A është Islami vërtetë religjion agresiv dhe i rrezikshëm?!

Njeriu nuk mundet, sepse eshte krijese e dobet, eshte edhe qenie materiale. Per

t’i pranuar fjalet prej Allahut, nevojitet tejete qenie me e larte se njeriu, qenie qe nuk eshte materiale. Ja pra, Zoti e caktoi melekun Xhibril, krijese e larte dhe jo materiale.

Ajo krijese mund t’i pranoje fjalet prej Allahut dhe ato fjale t’ia kumtoje njeriut, ne kete rast Muhammedit, njeriut te zgjedhur dhe te caktuar per te derguar te Zotit. Por, edhe ashtu takohen dy qenie me perberje te ndryshme, njera e Uojit te larte, melek, e tjetra njeri. Mirepo, edhe takimi ose kontaktimi i atyre dy qenieve te dy llojeve, nese nuk behet ndonje ndryshim ne ato qenie, eshte i pamundshem. Do te duhej: ose qenia e larte tejete e shnderruar dhe e personifikuar ne formen e njeriut duke iu pershtatur atij, qe ai te mbetet ashtu sic eshte njeri, kurse i larti t’i flase e i ulti te pranoje prej tij; ose lloji i ulet te beje ndryshime, te ngritet ne nje shkalle me te larte qe te jete ne gjendje te pranoje prej te lartit. Njeren prej ketyre dy veprimeve duhet here domosdo.

Sipas te pares, prej njeriut nuk kerkohet ndonje perpjekje qe te ngritet e te arrije

te pranoje prej qenies se larte, sepse ate perpjekje e ka barte i larti, ai eshte shnderruar ne formen e njeriut, ai ate mund ta b’ej’e, ngase Allahu i ka dhene mundesi te mane formen e njeriut, ashtu ne forme te njeriut iu paraqit Mejremes (Merjem: 17).

Kur Xhibrili merrte formen e njeriut, Muhammedi nuk kishte nevoje te bëjë

perpjekje per ndryshimin e qenies se vet. Mir’epo, kur Xhibrili mbetej ashtu sic ishte ne formen e vet, atehere ne qenien e njeriut, ne qenien e Muhammedit nevojitej pa tjeter ndryshimi organik. Ne ate rast, ana materiale e qenies se njeriut, duket sikurse pushon nga funksionimi, nuk prezentohet aq, tere fuqine e merr shpirti, sepse shpirti eshte qenie e larte dhe si e tille mund te kontaktoje dhe te pranoje prej melekut, i cili gjithashtu eshte qenie e larte. E kur te mane fund angazhimi dhe te kete pranuar ate qe eshte dashur, njeriu terhiqet prej asaj gjendjeje, kthehet ne gjendjen e meparshme te rendomte.

Ne kete menyre ka qene pranimi i shpalljes se tere Kur’anit, pranimi i vahjit.

Nepermjet melekut, te derguar prej Allahut, Muhammedi pranoi ate qe Allahu e

deshiron dhe kerkon prej njerezve. Ajo ishte menyra me e rende dhe me e mundimshme e frymezimit, ngase Muhammedit i duhej bere ndryshim ne qenien e vet, e ai ndryshim nuk ishte ne kompetencen e tij, ai ishte i imponuar prej fuqise se larte, por ky ishte frymezimi me i forte dhe me i sigurt. I tere Kur’ani Muhammedit i eshte shpallur vetem ne kete menyre, e jo ne menyren kur Xhibrili merrte formen njeri.

Edhe Kur’ani sinjalizon se kjo menyri Se pranimi t te shpalljes ishte e rende, prandaj thote: “Ne do tejapim ty teperjetosh nj’e te folur te rende” (Muzemmil: 5). Pejgamberi frikesohej se po e harronte ose po i shpetonte dicka nga ajo qe i lexhoej, andaj kur ia lexonte Xhibrili, ai ngutej dhe e lexonte se bashku me te, mundohej e perpiqej ta nxeje permendesh. Zoti e urdheroi qe kur Via lexoje Xhibrili ta degjoje me vemendje dhe heshtazi, te mos ngutej dhe te mos e mundoje veten, duke i garantuar se Ai do Via beje te mundshme ta nxeje permendesh, do t’i ndihmoje ta mesoje dhe ta ruaj ashtu te sakte e i tha: “..Mos u ngut ta lexosh Kur’anin para se te mane fund kumtimi i tij dhe thuaj: Zoti im me shto dije!” (Taha: 114), dhe: “Mos shqipto edhe ti megjuhen tende per ta nxene ate me te shpejte. Ne kemi per detyr’e tubimin dhe leximin e tij.

