Kaltrina Hoti, Shkodër
___
KU JANË ARTISTËT?
___
Sot erdha në Shkodër nga Plava. Ajo që pashë në rrugët e këtij qyteti më trishtoi dhe më bëri të ndalem e të mendoj.
Shoh një pikturë pa ekuilibër. Ngjyrat përplasen, tensioni ndihet kudo, ndërsa të rinj 14, 16, 17 dhe 18 vjeç gjenden në mes të një realiteti ndaj të cilit nuk mund të heshtin më.
Në atë moshë, ata duhet të ëndërrojnë për të ardhmen, të zbulojnë botën dhe të ndërtojnë shpresat e tyre, jo të përballen me frikën dhe dhunën ndërsa kërkojnë të dëgjohen.
Asnjë brez nuk e ngre zërin pa arsye. Pas këtyre fytyrave të reja ka dhimbje, zhgënjim dhe shpresa që kërkojnë të dëgjohen.
Dhe unë pyes: Ku janë artistët?
Mendova për Pablo Picasson dhe Guernica-n, pikturën që e shndërroi vuajtjen e njerëzve në një thirrje kundër dhunës. Mendova për Käthe Kollwitz-in, artin e së cilës e përshkon dhimbja njerëzore dhe solidariteti me ata që vuajnë.
Ata na kujtojnë se arti mund të jetë më shumë se një imazh i bukur. Ai mund të jetë dëshmi, ndërgjegje dhe qëndrim.
Ne pikturojmë kaosin. I japim ngjyrë dhimbjes. Flasim për lirinë, njerëzimin dhe të vërtetën përmes veprave tona. Por kur të rinjtë dalin në rrugë dhe kërkojnë të dëgjohen, a mund të qëndrojmë të heshtur pas telajove tona?
Nuk pres që çdo artist të ketë të njëjtin mendim apo të njëjtën mënyrë të shprehuri. Por besoj se secili prej nesh ka një përgjegjësi njerëzore: të mos e kthejë shikimin nga ana tjetër kur dinjiteti, siguria dhe e ardhmja e brezit të ri janë në diskutim.
Artistë të Shkodrës, artistë kudo që jeni, le të mos mbetet zëri ynë vetëm brenda studiove.
Nuk po kërkoj që arti të bëhet politikë. Po kërkoj që arti të mos harrojë njeriun.
Çfarë kuptimi ka të pikturojmë lirinë, nëse heshtim kur një brez i ri kërkon të dëgjohet?
Arti pa njerëzoren është vetëm sipërfaqe.
Dhe ndonjëherë, vepra më e rëndësishme e një artisti nuk është ajo që krijon në studio, por qëndrimi që mban përballë dhimbjes së të tjerëve.
