Xhelal, Kosova është mbi çdo pozitë dhe mbi çdo individ!
Unë besoj se mund të kontribuoj për një qasje më të përgjegjshme, me fokus te shkollimi, profesionalizmi, luftimi i armëve të paligjshme dhe mbrojtja e qytetarëve.
Është koha për përgjegjësi, është koha për ide të reja dhe është koha që siguria e Kosovës të jetë përparësia jonë kryesore!Xhelal, po të isha në vendin tënd, do ta shqyrtoja seriozisht dorëheqjen dhe do t’ua lija rrugën njerëzve të tjerë që besojnë se mund të kontribuojnë më shumë për sigurinë e Kosovës.
Sot, kur dëgjojmë për vrasje, për armë që qarkullojnë nëpër duart e njerëzve dhe për familje që përballen me tragjedi të rënda, është e pamundur të mos pyesim: Ku është siguria jonë? Ku është përgjegjësia e institucioneve? Dhe kush do të japë llogari kur sistemi nuk arrin t’i parandalojë këto tragjedi?
Ne kemi polici, kemi ushtri, kemi institucione dhe kemi njerëz që veshin uniformën e shtetit me krenari. Por pyetja që shtrohet sot është: a po investojmë mjaftueshëm në përgatitjen, profesionalizmin dhe sigurinë e tyre? A po i pajisim me njohuritë dhe përvojën e nevojshme për t’u përballur me sfidat e kohës?
O ministër Xhelal Sveçla! O ministër i Mbrojtjes, Ejup Maqedonci! O ju drejtues të institucioneve të sigurisë në Kosovë!
Qytetarët kanë të drejtë të kërkojnë përgjigje. Kanë të drejtë të kërkojnë siguri. Kanë të drejtë të dinë se çfarë po bëhet për t’i mbrojtur familjet e tyre, fëmijët e tyre dhe të ardhmen e këtij vendi.
Kur një polic humb jetën gjatë kryerjes së detyrës, kjo është një dhimbje e madhe për të gjithë shtetin. Kur një pjesëtar i Policisë së Kosovës bie në detyrë, nuk duhet të mjaftohemi vetëm me deklarata, homazhe dhe fjalë ngushëlluese. Duhet të shtrohen pyetje serioze për rrethanat, për masat parandaluese, për pajisjet, për trajnimin dhe për mbështetjen që u ofrohet atyre që çdo ditë dalin në shërbim të qytetarëve.
Sepse polici që del në detyrë nuk është thjesht një numër në listën e institucioneve. Ai është njeri, është bir i dikujt, është bashkëshort, prind, vëlla dhe pjesëtar i një familjeje që e pret të kthehet shëndoshë e mirë në shtëpi.
Prandaj, siguria e policëve tanë nuk duhet të jetë vetëm një premtim politik. Ajo duhet të jetë detyrim dhe prioritet i çdo institucioni përgjegjës.
Por, zoti ministër, problemi nuk përfundon këtu!
Çfarë po ndodh me armët që qarkullojnë në shoqërinë tonë?
Si është e mundur që qytetarët të vazhdojnë të ndihen të pasigurt nga prania dhe përdorimi i armëve në rrethana të ndryshme? Si mund të flasim për një shoqëri të sigurt, kur familjet përballen me dhunë dhe kur konfliktet ndonjëherë përfundojnë në tragjedi?
Nuk mund të pretendojmë se gjithçka është në rregull vetëm pse kemi uniforma, automjete policore dhe institucione me emra të mëdhenj. Siguria matet me punën që bëhet në terren, me parandalimin e krimit, me reagimin në kohë dhe me besimin që qytetarët kanë te shteti.
Kur armët përdoren në konflikte familjare dhe kur ndodhin vrasje që mund të ngjallin dyshime për dështime në parandalim, institucionet duhet të hetojnë me seriozitet çdo mundësi për të parandaluar tragjedi të ngjashme në të ardhmen.
Askush nuk mund të pretendojë se çdo vrasje është automatikisht faj i shtetit. Por shteti ka përgjegjësi të padiskutueshme të luftojë armëmbajtjen e paligjshme, të trajtojë me seriozitet kërcënimet, të mbrojë viktimat e dhunës dhe të mos i lërë qytetarët vetëm përballë rrezikut.