E kur ta lexojme ate, ti percille leximin e tij me te degjuar, pastaj obligim yni eshte ta shkoqisim ate!” (Kijame: 16-19).

Kjo ishte menyra sipas se dies Pejgamberi e pranoi tere shpalljen e Kur f anit.

U kuptua se Kur’ani eshte fjale e Allahut, kjo do te thote, edhe shprehja edhe kuptimi jane prej Allahut, p’ervec transmetimit, as Xhibrili as Muhammedi nuk kanepjese ne te.

Menyres tjeter te frymezimit i thuhet: “vahjun bin-nefethi” ose „en-nefethu fir-

ruhi” – frymezim ne thellesi te zemres. Ajo ishte nj’e menyre tjeter. Ne ate menyre njeriu frymezohet per ndonje pune apo detyre. Pejgamberi yne ishte frymezuar ne ate menyre.

Ne kete menyre qene frymezuar edhe pejgamberet tjer’e si edhe njer’ez te tjer’e te mire.

Njerezit e frymezuar ne ate menyre dinin se ai frymezim ishte prej Zotit, ngase porositen per pune te mira e te mbara, andaj jane te bindur dhe te vendosur ne zbatimin e asaj per cka porositen.

Nëpërmes atij frymezimi Pejgamberi yne eshte njoftuar, p’ervec domethenies ose qellimit te ndonje pjese te Kur’anit, edhe me ndonje geshtje tjeter. Edhe hadithi i Pejgamberit ka per burim ate frymezim, pra edhe synneti eshte frymezim prej Allahut.

Kete e verteton Kur’ani kur thote: “Ai (i derguari) nuk flet nga hamendja e vet, ai (te folur) nuk eshte tjeter vetem se frymezim me te cilin frymezohet” (En Nexhm: 3-4).

Edhe hadithi Kudsij ishte i asaj menyre. Ne hadithi kudsij nuk ka ndonje dispozite te sheriatit, ne to theksohet madheria dhe fuqia e pakufishme e Zotit, meshira e Tij, te mirat dhe begatite me te cilat i ka pajisur njerezit etj.

Per te kuptuar edhe me mire dallimin ndermjet shpalljes se Kur’anit dhe ndermjet menyres se frymezimit ne synnet, Sujutiu shenon thenien e Xhuvejnise: Shpallja prej Allahut ishte dy llojesh. Nje lloj ishte: Allahu i thote Xhibrilit: Thuaj pejgamberit, tek i cilipo te dergoj, puno kete dhe kete, urdhero per kete dhe per ate! Xhibrili e kuptoi ate c’i tha Zoti, vjen te pejgamberi dhe ia thote ate, por jo edhe tekstin e fjales, por vetem kuptimin, kurse pejgamberi e shprehe me gjuhen e vet, pra teksti i fjales eshte tjeter. I atij lloji ishte synneti, prandaj, synneti mund te kumtohet vetem ne kuptim pa e lexuar tekstin, kurse Kur’ani jo. Lloji tjeter ishte: Allahu i thote Xhibrilit: Lexoja pejgamberit kete! Xhibrili vjen dhe ia lexon tekstualisht, fjale per fjale, pra i thote: lexoja kete, e jo kumtoja kete. I ketij lloji ishte i tërë Kur’ani.

Menyra tjeter e shpalljes eshte kur Zoti i flet pejgamberit e ai e degjon, por ai te

folur nuk eshte sikur te folurit kur ne i flasim njeri-tjetrit, as te degjuarit nuk eshte i tille. Pejgamberi Zotin e degjon me ter’e qenien e vet, sikur e tere qenia i eshte zberthyer ne ndjenje degjim, zeri i vjen nga te gjitha anet. Ai te folur eshte i jashtezakonshem, eshte jashte rrethit dhe rregullit me te cilin njeriu eshte mesuar te degjoje te folur, prandaj edhe i thuhet „pas perdeje”. Kur’ani nuk eshte i shpallur as ne kete menyre. Pejgamberi e degjon fjaltn e Zotit dhe e kupton cka i thote Ai, eshte i obliguar te veproje sipas asaj qe ka kuptuar, por nuk eshte i obliguar t’i thote ato fjale ashtu sic i ka degjuar.

E kur eshte fjala per shpalljen e Kura’nit, pejgamberi ishte i obliguar t’i thote fjalet e Zotit, te cilat i degjoi prej melekut, t’i thote besnikerisht e tekstualisht ashtu si i ka thene Zoti melekut.

Keto jane tri menyrat e vahjit, te cilat i permend Kur’ani.

(v a z h d o n)