Njeriu që ka udhëhequr gjenocidin në Bosnjë, Ratko Mlladiq, u varros me nderime ushtarake në Topqider të Beogradit me himnin “Tamo daleko”, (Atje larg).
____
Kufomën e gjeneralit famëkeq serb e të dënuar nga Tribunali i Haagës për krime të luftës dhe krime kundër njerëzimit, Ratko Mladić, shteti serb dhe serbët e pritën si hero.
Ishte shumë zhgënjyese me e pa që ai shtet e ai popull asnjëherë nuk ndryshuan dhe që janë totalisht të papërmirësueshëm, e qe besa, as që nuk ndiejnë keqardhje për tërë ato krime çnjerëzore që shteti i tyre i ka kryer nëpër luftërat e viteve të ‘90-ta në Gadishullin tonë. Është tepër zhgënjyese dhe e rrezikshme se si ai shtet kriminal ende i ushqenë gjeneratat e tyre të reja me helm nacionalist, shovenist e ekspansionist, e me dokrrat nacionaliste se “serbët janë popull qiellorë”.
Edhe pse kanë kaluar mbi 31 vite nga masakra e mbi 8,500 civilëve të pambrojtur e të paarmatosur boshnjakë në Srebrenicë, e kanë kaluar mbi 27 vite nga masakrat e mbi 17,000 civilëve fëmijë, gra e pleqë shqiptarë në Kosovë si dhe nga dëbimet masive të afro një milionë shqiptarëve nga shtëpitë dhe trojet e tyre në Kosovë, serbët ende i presin e i nderojnë kasapët e tyre si heronjë kombëtarë.
Serbët dhe shteti i tyre, të cilët i nderojnë kasapët e tyre si heronjë kombëtarë, e që nuk tregojnë as minimumin e keqardhjes dhe ndjeshmërisë për ata qindra mijëra të vrarë e të masakruar nga “heronjët” e tyre si pjestarë të forcave të tyre ushtarake e paramilitare serbe, asnjëherë nuk i përmendin faktet se mes viteve 2000 – 2010, Sërbia e kishte numrin ekstremisht të lartë të vetëvrasjeve të ish-pjestarëve të tyre të luftërave në Kroaci, BeH dhe Kosovë. Kjo simbas agjencionit serb të statistikave (SORS). Ndërsa, simbas të dhënave nga studimet mjeksore të veteranëve serb të luftës, shumica absolute e atyre që kanë kryer vetëvrasje, vuanin nga PTSD të rëndë dhe vetëvrasjet i kanë kryer përafërsisht 5-6 vite pas përfundimit të luftërave dhe që numri i vetëvrasjeve të “heronjëve” serb të lufës, tejkalojnë shifrën 35,000. Pra, derisa në Europë numri mesatar i vetëvrasjeve në 100,000 banorë atëkohë ishte 11 në 100,000, ndërsa në Botë ishte 9 në 100,000, në Sërbi ky numër ishte 25 në 100,000 banorë.
Ato vetëvrasje të shumta të veteranëve të tyre të luftës, do të duhej të ishin sinjal i qartë për gjeneratat e reja në Sërbi, se vendi i tyre dhe ushtarët e tyre nuk kanë bërë kurrëfarë lufte heroike e vetëmbojtëse apo në mbrojtje të Sërbisë, por që kanë kryer luftë me qëllime ekspensioniste duke kryer krime të tmerrshme dhe gjenocide të tmerrshme sistematike ndaj qindra mijëra civilëve të pambrojtur e të paarmatosur joserb, duke mos i kursyer as foshnjet, fëmijët, gratë dhe pleqtë, të cilët e përbëjnë mbi 90 për qind të viktimave të luftërave të viteve të ‘90-ta në Gadishullin tonë.
E që ndërgjegjia e tyre e papastër i ka shtyer deri në vetëvrasje mbi 35,000 të tillë.
Prandaj, është me rëndësi të madhe edhe për hirë të së kaluarës, por më shumë për hirë të së ardhmes, që Kosova, Kroacia dhe BeH bashkarisht të ngrisin padi kundër Sërbisë dhe të kërkohet nga Bashkësia Ndërkombëtare, që krimet e tmerrshme e gjenocidale të kryera nga aparati shtetërorë serb, dhe forcat e tyre ushtarako-policore e paramilitare serbe të kryera me qëllime ekspansioniste e nacionaliste nëpër luftërat ballkanike të viteve të ‘90-ta, të pranohen si gjenocid dhe krim kundër njerëzimit.
Përndryshe, ekziston rreziku që ato luftëra të ndodhin prapë në Gadishullin tonë Ilirik, të quajtur nga turqit ‘Ballkan”.
