Dje provova çfarë shije kanë lotët e krenarisë. Vjen era shpresë. Shpresë për një Shqipëri të re. Sepse dje në shesh ishte fytyra më e bukur e kombit. Njerëz të mbledhur për flamurin. Për rrënjët. Për identitetin. Aq shumë zemra që rrahin shqip dëshmuan se pasuria e këtij vendi janë vet shqiptarët
Unë i përkas një familje që u nis në emigrim pa valixhe se nuk kisha çfarë të fusja brenda. U ktheva në Shqipëri dhe “ngeca” se nëna kishte nevojë për dikë. Fillova emigrimin nga e para në vendin tim dhe ishte më i vështirë se emigrimi në vend të huaj. Zgjodha të provoj të reintegrohem në Shqipëri dhe ia dola, por pas 12 vitesh (këtë vit) po mendoja sërish emigrimin. Po mendoja të emigroja përsëri jo sepse nuk më pëlqen Shqipëria, por kur vendosa të jetoja prapë në qytezën time Poliçan na erdhën me “reformën territoriale” për të na shpërngulur prapë nga shtëpiza në emër të centralizimit të pushtetit dhe kontrollit me të lehtë të fondeve (kjo është reforma territoriale).
Po mendoja të emigroja përseri sepse kur ngrita zërin për rrogat 500 lekshe në teatrin e Elbasanit ku punoja si aktore, ma bënë punën të pamundur e për dinjitetin tim dhashë dorëheqjen. Kjo protestë po më kthen shpresën se mund vazhdoj të jetoj në Shqipëri. Mund të plakem aty dhe të jap një kontribut si artiste. Unë nuk jam një algoritëm, unë jam një Shqiptare që mori pashaportë Italiane duke e paguar me më shumë se 1 dekadë sakrifica, pa parë nënën dhe vëllezërit. Por që tani dua të jetoj në Shqipëri me dinjitet. Dhe nuk ma bën syri tërr sepse unë në valixhen time nuk kam futur kurrë kërma. Prandaj protestoj dhe shpresoj. Për veten dhe për ata si unë!
Bekuar qofshi
