The post Për ngjashmëritë në mes të “klosharëve” amerikanë dhe atyre të Parisit appeared first on DRINI.us.

Lekë Mrijaj, Klinë

Libri “Rruga, e Vërteta dhe Jeta” i autorit Marijan Radanović, i përkthyer nga kroatishtja në gjuhën shqipe nga Don Fran Sopi, është një vepër me peshë të veçantë në fushën e formimit fetar, katekistik, moral dhe shpirtëror. Libri në fjalë nuk mund të lexohet thjeshtë si një tekst mësimor, as vetëm si një doracak i të vërtetave themelore të fesë së krishterë. Përkundrazi, kjo vepër paraqitet si një udhërrëfyes i brendshëm, si një hartë shpirtërore që e orienton njeriun drejt kuptimit të jetës, drejt njohjes së vetvetes dhe drejt takimit personal me Hyjin.

Që në titull, libri mbart një ngarkesë të fortë teologjike, shpirtërore dhe letrare. Shprehja “Rruga, e Vërteta dhe Jeta” e vendos menjëherë lexuesin përballë figurës qendrore të krishterimit-Jezu Krishtit. Këtu nuk kemi të bëjmë vetëm me një formulim të njohur ungjillor, por me boshtin e tërë veprës. Krishti paraqitet si rruga që i jep drejtim hapave të njeriut, si e vërteta që e çliron mendjen nga errësira e paqartësisë dhe si jeta që e mbush ekzistencën njerëzore me kuptim, hir dhe shpresë.

Në këtë këndvështrim, libri fiton një dimension të dyfishtë: nga njëra anë është vepër katekistike, sepse shpjegon themelet e fesë; nga ana tjetër është vepër formuese dhe edukative, sepse e ndihmon lexuesin të mos mbetet vetëm në nivelin e njohjes, por të kalojë drejt përvetësimit të brendshëm të besimit. Autori nuk synon vetëm ta informojë lexuesin për Hyjin, Kishën, sakramentet dhe moralin e krishterë; ai synon ta formojë atë, ta zgjojë, ta udhëheqë dhe ta ndihmojë të ndërtojë një vetëdije më të pjekur fetare e njerëzore.

Nga pikëpamja letrare, vepra dallohet për qartësinë e saj. Gjuha nuk është e rënduar nga abstraksione të panevojshme dhe as nga një terminologji e ftohtë akademike. Ajo ruan një thjeshtësi të ndershme, një qetësi pedagogjike dhe një ritëm të përshtatshëm për lexuesin e ri, veçanërisht për gjimnazistët dhe për ata që janë në fazën e parë të formimit më të ndërgjegjshëm fetar. Kjo thjeshtësi nuk është varfëri mendimi, por shenjë e një metode të kujdesshme: të thuhet qartë ajo që është e thellë dhe të bëhet e afërt ajo që, në pamje të parë, mund të duket e largët.

Një nga meritat kryesore të veprës është se feja nuk paraqitet si barrë, si frikë apo si një sistem i thatë urdhërimesh. Ajo paraqitet si dritë. Nëpër faqet e librit, besimi shfaqet si hapësirë lirie të brendshme, si rrugë edukimi dhe si forcë që e ndihmon njeriun ta kuptojë më mirë vetveten, tjetrin dhe botën. Kjo është shumë e rëndësishme për të rinjtë, sepse ata shpesh gjenden përballë dilemave të shumta: identitetit, lirisë, së mirës dhe së keqes, suksesit, dashurisë, përgjegjësisë, fajit, faljes dhe kuptimit të jetës.

Libri i afrohet këtyre pyetjeve jo me ton moralizues, por me një ndjeshmëri baritore dhe edukative. Ai nuk e gjykon të riun për pyetjet e tij, por e merr për dore dhe e udhëheq drejt përgjigjeve. Në këtë pikë, vepra ka një vlerë të madhe psikologjike dhe njerëzore, sepse e pranon se njeriu rritet përmes kërkimit, përmes dyshimit të ndershëm, përmes përballjes me veten dhe përmes nevojës për një dritë më të madhe se vetja.
Në qendër të librit qëndron dinjiteti i njeriut. Njeriu nuk paraqitet si një qenie e rastësishme, e hedhur në botë pa kuptim, por si krijesë e dashur nga Hyji, e pajisur me vlerë, ndërgjegje dhe thirrje. Ky vizion është themelor për edukimin e të rinjve. Në një kohë kur shumë të rinj preken nga pasiguria, vetmia, kriza e vetëbesimit, ndikimi i rrjeteve sociale dhe presioni i krahasimit me të tjerët, mesazhi i librit është shërues: njeriu ka vlerë, sepse burimi i vlerës së tij nuk është fama, suksesi apo pamja e jashtme, por Hyji që e ka krijuar me dashuri.Po aq i rëndësishëm është trajtimi i mëkatit dhe i dobësisë njerëzore.

Libri nuk e fsheh realitetin e mëkatit, por nuk e paraqet atë si fund të historisë së njeriut. Mëkati shfaqet si plagë, si largim, si çrregullim i brendshëm, por mbi të vendoset drita e mëshirës. Fjala e fundit nuk i përket rënies, por ngritjes; nuk i përket fajit, por faljes; nuk i përket humbjes, por shëlbimit. Kjo e bën librin veçanërisht të përshtatshëm për të rinjtë, të cilët në rrugën e rritjes përballen me gabime, tundime, pasiguri dhe ndjenja faji. Mesazhi është i qartë: njeriu mund të rifillojë gjithmonë kur kthehet me sinqeritet te Hyji.

Nga ana katekistike, vepra është shumë e dobishme, sepse ofron një strukturë të rregullt të të vërtetave të fesë. Ajo trajton Hyjin si Krijues dhe Atë, Zbulesën Hyjnore, Shkrimin e Shenjtë, Jezu Krishtin si Shëlbues, Kishën si bashkësi të popullit të Hyjit, sakramentet si shenja të hirit dhe moralin e krishterë si mënyrë jete. Këto tema nuk qëndrojnë të shkëputura nga njëra-tjetra, por ndërtojnë një trup të vetëm mendimi dhe besimi. Lexuesi nuk merr copa të shpërndara njohurish, por një vizion të lidhur, ku doktrina, jeta dhe përvoja shpirtërore ndërthuren natyrshëm.

