Regjimi iranian është aktualisht në prag të miratimit të një ligji që do ta zgjeronte edhe më tej kapacitetin tashmë shumë të madh të regjimit për të shtypur disidentët. Më 8 qershor, parlamenti miratoi një projektligj i cili e përcakton dënimin me vdekje si një ndëshkim të pranueshëm ligjor për “bashkëpunimin me shtete armike” – akuzë e cila shpesh ngrihet kundër aktivistëve që i kundërvihen sistemit në pushtet. Gjithashtu, ky projektligj e kriminalizon qartë aktin e filmimit apo fotografimit të skenave të krimit apo të çdo incidenti me vdekje ose plagosje të rënda.
Miratimi i këtij drafti u bë vetëm dhjetë ditë para zgjedhjeve presidenciale të regjimit iranian dhe erdhi në një kohë kur nuk kishte pothuajse asnjë dyshim se cili do të ishte rezultati i atyre zgjedhjeve. Më 18 qershor, u konfirmua se presidenti i ardhshëm i regjimit iranian do të ishte kryegjyqtari aktual Ebrahim Raisi, i cili është një dhunues i njohur i të drejtave njerëzore. Si rrjedhim, ky legjislacion në pritje të miratimit mund të shihet si pjesë e një përpjekjeje të gjerë për ta vazhduar trashëgiminë brutale të Raisi-t.
Në 1988-ën, Raisi ishte zëvendës prokuror publik i Teheranit. Në verën e atij viti, atij iu dha një post në “komisionin e vdekjes” që ishte përgjegjës për implementimin e një fatwa kundër Mojahedin-e-Khalq (MEK) në kryeqytetin e vendit. Me këtë post, ai u bë shpejt një nga kontribuesit më të mëdhenj të një masakre që ua mori jetën 30,000 njerëzve në mbarë vendin. Pas kësaj masakre, Raisi e ka rikonfirmuar vazhdimisht statusin e tij si një nga përkrahësit kryesorë të ndëshkimit trupor e kapital në Iran, si dhe e ka justifikuar shpesh masakrën dhe thirrjen e liderit suprem për trajtim të pamëshirshëm të shënjestrës kryesore të tij, Organizatës Muxhahedine të Popullit të Iranit (PMOI/MEK).