Siguria nuk është propagandë. Siguria është jetë!
Dhe pikërisht këtu duhet të ndalemi e të flasim për një çështje tjetër tepër të rëndësishme: përgatitjen e policëve dhe ushtarëve tanë.
O qeveri, o ministra, o drejtues të institucioneve të sigurisë!
A mendoni vërtet se mjafton të shtoni numrin e pjesëtarëve të policisë dhe ushtrisë për të thënë se vendi është më i sigurt?
A mendoni se mjaftojnë disa muaj trajnim për t’i përgatitur njerëzit për çdo sfidë që mund t’u dalë përpara gjatë shërbimit?
Nuk po them se një trajnim i shkurtër nuk ka vlerë. Përkundrazi, çdo trajnim ka rëndësi. Por përgatitja e një profesionisti të sigurisë nuk përfundon me disa muaj mësim. Ajo kërkon arsimim të vazhdueshëm, ushtrime praktike, disiplinë, përvojë, njohuri ligjore, aftësi komunikimi dhe aftësi për të marrë vendime të drejta në situata të vështira.
Ne nuk kemi nevojë vetëm për më shumë policë. Kemi nevojë për policë të përgatitur mirë, të shkolluar, të trajnuar dhe të mbështetur nga shteti!
Nuk kemi nevojë vetëm për më shumë ushtarë në numër. Kemi nevojë për ushtarë profesionistë, me dije, disiplinë, përvojë dhe përgatitje të vazhdueshme.
Nëse synojmë një Kosovë më të sigurt, atëherë duhet të investojmë te cilësia, jo vetëm te sasia. Duhet të investojmë te njerëzit që bartin uniformën, sepse uniforma nuk duhet të jetë vetëm një veshje që tregon pozitën e dikujt. Ajo duhet të simbolizojë përgjegjësi, profesionalizëm, përgatitje dhe besim.
Prandaj, kërkojmë që të rishikohet seriozisht sistemi i shkollimit dhe i trajnimit për Policinë e Kosovës dhe Forcën e Sigurisë së Kosovës, duke shqyrtuar programe më të gjata, më profesionale dhe më cilësore, sipas nevojave të secilit institucion.
Le të shqyrtohet edhe mundësia e forcimit të rolit të institucioneve të arsimit dhe trajnimit në Vushtrri, në mënyrë që përgatitja profesionale të jetë në nivelin që kërkon koha.
Sepse një shtet që dëshiron të ketë institucione të forta duhet të fillojë nga shkollimi, trajnimi dhe edukimi profesional i njerëzve të tij.
Më mirë më pak pjesëtarë të përgatitur siç duhet, sesa të nxitohemi drejt numrave pa e garantuar cilësinë që kërkon detyra.
Nuk po kërkojmë luks. Nuk po kërkojmë privilegje për policët dhe ushtarët. Po kërkojmë standarde, përgjegjësi dhe investim në sigurinë e vendit tonë.
Dhe tani, le të flasim për dhimbjen më të madhe të shoqërisë sonë: vrasjet dhe dhunën brenda familjes.
Çfarë vlere kanë të gjitha deklaratat për sigurinë, nëse një grua, një burrë, një fëmijë apo një familje jeton me frikën se dhuna mund të shpërthejë në çdo moment?
Çfarë vlere kanë premtimet politike, nëse nuk i identifikojmë me kohë rreziqet, nuk i trajtojmë seriozisht kërcënimet dhe nuk i mbrojmë njerëzit që kanë nevojë për ndihmën e institucioneve?
Nuk mjafton të reagojmë pasi të ndodhë tragjedia. Duhet të veprojmë përpara saj!
Duhet të forcohen mekanizmat për raportimin e dhunës, të përmirësohet bashkëpunimi ndërmjet policisë dhe institucioneve të tjera, të merren seriozisht kërcënimet dhe të zbatohen ligjet për armëmbajtjen. Duhet të sigurohemi që viktimat të mos mbeten pa mbrojtje dhe që çdo rast të trajtohet me përgjegjësi.
Kjo është detyra e shtetit. Kjo është përgjegjësia e institucioneve. Kjo është ajo që qytetarët presin dhe meritojnë.