Një vend të veçantë zë kuptimi i Kishës. Për shumë të rinj, Kisha mund të duket ndonjëherë si një institucion i largët, si një hapësirë ritesh apo si një traditë e trashëguar familjare. Por libri ndihmon për ta kuptuar Kishën si bashkësi të gjallë, si familje shpirtërore, si vend ku njeriu dëgjon Fjalën, ushqehet me sakramente dhe nuk ecën i vetëm në udhën e besimit. Kjo qasje është shumë e rëndësishme, sepse e zhvendos kuptimin e Kishës nga formaliteti i jashtëm drejt përkatësisë së brendshme.

Edhe sakramentet paraqiten me një qartësi të veçantë. Ato nuk janë thjesht ceremoni, zakone apo rite të trashëguara, por takime reale me hirin e Hyjit. Përmes tyre, njeriu preket nga dashuria e Hyjit në mënyrë konkrete. Pagëzimi, rrëfimi, kungimi dhe sakramentet e tjera nuk shfaqen si episode të ndara të jetës fetare, por si burime që e ushqejnë, e pastrojnë dhe e forcojnë jetën shpirtërore. Kjo është një nga pikat më të rëndësishme të librit për formimin e besimtarëve dhe të katekistëve.

Dimensioni moral i veprës është po ashtu i thellë. Libri e bën të qartë se të jesh i krishterë nuk do të thotë vetëm të njohësh disa të vërteta, por të jetosh në përputhje me to. Besimi duhet të shihet në zgjedhje, në fjalë, në sjellje, në marrëdhënie, në ndershmëri, në dashuri dhe në përgjegjësi. Morali i krishterë nuk paraqitet si mohim i gëzimit, por si rrugë drejt lirisë së vërtetë. Liria nuk është të bësh gjithçka që dëshiron, por të jesh i aftë të zgjedhësh të mirën, të drejtën dhe të vërtetën.

Në këtë drejtim, vepra ka një vlerë të madhe edukative. Ajo mund të ndihmojë të rinjtë të ndërtojnë karakterin, të dallojnë të mirën nga e keqja, të formojnë ndërgjegjen dhe të kuptojnë se jeta nuk është vetëm një grumbull dëshirash të çastit, por një thirrje për pjekuri, përgjegjësi dhe dashuri. Libri u mëson të rinjve katolik se njeriu nuk bëhet i madh vetëm duke fituar njohuri, por duke u bërë i mirë, i drejtë dhe i aftë për të dashur.

Një meritë e veçantë i takon përkthimit shqip të Don Fran Sopit. Përkthimi nuk është vetëm një veprim gjuhësor; është edhe një shërbim kulturor, baritor dhe shpirtëror. Të përkthesh një vepër fetare do të thotë ta kalosh një përvojë mendimi dhe besimi nga një gjuhë në tjetrën, por pa ia humbur frymën. Don Fran Sopi ka bërë pikërisht këtë: e ka sjellë tekstin në gjuhën shqipe në mënyrë të natyrshme, të kuptueshme dhe të afërt me lexuesin shqiptar. Kjo e bën veprën më të përdorshme në mjediset katekistike, edukative dhe familjare.

Përkthimi i tillë është një urë. Ai lidh traditën teologjike dhe katekistike kroate me lexuesin shqiptar katolik. Në këtë kuptim, puna e Don Fran Sopit nuk është vetëm punë përkthyesi, por edhe vepër meshtari, edukatori dhe shërbestari të Fjalës. Ai e bën të mundur që besimtari shqiptar, sidomos i riu, të ketë në duar një tekst formues në gjuhën e vet amtare. Dhe gjuha amtare, kur bëhet bartëse e fesë, nuk është vetëm mjet komunikimi; ajo bëhet shtëpi shpirtërore.

Në aspektin letrar, libri ka një ton të qetë, të matur dhe të ndriçuar. Ai nuk përdor dramatizime të tepruara, por ecën me një ritëm të brendshëm pedagogjik. Mendimi ndërtohet shkallë-shkallë, sikur lexuesi të ngjitet në një kodër nga ku, dalëngadalë, horizonti bëhet më i gjerë. Kjo e bën veprën të përshtatshme jo vetëm për lexim individual, por edhe për përdorim në orë katekizmi, në takime rinore, në grupe formimi dhe në familje.

Në kohën e sotme, kur të rinjtë jetojnë mes një morie zërash, imazhesh, informacionesh dhe shpesh edhe hutimesh shpirtërore, një libër i tillë ka rëndësi të veçantë. Ai nuk konkurron me zhurmën e botës, por ofron qetësi. Nuk e tërheq lexuesin me efekt të jashtëm, por me thellësi. Ai është si një busull e vogël në dorën e një udhëtari të ri: nuk ia heq rrugën, por ia tregon drejtimin.

Për besimtarin, kjo vepër mund të bëhet një mik i heshtur i formimit të tij. Për katekistin, një ndihmës i sigurt në punën edukative dhe shpirtërore. Për familjen, një tekst që mund të lexohet, të diskutohet dhe të përkthehet në jetë të përditshme. Për bashkësinë kishtare, një mjet i dobishëm për ndërtimin e një feje më të vetëdijshme, më të pjekur dhe më të jetuar.

Në një plan më të thellë, “Rruga, e Vërteta dhe Jeta” na kujton se jeta e njeriut nuk mund të matet vetëm me sukses, nota, profesion, karrierë apo arritje të jashtme. Këto kanë rëndësinë e tyre, por nuk mjaftojnë për ta mbushur zemrën njerëzore. Njeriu ka nevojë për kuptim, për paqe, për falje, për dashuri dhe për një horizont që shkon përtej së përkohshmes. Libri e drejton lexuesin pikërisht drejt këtij horizonti: drejt Krishtit, në të cilin rruga, e vërteta dhe jeta nuk mbeten ide, por bëhen prani e gjallë.

