Flori Bruqi për fatin e gazetarëve dhe të gazetës Rilindja

Flori Bruqi, Prishtinë 

Ish-punëtorët dhe gazetarët e ndërmarrjes botuese dhe gazetës “Rilindja” vazhdimisht kanë kërkuar zgidhjen e çështjeve të tyre të pazgjidhura sociale dhe pronësore 

Ish-punëtorët dhe gazetarët e ndërmarrjes botuese dhe gazetës “Rilindja” vazhdimisht kanë kërkuar zgidhjen e çështjeve të tyre të pazgjidhura sociale dhe pronësore: [1, 2].

Sa ishte gazetari tashmë i ndjerë Behlul Jashari dhe gazetar Bajram Kabashi, që ishinnë Dardani merreshin më këtë çështje. Qeveritë e Dardanisë e “uzurpunë” pas Luftës Pallatin e “Rilindjes “ si dhe Radio Televizionin e Prishtin’es e disa ndërrmarrje tjera.

• Kërkesa për 20-përqindëshin: Ish-punëtorët kanë protestuar disa herë (përfshirë para Agjencisë Kosovare të Privatizimit – AKP) duke kërkuar shpërndarjen e plotë të mjeteve prej 20% nga procesi i privatizimit dhe vlerësimin e duhur të tokës rreth objektit të Pallatit të Shtypit “Rilindja”. [1]
• Stazhi i punës dhe statusi: Njohja e stazhit të punës për vitet e okupimit dhe periudhën kur janë dëbuar apo ndalur me dhunë (pas mbylljes nga regjimi serbi më 1990 dhe pas luftës) mbetet një nga brengat kryesore të ish-korrespondentëve, redaktorëve dhe gazetarëve. [1, 2]
• Kujtesa historike dhe simbolika: Aktivistët e ish-gazetës vazhdojnë të shënojnë përvjetorët (si 12 shkurti, dita e daljes së numrit të parë në Prizren më 1945) dhe mbajnë aktivitete simbolike apo protesta në Ditën Botërore të Lirisë së Shtypit (3 maj) duke kujtuar mbylljen e padrejtë dhe statusin e pazgjidhur të ish-gazetarëve.
• Do të ishte e udhës që Avokati i Popullit , të interesohet pë këtë çështje që, sadopak, të fitojnë ish punëtorët e “Rilndjes” nga kjo rrëmujë dhe injorim ekonomiko-politikë, që ka mbetë si çështje e pa zgjedhur deri më tash për  punëtorëet e “Rilindjes” , ngase Pallati i Shtypit nuk e ka ndërtuar asnjë Qeveri  e pasluftës, por këtë Pallat madhështor e ka ndërtuar intelektuali dhe politikani i ndjerë  Ismajl Bajra gjatë kohës  së monizmit, që ua la trashëgimi punëtorëve dhe gazetarëve të “Rilindjës”, të cilë për fat të keq kjo gazetë dhe gazetarë mbetën pa objektin e tyre dhe pa punë…, duke ndikuar që disa gazetarë të vdisnin para kohe e të tjerët ta merrnin botën në sy.