O qeveri e Kosovës, mos e matni suksesin vetëm me numra, statistika dhe deklarata! Mateni me jetët që arrini t’i mbroni, me krimet që arrini t’i parandaloni dhe me besimin që arrini ta ktheni te qytetarët!
Mos mendoni se qytetarët nuk i shohin problemet. Ata i shohin, i përjetojnë dhe i ndiejnë çdo ditë.
Një prind që e përcjell fëmijën në shkollë dëshiron ta dijë se ai do të kthehet i sigurt në shtëpi. Një familje që jeton me kërcënime dëshiron ta dijë se dikush do ta dëgjojë dhe do ta mbrojë. Një polic që del në detyrë dëshiron të dijë se shteti e ka përgatitur dhe pajisur për përgjegjësinë që mban. Një ushtar dëshiron të dijë se sakrifica e tij vlerësohet me veprime konkrete, jo vetëm me fjalë.
Këto nuk janë kërkesa të tepërta. Këto janë kërkesa të një shoqërie që dëshiron të jetojë e qetë në vendin e vet.
Kosova ka kaluar shumë vështirësi. Populli ynë ka sakrifikuar shumë për lirinë, për pavarësinë dhe për ndërtimin e institucioneve të veta. Prandaj, nuk mund të pajtohemi me idenë se duhet të jetojmë vazhdimisht me frikën e dhunës, të armëve dhe të pasigurisë.
Ne e duam Policinë e Kosovës. E respektojmë Forcën e Sigurisë së Kosovës. I respektojmë të gjithë ata që shërbejnë me ndershmëri dhe përgjegjësi.
Por pikërisht sepse i duam dhe i respektojmë këto institucione, kemi të drejtë t’i kritikojmë kur shohim mangësi, të kërkojmë përmirësime dhe të kërkojmë llogari nga ata që i drejtojnë.
Kritika ndaj qeverisë nuk është kritikë ndaj Kosovës. Përkundrazi, është kërkesë që Kosova të bëhet më e fortë, më e drejtë dhe më e sigurt për të gjithë!
Zoti ministër Xhelal Sveçla, zoti ministër Ejup Maqedonci dhe ju drejtues të tjerë institucionalë, qytetarët presin më shumë se fjalë. Presin transparencë, plane konkrete, përgjegjësi dhe rezultate.
Nëse ka mangësi në trajnim, përmirësojini. Nëse ka probleme në parandalimin e krimit, analizojini dhe zgjidhini. Nëse armët e paligjshme vazhdojnë të përbëjnë rrezik, forcojeni luftën kundër tyre. Nëse institucionet nuk po bashkëpunojnë sa duhet, bëni që bashkëpunimi të funksionojë.
Mos prisni që një tragjedi tjetër të na kujtojë se siguria është e rëndësishme.
Mos prisni që një familje tjetër të përjetojë dhimbje që mund të ishte parandaluar.
Mos prisni që qytetarët ta humbin besimin te institucionet për të kuptuar se besimi fitohet me punë, me drejtësi dhe me përgjegjësi.
Kosova nuk ka nevojë për një garë numrash. Kosova ka nevojë për profesionalizëm, parandalim, drejtësi dhe siguri të vërtetë!
Nuk duam të zgjohemi çdo ditë me lajme për vrasje. Nuk duam të shohim familje të shkatërruara nga dhuna. Nuk duam që policët dhe ushtarët tanë të trajtohen si numra në statistika. Duam institucione që funksionojnë, ligje që zbatohen dhe një shtet që e merr seriozisht jetën e çdo qytetari.
Prandaj, sot zëri ynë është i qartë:
Zgjohuni, institucione të Kosovës! Merreni seriozisht sigurinë e qytetarëve! Investoni në shkollimin dhe përgatitjen e policëve dhe ushtarëve tanë! Luftoni armët e paligjshme! Parandaloni dhunën në familje! Dhe jepni llogari për punën që bëni!
Sepse Kosova nuk është pronë e asnjë partie politike, as e asnjë ministri dhe as e asnjë qeverie.
KOSOVA ËSHTË E POPULLIT!
Dhe populli meriton të jetojë i sigurt në vendin e vet.