Prandaj, kjo vepër mund të vlerësohet si një tekst i rëndësishëm formues, sidomos për besimtarët dhe katekistët. Ajo bashkon doktrinën me jetën, qartësinë me thellësinë, mësimin me përvojën, fenë me realitetin konkret të njeriut. Nuk është thjesht një libër që jep përgjigje të gatshme, por një vepër që zgjon pyetje të mëdha dhe e ndihmon lexuesin t’i përballojë ato me dritën e Ungjillit dhe me mësimin e Kishës.

Në përfundim, “Rruga, e Vërteta dhe Jeta”, në përkthimin shqip të Don Fran Sopit, mbetet një vepër e çmuar për edukimin fetar dhe shpirtëror. Ajo është libër i qartë, i dobishëm, i matur dhe i nevojshëm. Për të rinjtë, është një ndihmë në kohën e formimit të personalitetit dhe ndërgjegjes. Për katekistët, është një mjet i fortë në shërbim të mësimit të fesë. Për Kishën dhe familjen shqiptare katolike, është një dritë e vogël, por e qëndrueshme, që ndihmon njeriun të kuptojë se Krishti nuk është vetëm kujtim i së kaluarës, por udhë e gjallë, e vërtetë ndriçuese dhe jetë që nuk sshuhet.

Më 5 maj 2026

The post Këndvështrim analitik – letrar mbi librin “Rruga, e Vërteta dhe Jeta” në përkthimin shqip të Don Fran Sopit appeared first on DRINI.us.

Naim Tërnava dhe Ali Eshbar duke i përcjell punimet e xhamisë së re në Prishtinë, për të cilën Turqia neoosmane po i investon mbi 52 milionë euro para të taksapaguesve të shtetasve të vet. Për kend po i bënë këte investime të pandalshme religjioze? Sigurisht jo për ty, mua e tjetrin, por për vete. I bënë këto investime për ta shtuar numrin e tukoshakëve-turkomëdhenjve neoosmanli, parasëgjithash. Për të na ngatërruar me vetën Arbnore dhe botën.

KUR IDENTITETI KOMBËTAR SHITET PËR VOTA

Politika u zbulua lakuriq, pa maskë, pa parime e pa vizion. Akti i fundit i Qeverisë për restaurimin e xhamisë së Ibrit, dhe nënshkrimi i memorandumit të bashkëpunimit me Bashkësinë Islame për ‘’forcimin e ruajtjes dhe promovimit të trashëgimisë kulturore islame ‘’, më së buti thënë, nuk është as kulturë, as traditë, as civilizim, as identitet, as kujtesë e as kujdes për trashëgiminë. Por është thjesht një kalkulim i ulët dhe manipulim e relativizim i të drejtës sonë historike. Dhe tregti politike me identitetin.

Një Lider, një xhami dhe një identitet në shitje

Dhe tani, kur është detyrë e shtetit të ruajë këtë të vërtetë historike, del pushteti dhe luan pikërisht në terrenin që gjithmonë e ka dashur Sërbia. Pra zhvendosjen dhe zëvendësimin e identitetit shqiptar me përkatësinë fetare.

Sepse për shqiptarët, feja gjithmonë ka qenë çështje e ndërgjegjes personale . Ndërsa identiteti ynë i vërtetë, përherë ka qenë identitet kombëtar. Dhe ne kemi mbijetuar si komb, pikërisht sepse nuk e kemi ndërtuar shtetin mbi fenë. E kemi qenë të fortë, sepse përherë kemi pasur vetëdijen të ngritemi mbi ndarjet fetare.

Kryeministri Albin Kurti duke e shfletuar “trashëgiminë osmane” të vendit me neoosmanliun e madh, Naim Tërnavën

E sot kur një qeveri, zgjedhë të privilegjojë një trashëgimi të caktuar fetare për interesa politike, ajo nuk po investon për mirë, por po hap një çarje.

Pse vetëm njera anë ? Pse nuk ka një angazhim të njejtë për kishat ? A nuk janë ato trashëgimia jonë burimore, identitare e civilizuese e rrënjëve të kombit shqiptar ? Përse nuk ka një politikë të balancuar kulturore ?

Sepse nuk bëhet fjalë as për kulturë, as për trashëgimi, as për traditë, e aq më pak për identitet. Bëhet fjalë për një grusht vota.

“Pasuria” me xhami…, në një fshat në hyrje të Shkupi

Shteti në këmbim të minares

Të gjithë e dijmë se Sërbia i rrënoi qëllimisht xhamitë gjatë luftës , për t’i ‘’dëshmuar ‘’ botës se kjo e jona, është luftë fetare dhe jo çlirimtare. Propaganda e tyre , tërë kohën trumbetonte për përfshirjen e muxhahedinëve, në mbështetje të UÇK-së. Ishte në vepër një strategji e qartë. Të delegjitimohet kauza jonë kombëtare dhe çlirimtare. Jo rastësisht duke gënjyer, për të devijuar karakterin e luftës nga luftë çlirimtare në luftë fetare. Nuk ia doli, sepse Ushtria e lavdishme Çlirimtare e Kosovës, me fakte rrënoi këtë narrativë e këtë propagandë false, dhe nuk ra në këtë grackë rrënuese. Sot kur shteti ynë duhej të ishte shumë vigjilent për të ruajtur këtë vlerë dhe këtë të vërtetë, pushteti bën pikërisht të kundërtën. I jep frymë një narrative që historikisht është përdorur kundër nesh.

Dhe ky nuk është gabim. As injorancë. Është papërgjegjësi me pasoja strategjike.

Prandej ky veprim i qeverisë, është një vendim i shpifur për një grusht vota dhe flirtim e koketim me islamin, vetëm e vetëm për pushtet. Në këtë bllokadë e kolaps politik e ekonomik të shtetit ? Kur Kosova përditë po zbrazet, për bukën e gojës ! Për një grusht vota e për pushtet, pa fije turpi e ndërgjegjeje, thikë pas shpine kombit e shtetit !

