MOS U BËJ HORIZONT I LARGËT
Poezi
(Lutja e heshtur e prindërve për djalin e vetëm)
Mos shko, bir,
ende nuk janë tharë gjurmët e tua
në pragun e kësaj shtëpie.
Muret të njohin me emër,
oxhaku ende të pret
si dikur kur vije me vrap
nga rrugët e fëmijërisë.
Mos shko,
se kur largohet djali i vetëm,
nuk mbyllet veç dera —
mbyllet edhe një stinë e jetës.
Në oborr do të mbetet heshtja,
si një lis pa zogj,
ndërsa ne,
dy hije të plakura,
do të numërojmë mbrëmjet
si kokrra rruzareje.
Mos shko larg,
aq larg sa zëri ynë
të mos të arrijë më.
Se pleqëria është dimër, bir,
dhe dimri ka nevojë për zjarr,
ka nevojë për hapa në korridor,
për një derë që hapet papritur,
për një fjalë të thjeshtë:
“Si jeni sot?”
Mos shko,
se ora e murit
nuk mat kohën njësoj
kur shtëpia mbetet pa fëmijë.
Ajo i zgjat ditët,
i rëndon netët,
e i kthen kujtimet
në mysafirë të përhershëm.
Ne nuk të kërkojmë pasuri,
as pallate në botën e huaj,
veç të mos bëhesh
një horizont që shihet larg
e nuk preket kurrë.
Qëndro pranë rrënjëve të tua,
si lumi pranë burimit,
si zogu pranë folesë,
si drita pranë dritares
që e pret mbrëmjen.
Dhe nëse një ditë
rruga të thërret patjetër,
mos harro të kthehesh.
Sepse ka shtëpi
që nuk shemben nga koha,
por nga mungesa.
Ka prindër
që nuk plaken nga vitet,
por nga malli.
E ka zemra prindi,
që edhe kur të përcjell me buzëqeshje,
të përcjell fshehurazi
me një lot që nuk bie kurrë në tokë.
Isuf Bajraktari, Ferizaj, me 24 qershor 2026