Zoti e bekoftë Kosovën, policinë e saj, ushtrinë e saj dhe çdo qytetar që dëshiron paqe, drejtësi dhe siguri në këtë vend!Mjaft me fjalë! Më shumë përgjegjësi, më shumë profesionalizëm dhe më shumë siguri për Kosovën!
O qeveri e Kosovës, o ministra, mos luani me sigurinë e shtetit tonë!
Tani po flitet edhe për struktura të reja të përbashkëta. Por, para se të ndërtoni struktura të tjera, a i keni analizuar mirë nevojat dhe mangësitë e atyre që tashmë i kemi? A po investoni mjaftueshëm në shkollimin e policëve dhe ushtarëve tanë? A po siguroheni që paratë e shtetit po shpenzohen në mënyrën më të dobishme për sigurinë e qytetarëve?
Paratë e shtetit nuk janë para të askujt në veçanti. Ato janë para të qytetarëve të Kosovës!
Prandaj, çdo euro duhet të shpenzohet me përgjegjësi, me plan të qartë dhe me rezultate të matshme. Siguria nuk ndërtohet duke mbledhur vetëm numra nëpër lista, por duke përgatitur profesionistë që dinë si të veprojnë në situata të vështira.
O ministër Xhelal Sveçla, o ministër Ejup Maqedonci, dhe ju drejtues të institucioneve të sigurisë: mos e lini anash cilësinë duke u përqendruar vetëm te sasia!
Mos e shndërroni sigurinë e Kosovës në garë numrash! Mos i shpenzoni paratë e popullit pa planifikim të qartë! Dhe mos harroni se pas çdo uniforme qëndron një njeri, një familje dhe një përgjegjësi e madhe ndaj atdheut!
Siguria e Kosovës nuk është lojë politike! Është përgjegjësi ndaj popullit, ndaj shtetit dhe ndaj gjeneratave që vijnë!
Struktura të reja nuk na duhen pa e forcuar fillimisht profesionalizmin e atyre që i kemi. Nuk mund të krijojmë struktura të reja dhe të bashkojmë policë e ushtarë me vetëm 9 muaj apo 4 muaj trajnim, pa u siguruar që kanë marrë përgatitjen e duhur për përgjegjësitë që i presin.
Ministër Xhelal, nëse nuk keni më shumë për të dhënë për sigurinë e Kosovës, atëherë duhet të reflektoni seriozisht. Çdo ditë qytetarët shqetësohen për vrasjet, dhunën dhe pasigurinë. Populli meriton përgjigje, përgjegjësi dhe veprime konkrete, jo vetëm fjalë.Nëse mendoni se nuk mund të bëni më shumë për sigurinë e qytetarëve, atëherë dorëheqja është një çështje që duhet ta shqyrtoni me përgjegjësi. Për mua, siguria e Kosovës është mbi çdo pozitë dhe mbi çdo interes personal.
Ministër Xhelal, nëse ju nuk mund ta mbani më këtë përgjegjësi, atëherë lëshojeni rrugën! Edhe unë besoj se mund të kontribuoj për këtë vend dhe se uniforma duhet të mbahet me dinjitet, përgatitje dhe përgjegjësi.
Kosova nuk ka nevojë vetëm për tituj e poste, por për njerëz që punojnë me përkushtim për sigurinë e popullit.
Po të më jepej mundësia ta udhëhiqja unë këtë përgjegjësi, do të punoja me përkushtim për një Kosovë më të sigurt, ashtu siç e meriton populli ynë!Do ta vendosja sigurinë e qytetarëve në rend të parë, do të luftoja armëmbajtjen e paligjshme dhe do të kërkoja që ligji të zbatohej njësoj për të gjithë.
Do të angazhohesha për kthimin e një sistemi më të fortë të shkollimit dhe përgatitjes profesionale katërvjeçare për policët dhe ushtarët, sipas nevojave dhe standardeve të secilit institucion. Sepse siguria nuk ndërtohet vetëm me numra, por me dije, disiplinë, përvojë dhe profesionalizëm.
Kosovës i duhen vajza e djem të fortë në karakter, me zemër për uniformën, me dinjitet, guxim dhe dashuri për atdheun! Njerëz që e kuptojnë se uniforma nuk është privilegj, por përgjegjësi e madhe ndaj popullit.