Në vend se të ndërtojë shkolla e të hapë fabrika, në vend se të krijojë vende pune dhe t’a ndalojë zbrazjen dramatike të Kosovës, pushteti zgjedh rrugën më të lehtë, me një blof përfitues. Të manipulojë ndjenjat fetare. Një manipulim i thjeshtë emocional. E një shoqëri që ikën për bukën e gojës nuk mbahet me restaurime simbolike. Sepse ajo don dinjitet ekonomik, ajo don siguri sociale , ajo don krenari dhe don shpresë.

Kështu mendojnë ta ndërtojnë “Xhaminë e Ibrit”

Trashëgimia që na imponohet : politika në shërbim të fesë

A duhet këtu të përmendim famëkeqin Davutoglun se ‘’çdo xhami e shembur në Ballkan, çdo institucion islam, çdo element tradicional, janë një gur themeli i shkulur nga ndikueshmëria e Turqisë në këtë zonë, është e pashmangshme mbrojtja e gjallë e kulturës otomane-islame ‘’ ( Thellësia strategjike ) . Çfarë do të thotë ky vendim i Qeverisë ? Ti çojmë në vend këto fjalë të këtij propaganduesi të shpifur të turqizimit e otomanizimit të vendit tonë. Që me Kushtetutë është laik. E të bëjmë sipas porosive të tij, thellësisht antishqiptare, thellësisht antikombëtare dhe thellësisht antiidentitare, për ne si komb. Domethënë Qeveria në të njejtat frekvenca, me të njejtat ide, e me të njejtat motive si ky njeri, që do të imponojë në vendin tonë kulturën dhe traditën e huaj.

Si nuk u kujtua kjo qeveri të përmendë islamin politik që po e gërryen këtë vend, e është bërë mortajë e këtij kombi. Kur feja, nuk është më fe, por është ideologji që synon ta kaplojë e t’a drejtojë shtetin. E kur ai, pra islami politik, ka depërtuar kudo , në shkolla, në instutucione, në parlament, e në qeveri, në polici e ushtri, në parti politike, të cilat, edhe ato koketojnë me te, për një grusht vota. Heshtja ndaj islamit politik, në vend të një debati të hapur që kërkon qasje shtetërore, dhe organizim e vëmendje serioze e të përgjegjshme, nuk është pakujdesi. Kjo heshtje nuk është e rastit dhe nuk është e pamenduar. Në vend të fjalës së hapur, të sinqertë e të vendosur, kemi relativizim, kemi tolerim të qëllimshëm, po , pse jo edhe sinjale miratuese që e normalizojnë ate.

Kur nga majat e shtetit jehon thirrja se vajzat mund të mbulohen që në moshë të mitur, ‘’liri ‘’ po ju duket kjo ? Ky është dorëzim i shtetit përballë presioneve ideologjike. Dhe kur këto qëndrime bashkohen me veprime politike ,që favorizojnë një narrativë fetare, vija është e qartë. Ky shtet që me Kushtetutë është laik, po rrëshqet nga neutraliteti. Ky nuk është gabim, dhe kjo nuk është rastësi. Kjo është zgjedhje.

Dhe kjo zgjedhje është antikombëtare.

Sepse çdo përpjekje për t’a zhvendosur identitetin shqiptar nga baza e tij kombëtare, drejt një identiteti fetar, është shërbim atyre që historikisht kanë dashur të na ndajnë. Nuk ka fare rëndësi nëse bëhet me qëllim ,apo nga injoranca. Pasoja është e njejta- përçarje. E shteti serioz nuk luan me fenë. Nuk e përdorë ate për politikë e pushtet. Nuk i jep prioritet një identiteti fetar mbi tjetrin. Ai ndërton barazi, mbron neutralitetin, respekton laicitetin dhe forcon unitetin. Çdo devijim nga kjo, është rrëshqitje. E kjo rrëshqitje ka emër, ky është thjesht populizëm.

Ali Eshbar nga Diyaneti i Turqisë me Naim Tërnavën tek Xhamia e njeriut të madh të gjenocideve antishqiptare në Prishtinë, Sulltan Mehmeti II Fatihu

Politika e minares-devijimi i një shteti laik

Ky pushtet edhe mund të fitojë disa vota sot. Por ai rrezikon të humbë vlerën nesër. Të humbë kohezionin shoqëror, orientimin perëndimor dhe vetë boshtin e identitetit kombëtar.

Një Lider që vendosë interesin personal dhe politik, mbi interesin kombëtar, një Lider që përdorë fenë si mjet politik e për qëllime politike, e një Lider që shmang problemet reale të qytetarëve duke i mbështjellur me petkun e fesë, ai nuk është thjesht i papërgjegjshëm . Ai është më shumë se kaq !

Nga trashëgimia te instrumentalizimi

A është e mundur që Lideri i cili kujdeset kaq shumë sot për rujatjen e ‘’trashëgimisë islame ‘’ nuk i din fjalët, idetë dhe vizionin e ideologëve kryesorë sërbë, Qubriloviqit, Qosiqit dhe vetë Millosheviqit. Që hapur thonin se arma më e fuqishme e sërbëve kundër shqiptarëve është islami i tyre. Dhe se Sërbisë nuk i duhet lufta në Kosovë. I duhet vetëm forcimi i islamizimit të shqiptarëve, dhe antiamerikanizmi i tyre. Atëherë, thonin ata ne do t’a rikthejmë Kosovën ! Është apo nuk është kështu ? Kjo është e vërteta lakuriqe ! Në mulli të kujt shkon uji , me ruajtjen e të ashtuqujaturës trashëgimi islamike në Kosovë ? A është e mundur që ne vet po realizojmë vizionin e forcave më antishqiptare dhe më armiqësore ndaj popullit tonë. Me vetëdije ! Dhe që ne vet po bëjmë punën e tyre. Që ata deshtën e nuk mundën t’a bëjnë , për të na zhbërë si popull ?

Naim Tërnava me “Vëllaun” e tij, Eli Eshbar-in…Ky ishte udhëheqësi i Diyanetit të Turqisë, i afërt me Qeverinë Turke, organizatë për përhapjen e islamit në botë, sidomos në viset (tokat) e Perandorisë Osmane – xhihadiste. Islami kur e pushton një vend, tokën e atij vendi e konsideron të tij, derisa të mos i del dikush përpara sikurse Gjergj Kastrioti e gjergjakastriotët e tjerë deri sot.

E kombet nuk rrëzohen vetëm nga armiqtë e jashtëm. Ato dobësohen nga brënda , nga ata që për interesa meskine politike, janë të gatshëm të sakrifikojnë vetë themelin e kombit.

Dhe tani është koha të flitet hapur. Dhe qartë.

Jo kundër fesë si ndërgegje personale. Por kundër përdorimit dhe instrumentalizimit të saj. Jo kundër trashëgimisë, por kundër manipulimit të saj. Jo kundër besimit, por kundër politizimit të tij.

Sepse një shtet që luan me fenë, në fund humb edhe shtetin, edhe fenë, dhe në fund edhe vet kombin.

Prof. Dr. Luljeta Pula

Më 4 maj 2026

The post Një shtet që luan me fenë, në fund humb edhe shtetin, edhe fenë, si dhe vet kombin appeared first on DRINI.us.

Frank Shkreli           

Shqiptaro-amerikania, Dr. Elida Dakoli i bashkohet Bordit të Fondacionit për Kujtimin e Viktimave të Komunizmit me qëndër në Uashington.  Këtë lajm e njoftoi Fondacioni Përkujtimor i Viktimave të Komunizmit –Victims of Communism Memorial Foundation (VOC) — duke thënë se “Është krenar të njoftojë zgjedhjen e Dr. Elida Dakolit në Bordin e këtij Fondacioni. VOC Welcomes Dr. Elida Dakoli to Board of Trustees.  “Dr. Dakoli është një zë udhëheqës në përpjekjet në mbrotje të lirisë, një edukatore, dhe një mbijetuese e përndjekjes totalitare në Shqipërinë komuniste për shkak të besimit të zjarrtë të familjes së saj në liri dhe demokraci”, thuhet mëtej në njoftimin e javës së kaluar, duke shënuar kështu një shtesë të rëndësishme në drejtimin e organizatës.

Shqiptaro-Amerikania Elida Dakoli, D.M.A.Dr,  rrjedhë nga një familje, me origjinë nga Durrësi, politikikisht, e përsekutuar nga regjimi diktatorial komunist i Enver Hoxhës.  Ajo është stërmbesa e Avokatit Hysen Myshketa, një nga themeluesit e Parlamentit të parë Shqiptar në vitin 1921 dhe një mbështetës i flaktë i demokracisë shqiptare në kohën kur ai jetoi e veproi. Pas vrasjes së tij nga regjimi komunist, familja e Elida Dakolit u persekutua për bindjet e tyre politike anti-komuniste, pro-demokracisë. Sadik Dakoli, gjyshi i saj nga babai, është vrarë edhe ai në kampet komuniste. Elida ka deklaruar se persekutimet ndaj anëtarëve të familjes së saj kanë vazhduar me dekada dhe ndonëse kanë kaluar 35-vite të ashtuquajturit tranzicion nga regjimi komunist në “demokraci”, ende nuk dihet se ku i kanë varret familjarët e saj, të vrarë dhe të zhdukur nga komunizmi. Ashtuqë angazhimi i saj pritet të kontribuoj në forcimin e bashkëpunimit me komunitete të ndryshme dhe në thellimin e dialogut mbi të kaluarën komuniste dhe mësimet që ajo sjell në këtë fushë, përfshir Shqipërinë.  Ekspertiza dhe kontributi i saj pritet të forcojnë më tej misionin e Fondacionit për të edukuar publikun mbi historinë, ideologjinë dhe pasojat e komunizmit.

Në këtë kontekst, përfshirja e figurave të reja me integritet dhe përvojë të gjerë në drejtimin e Fondacionit, si Dr. Elida Dakoli me prejardhje nga Shqipëria, është thelbësore për të vazhduar këtë mision me seriozitet dhe përkushtim. Duke mirëpritur Dr. Dakolin në bordin e saj, (VOC) theksoi gjithashtu rëndësinë e vigjilencës së vazhdueshme ndaj ideologjive totalitare dhe nevojën për të angazhuar brezat e rinj në njohjen e të vërtetave historike të shekullit XX.  Dr. Elida Dakoli sjell në këtë detyrë një profil të pasur akademik dhe një angazhim të spikatur në çështje që lidhen me historinë, identitetin dhe të drejtat bazë të njeriut. Frank Shkreli: Dhoma e Përfaqësuesve e Shtetit Teksas, dënon komunizmin dhe kërkon miratimin e ligjit që në shkollat e shtetit të mësohet mbi krimet e komunizmit | Gazeta Telegraf. Me një karrierë të ndërtuar mbi kërkimin shkencor dhe pjesëmarrjen aktive në diskursin public mbi krimet e komunizmit, ajo përfaqëson një zë të rëndësishëm në ruajtjen dhe promovimin e kujtesës kolektive, veçanërisht në kontekstin e vendeve që kanë përjetuar regjime diktatoriale komuniste, si Shqipëria.

Emërimi i saj vjen gjithashtu edhe në një moment kur nevoja për të reflektuar mbi të kaluarën është thelbësore për ndërtimin e së ardhmes, sidomos në Shqipëri por edhe në Kosovë e trojet tjera shqiptare, kudo ku ka shkelur këmba kriminale e komunizmit ndërkombëtar anë e mbanë trojeve shqiptare në Ballkanin Perëndimor. Kujtesa historike nuk është thjesht një akt përkujtimi, por një mjet i fuqishëm për të kuptuar rreziqet e ideologjive shtypëse dhe për të forcuar vlerat demokratike, tani dhe në të ardhmen. Në këtë drejtim, Fondacioni vazhdon të luaj një rol kyç përmes programeve edukative, ekspozitave, kërkimeve dhe aktiviteteve publike që synojnë ndërgjegjësimin e shoqërisë ndaj krimeve monstruoze të regjimeve komuniste. Duke mirëpritur Dr. Dakolin, drejtuesit e Fondacionit kanë theksuar se përvoja dhe vizioni i saj do të ndihmojnë në zgjërimin e ndikimit të organizatës, si në Shtetet e Bashkuara ashtu edhe në arenën ndërkombëtare.