Nuk do të mjaftohesha me premtime e fjalë të bukura. Do të kërkoja punë konkrete, llogaridhënie dhe rezultate të matshme. Çdo institucion duhet ta dijë se paratë e shtetit janë djersa e popullit dhe se siguria e qytetarëve nuk mund të trajtohet si çështje dytësore.
Unë dua një Kosovë ku familjet të jetojnë pa frikë, ku armët e paligjshme të mos kërcënojnë jetën e njerëzve, ku policët dhe ushtarët të jenë të përgatitur profesionalisht dhe ku ligji të vlejë për të gjithë.
Kosova nuk ka nevojë vetëm për numra, por për profesionistë! Nuk ka nevojë vetëm për uniforma, por për njerëz që e nderojnë uniformën me punë, dije dhe përgjegjësi!
Me përkushtim, me drejtësi dhe me dashuri për atdheun, Kosova mund të ecë përpara. Siguria e popullit duhet të jetë gjithmonë mbi politikën dhe mbi interesat personale!Xhelal, jep dorëheqje! Unë jam e gatshme të vij dhe të jap gjithë potencialin, përkushtimin dhe zemrën që kam për këtë uniformë.
Unë jam e gatshme të jap gjithçka nga vetja për popullin tim, për sigurinë e Kosovës dhe për një të ardhme më të mirë për vendin tonë.
Për mua, uniforma nuk është thjesht një veshje dhe as një pozitë për të përfituar. Uniforma është nder, përgjegjësi, sakrificë dhe dashuri për atdheun.
Kosova ka nevojë për njerëz që e ndiejnë përgjegjësinë me zemër, që punojnë me dinjitet dhe që e vendosin sigurinë e popullit mbi çdo interes personal.
Unë jam e gatshme të jap kontributin tim, dijen time, forcën time dhe gjithë energjinë që kam për të mirën e qytetarëve tanë. Dua një Kosovë ku njerëzit të jetojnë të sigurt, ku ligji të respektohet dhe ku çdo familje ta ndiejë se shteti qëndron pranë saj.
Xhelal, unë nuk po flas për pushtet, por për përgjegjësi! Nuk po flas për privilegje, por për shërbim ndaj popullit!
Zemrën dhe përkushtimin tim dua t’ia kushtoj popullit tim. Kosova meriton siguri, drejtësi dhe njerëz që janë të gatshëm të punojnë me nder për të!Për mua, ka ardhur koha që të hapet rruga për ide të reja, përgatitje më profesionale dhe një qasje më serioze ndaj sigurisë së shtetit.
Xhelal, Kosova është mbi çdo pozitë dhe mbi çdo individ!
Unë besoj se mund të kontribuoj për një qasje më të përgjegjshme, me fokus te shkollimi, profesionalizmi, luftimi i armëve të paligjshme dhe mbrojtja e qytetarëve.
Është koha për përgjegjësi, është koha për ide të reja dhe është koha që siguria e Kosovës të jetë përparësia jonë kryesore!
Xhelal, po të isha në vendin tënd, do ta shqyrtoja seriozisht dorëheqjen dhe do t’ua lija rrugën njerëzve të tjerë që besojnë se mund të kontribuojnë më shumë për sigurinë e Kosovës.____
Unë jam e gatshme të vij dhe të jap kontributin tim për Policinë e Kosovës, me gjithë potencialin, përkushtimin dhe zemrën që kam për këtë uniformë!
Unë jam e gatshme t’i shërbej popullit tim me nder, dinjitet dhe përkushtim. Për mua, uniforma e Policisë së Kosovës nuk është thjesht një veshje, por një përgjegjësi e madhe ndaj atdheut dhe qytetarëve.
Nëse vjen dita që të më jepet mundësia të shërbej, do të doja ta bëja këtë përmes rrugës ligjore, me përgatitjen dhe profesionalizmin që kërkon kjo detyrë.
Kosova është e popullit dhe siguria e saj është përgjegjësi e të gjithëve! Zemrën, forcën dhe përkushtimin tim dua t’ia kushtoj vendit tim! 
Kosova ka nevojë për përgjegjësi, profesionalizëm dhe një qasje serioze ndaj sigurisë së qytetarëve.