Ndërkaq, nga ana e saj, Dr. Dakolli ka shprehur mirënjohjen për këtë besim dhe përgjegjësi, duke theksuar rëndësinë e ruajtjes së kujtesës historike si një detyrim moral ndaj viktimave të komunizmit dhe një investim për të ardhmen. Ajo ka nënvizuar se përpjekjet për edukim dhe ndërgjegjësim duhet të jenë të vazhdueshme, në mënyrë që brezat e rinj, të kuptojnë më mirë historinë dhe të kontribuojnë në ndërtimin e një shoqërie më të drejtë dhe më të lirë.  Ky emërim shënon jo vetëm një arritje personale për Dr. Dakoli, por edhe një moment të rëndësishëm për komunitetin më të gjerë që beson në rëndësinë e së vërtetës historike dhe në domosdoshmërinë e kujtesës si themel i lirisë, demokracisë dhe drejëtsisë për të gjithë, pa dallim. Në një botë ku sfidat ndaj lirisë, demokracisë dhe drejtave të njeriut vazhdojnë të shfaqen në forma të ndryshme të regjimeve autokratike, roli i institucioneve si “Victims of Communism Memorial Foundation”, mbetet i pazëvendësueshëm. Shprehi besimin se prania e shqiptaro-amerikanes Dr Elida në Bordin e VOC do të kontribuoj në ndriçimin dhe dokumentimin e historisë së rëndësishme, por shpesh të lënë në harresë, të shtypjes komuniste në Shqipëri, për pothuaj një gjysëm shekulli.

Duke komentuar rolin e saj të ri, Dr. Elida Dakoli tha: “Me mirënjohje të thellë, hyj në një rol të ri si Anëtare e Bordit të Fondacionit Përkujtimor të Viktimave të Komunizmit. Kjo është më shumë se një pozicion; është një përgjegjësi për të nderuar të vërtetën, për të mbrojtur lirinë dhe për tu dhënë zë tregimeve të viktimave që nuk duhet të fshihen kurrë nga kujtesa.”

Dr. Eric Patterson, President dhe CEO i VOC, theksoi: “Antarësimi i Dr. Elida Dakolit në Bordin e VOC-së shënon një epokë të re për Fondacionin Përkujtimor të Viktimave të Komunizmit. Mezi pres të punoj me Dr. Dakolin për të forcuar misionin e VOC-së dhe për të treguar historinë e rëndësishme, por shpesh të injoruar të shtypjes komuniste në Shqipëri.”

Bottom of FormDr Elida Dakoli është një udhëheqëse në fushën e të drejtave civile, diplomate kulturore, akademike dhe pianiste koncertesh.  Puna e saj përqendrohet në ruajtjen e kujtesës historike dhe promovimin e vlerave demokratike. E lindur në Durrës, gjatë viteve të fundit të regjimit komunist, ajo vjen nga një familje e ngulitur thellë në lëvizjen e hershme demokratike të Shqipërisë, një familje shqiptare që është prekur thellësisht nga përndjekja politike e komunizmit të regjimit të Enver Hoxhës.  Gjyshi i saj, Hysen Myshketa, avokat dhe pjesëmarrës në përpjekjet e hershme të ndërtimit të shtetit shqiptar, u vra nën regjimin komunist. Gjyshi i saj, Sadik Dakoli, vdiq në sistemin burgjar komunist, dhe eshtrat e tij nuk u gjetën kurrë. Anëtarët e familjes së saj janë burgosur dhe përndjekur nga regjimi komunist për veprimtarinë e tyre pro-demokratike.

The post Një zë i ri shqiptaro – amerikan në Uashington, në shërbim të kujtesës historike të viktimave të komunizmit appeared first on DRINI.us.

The post Shteti i Kosovës abuzon me buxhetin, paguan një dyzinë avokatësh matrapazë në Hagë! appeared first on DRINI.us.

Hakif Bajrami, historian, Prishtinë

Zgjedhjet po afrohën sytë hapi këtë herë, hik prej kraleviqëve mos shko me beglerë!

Zgjedhjet janë një ndërmarrje serioze për mirëmbajtjën e kushtetutshmërisë në shoqëri dhe shtet. Ndërsa në Jugosllavi (1918-1992 zgjedhjet kurrë nuk janë mbajtur pa një prapavi politike që nxitej nga jashtë,që minoheshin nga brenda, që nxitin intriga nga qarqet e larta, prandaj shqiptaria gjithëmonë ua ka parë sherrin. Ne sot, pas një lufte çlirimtare të shekullit nuk e kemi atë komoditet që të organizojmë zgjedhje, për çdo gjashtë muaj.Dhe, menjëherë shtrohet patyetja.Kujtë po i konvenon ky proces i pasugurisë.

Gjatë gjithë kohës së okupimit të rëndë pushtuesi i ndrronte akuzat ndaj çdo lëvizje liridashëse shqiptare. Në fundë, pas vitit 1999 të gjitha lëvizjeve shqiptare: të paqës dhe të luftës me inicimin e atyre që erdhën si guvernatorë, iu pranuan meritat ndërsa ne mendonim se shtetin do ta ndërtojmë pa gabime. Po, kishim një intelegjencë solide së cilës të huajtë e ardhur nuk i besonin fare, për asgjë.Për çdo gjë vëndoste guvernatori, duke u konsultuar tinzishtë me pushtetarët e Beogradit.Këtë fakt Shtabi politik i regjistruar i Adem Demaçit me emrin “Dardania”, e dinte në detale. Dhe, ngadal serbianët e mbetur filluan të krekosën se na duhët edhe ushtria e “kraleviqëve” në Kosovë, sepse UNMIK-u nuk po mjafton të na mbrojë (serbianët), pa i sulmuar askush. E ata as nuk e kishin as ma të voglin hall racional për ta shtruar atë akuzë, kuptohet ndaj shqiptarëve publikishte, sepse nuk e kishin asnjë fakt.

Tash, kur është shpall pavarësia e Kosovës (17 shkurt 2008), Jugosllavisë nuk i ka mbetur ama asnjë grimë forcë për të kundërshtuar kushtetutshmërinë, kuptohet si më parë. Por, shumë mediokritetet shqiptare e lavdojnë kohën e “artë” të titizmit, që në esencë ishte kohë e haifijeve dhe e burgjeve politike.Në këto rrethana shumë taborre të organizuara politke të shqiptarëve po e kultivojnë politikën e vjetër.Ky fenomen tani është i ditur.Në rend të parë një pjesë jo e vegël e elektoratit në zgjedhje janë pozicionuar, të mos dalin fare.Për zgjedhje, zakonisht prezantohet përqindja 62-3%.Me këtë rentgen të bronsheve politike, në Kosovë murrë nuk do të ketë qetësi, sepse tarafet politike kanë krijuar antarësi, e kanë të njohur se kush i voton e kush i rrefuzon. Prandaj, partitë opozitare po kërkojnë që zgjedhjet të mbahën sa më shpesh sepse shohin ëndrra se: “rrezet e diellit do t` u lëshojnë shi”!

Historikisht në dekadën e fundit të shekullit XX lajmërohet si vetima para breshërit një parti politike paqesore,e cila u nominua me emrin LDK, në vend të LKJ-ës. Që ta luftojnë këtë parti gati totalitare, hafijet e djeshëm dhe okupatori shumë shpejtë symbyllazi e gjetën një term që pazari evrpian nuk e duron, dhe tërë organizimin politik shqiptar jashtë LDK-ës e nominuan “ grup fundamentalist”. Se “fundamentalistët janë rrezik sidomos për LDK-ën, “imami” i tyre në anën tjetër shkoi aq larg në politikë sa që e ndrroi emrin dhe fen, për t` iu përshtatë rrethanave “antikomuniste”.Askush, nga masa nuk e dinte se çka po ndodhë në Kosovën e robëruar. Kur okupatori shfaqte agresivitet ndaj shqiptarëve, këta të LDK-ës deklaronin: se ne jemi paqesor, dhe ngadal fituan simpati në Prenedim. Por çarqet e okupatorit kishin plane ogurzeza të tjera –shfarosjen e shqiptarëve nga Kosovë. Po, okupatori kishte përvojë historike dhe i dinte pozicionet e Evropës,fakt ky që kishte ndodhë me shqiptarë në Sanxhakun e Nishit, më 1877. Prandaj shtabi i programit “Toka e djegur” siguroi shumë shpejt kreditë në Perendim, duke i quajtuar të gjitha ata që sado pak kundërshtonin “terrorisë”.Lidhur me këtë po përdori termin Perendim, sepse Lindja në total kërkonte shkatrrimin edhe të Shqipërisë Bregdetare.

Por, kur edhe termi “terrorist” mbati lakuriq, sepse CIA e vërtetoi se nuk ekziston,Beogradi zuri për të lansuar akuza të reja të cilat po i vuajmë edhe sot, nga Haga e deri te formumet e organizatave ndërkombëtare. Pra duhët të mbrohemi sepse xhelatët janë rreshtuar në ofenzoivë vrastare, dhe vetëm po i ndrrojnë meloditë, por jo gazdallarët e Kremlinit dhe mjekrroshat e Teheranit.

Në zgjedhjet e cakturara për 7 qershor 2026, të gjithë kundërshtarët e shtetit Kosovës menjëherë janë vënë në lëvizje, që mos të dalin në zgjedhje mbi 40% të zgjedhësve. Kjo do të thot, se gjendja e tanishme e kaosit politik do të përseritët, sipas tyre. E pra, mbane në mend shqiptarë, sidomos Ju që në zgjedhje nuk dilni kurrë! E kundërta është shpëtimtare,prandaj dilni në zgjedhje dhe bëhuni zot të ardhmërisë suej. Ndryshe, me jetë në kotësi dhe arratisje nga vendi, nuk do të kemi shtet në kuptimin e plotë të fjalës.

Zgjedhjet parlamentare i imponoi nëntoka me një mjeshtri fenomeni

Zgjedhjet po afrohën, sytë hapi këtë herë, hik prej “kraleviqëve” mos shko me “beglerë”.Nëse sovrani do të votojë sikurse pesë vjetët e kaluara, rrezultati përfundimtar do të jetë i njejtë, barikadat e opozitës do të egersohën sepse drejtuesit e tyre nuk kanë ose nuk duan sens për politikë të perspektivisë shtetërore. Bile, mendoi se pas shpalljës së rrezultateteve hasmëritë në mes partive: Opozitë-Pozitë do të bërën edhe më të egra. Atëherë, skenaristët historik të krizave në Kosovë, do të bien për një kohë të shkurtër në hall: me cilat letra të pokerit politik duhet luajtur tutje.Ky realitet, për profesionalistët e filiozofisë politike do ta shtrohet si pyetje: si të nxirret kjo shoqëri nga humnera, sepse “bajraktarët politik” nuk po duan të kuptojnë, se lojën Opozita e ka të humbur pa i shpallë rezultatet fare.Dhe kur ta kuptojnë se humnera është para syve të tyre të shterrur, Opozita e tanishme do të shtrojnë pyetje skolastike-“a të ndrrohët populli, apo bajraktarët”.Meqë populli nuk ndrohet, jo se jo, por bajraktarët e sotshëm do të egërsohën nja një muaj, sa që kërcnimet e tyre do të shkojnë deri aty, duke propogaduar “luftë qytetare”!

Dhe “kraleviqët” do të krekosën në vijim, ndërsa “beglerët” do hedhin valle se “arritëm ta menjanojmë “Ligjin mbi konfiskimin e pasurisë paligjëshme”. Për këtë fitore do të gëzohën edhe  ish“gospodarët” e pronave.Këta “gospodarë” kuptohët se i kemi “miqë”(!), sidomos amerikanët, anglezët, gjermanët, turqit,austriakët, hungarezët, kroatët, ose vetëm administratorët tanë pa pushtet, se pushteti i VV-ës “nuk do të jetë seroz”.Por, mendoi se çështja është më serioze se sa zgjedhjet, për opozitën.

Prej këtyre, dikush nëse telenovela e “sorrosëve” vazhdon, do të dali me lutje që konfiskimi i pasurisë paligjishme të “shtyhet për ditë më të mira”.Dikush nga Perendimi do të zbulohet dhe do të klithë: “Mjaftë ma ne eksperimete me shtetin e Kosovës”. Ndërsa “gazdallarët e Beogradit do ta lansojnë akuzën e vjetër se:”Shqiptarët nuk dijnë të krijojnë shtet” (thënje e vitit 1913 në shtypin Evropian-hb).Nuk e keni ma besimin tonë, do t` i thuhet opozitës, nga “sorrosistët”. E ne mjaftë do të mësojmë se: Grenell, Bollton, dy agjentë të ish NKVD-s, Sorrosi i ri, ma në fund janë pensionuar.

Dikush është optimist dhe po e këndon këngën e rilindasëve!

Në zgjedhjet që janë caktuar për fillim të qershorit,nëse Vetëvëndosja i fiton 64 deri-67% të votave, shtrohet pyetja: me çka do të mirret opozita politike pastaj.Po nuk është këtu poenta. Tërë hallakama që e frikson opozitën ka të bëjë me konfiskimin e pasurisë paligjëshme. Dhe mu për këtë si duket e kanë zbuluar çelsin se si çështja e Ligjit historik të mjegullohet dhe më në fund të pezullohet.Po në këtë “lojë” mshifet edhe një variant e vazhdimit të krizës. Po e marrim si shembull se Pozita e tanishme i fiton 51 deri në 54% të votave. Prap do të kemi pozicion të volitshëm për opozitën për ta luajtur “lojën” e ruajtjës së pasurisë dhe moszgjidhjën e Presidentit.Lidhur me këtë, ekspertëtëe çështjeve juridike duhet të deklarohën se sekuestrimi, eksproprijimi ose konfiskimi janë çështje të gjyqeve dhe shtetit, ku nuk ka riprovim, sipas Kushtetutës.

Le të sillet analiza kah të duash, pas mbarimit të zgjedhjeve konsideroi se Amerikanët duhët të “përzihën” në gjetjën e kompromisit, për faktin se edhe këta të evropianët kanë interes të arsyetohën se ende: “Republika e Kosovës ka nevojë për neve”. Por, mbi të gjitha duhet ta themi hapur se “finansat” e Sorrosit e kanë siellë Kosovën buzë varrit, dhe asnjëri drejtues nga opozita nuk po e vren.Me këtë atmosferë të luftës për vota dhe për pushtet, Serbia gjenocidale po mbetët ta këndon këngën e Shumadisë, sepse po fiton në kohë, sepse po e blen paqën në në shtetin e vet, të cilin e duan edhe disa “mini” Sorrosa te ne, sepse ka gjasa që hafijellëkun nuk do të ketë mundësi ta hetojë dhe gjykojë askush.Kështu në Kosovë gjatë shekullit XX-t dihet se sunduan “kraleviqët”. Ndërsa, gjatë shekullit XXI, tërë srbianizmi është në ofenzivë, po përkatitët tereni për të sunduar “agallarët”, e pas tyre e kanë shumë lehtë të manipulojnë me politikanë analfabetë.E këtyre të gjithëve tani për tani ka kush u thot stop-Sovrani me votë masive.

Dy fjalë drejtuar Kryeministrit Albin Kurti

Mos u merr me prognoza. Deri me tash je deshmuar si burr shteti.Askush nuk mundet me të akuzuar për hajni, për korrupsion, për tradhti, për intriga. Po, kundërshtarët do të flasin, por formo ekipe të ditura dhe kompetente që të ndihojnë. E ato akepie për fat të mirë të shtetit Kosovës, mund të themelohën me një punë jo atrofike por me një diapazon më serioz se deri me tani. Së fundi investo në: ekonomi, arsim, shëndetësi, ushtri, polici, në drejtësi, dhe sukseset vijnë pa kthim prapa.Në këtë detyrë ekipore nuk duhet harruar kurrë vlerën e veteranëve të UÇK-ës.Nuk duhet harruar punëtorët privat dhe ata që punojnë në administratë. Por, administrata qeveritare duhët të përgjysmohët. Qeveria duhet imediativisht të interesohet se si po hargjohet bugjeti nepër komuna.Së këndejmi ne në shtetin më të ri në Evropë nuk guxojmë të ndihemi komod sepse shtetin e kemi bërë me vargoj xhaku, shtetin e kemi “jastëk” për zemër.

Drejtuar të gjithëve

Politikanë të Kosovës, JU duhët ta dini se bombardimi i Jugosllavisë ka kushtuar 81 miliardë dollarë.Ndërsa ngritja e UÇK ka kushtuar disa miliarda.Pra, ky shtet nuk e meriton nepërkëmbjen e disa individëve që gjatë luftës kanë shiquar nga kafenet punët e botës, e të vetat nuk i shihnin se ishim buzë varrit. Sot, ku është siellë Kosova, nuk jeni të vetëdishëm, pra do të ju akuzojnë gjeneratat. E, zgjedhjet do të mbahën dhe shumë shpejtë do të harrohën, por keqbërjet që po ndodhin në politikë janë të pafalëshme. E kend do ta denojë sovrani, do të dihet saktësisht më 8 qershor 2026.

Lavdi dëshmorëve!

Më 4 maj 2026

The post Zgjedhjet e 7 qershorit 2026, me pasoja politike për shtetin appeared first on DRINI.us.

The post Elvis Hoxha, filozofi që e zgjon dhe sfidon ndërgjegjen kombëtare appeared first on DRINI.us.

The post Pse serbet i dogjën xhamitë e Kosovës gjatë luftës se 1999 -tes ? appeared first on DRINI.us.

The post Përçarja historike që e dëmton shtetin appeared first on DRINI.us.

The post Burgosja – një kujtim i pashlyeshëm appeared first on DRINI.us.