Nga: Pouia Tajali
Kur emri i Sarvenaz Chitsaz përmendet në media dhe në konferenca ndërkombëtare, zakonisht del në plan të parë një titull i veçantë: aktiviste për të drejtat e grave dhe kryetare e Komitetit të Grave të Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI). Ajo flet për të drejtat e grave në Iran, kritikon diskriminimin dhe represionin ndaj grave, merr pjesë në konferenca ndërkombëtare dhe mban fjalime mbi pjesëmarrjen politike të grave dhe të ardhmen e Iranit.
Në pamje të parë, mund të duket se kemi të bëjmë me një mbrojtëse të të drejtave të grave, e cila përdor një platformë ndërkombëtare për të ngritur çështjet e grave iraniane. Por kjo pamje përbën vetëm një pjesë të historisë.
Pyetja qendrore e këtij artikulli është:
Në kuadrin e saktë të cilës strukturë vepron Sarvenaz Chitsaz, cila është historia e kësaj strukture dhe pse prezantimi i saj thjesht si “aktiviste për të drejtat e grave” mund t’i fshehë publikut një pjesë të rëndësishme të identitetit të saj politik dhe organizativ?
Përgjigjja e kësaj pyetjeje na çon drejtpërdrejt te Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit, te organizata Muxhahedinët e Popullit dhe te historia disadekadëshe e kësaj organizate.
Komiteti i Grave i Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit e prezanton Sarvenaz Chitsaz si kryetaren e tij. Në konferencën e Ditës Ndërkombëtare të Grave të vitit 2025, ajo u prezantua si kryetare e Komitetit të Grave të NCRI-së; i njëjti titull përsëritet edhe në raportin vjetor të komitetit për vitin 2026.
Në shkurt të vitit 2026, ajo foli gjithashtu në konferencën ndërkombëtare të grave në Paris, një veprimtari ku u diskutua edhe për udhëheqjen e grave dhe të ardhmen politike të Iranit.
Prandaj, Chitsaz nuk flet vetëm për çështje sociale që lidhen me gratë. Deklaratat dhe veprimtaritë e saj bëjnë pjesë në një projekt më të gjerë politik që lidhet me të ardhmen e qeverisjes së Iranit.
Ky dallim ka rëndësi.
Një figurë që është thjesht studiuese ose aktiviste për të drejtat e grave nuk është e njëjtë me një figurë që, në të njëjtën kohë, mban një rol në strukturën politike të një lëvizjeje opozitare të organizuar. Pikërisht këtu duhet të shkohet përtej titullit “aktiviste për të drejtat e grave”.
Komiteti i Grave i NCRI-së nuk mund të shqyrtohet pa marrë parasysh strukturën e tij mëmë. NCRI-ja e përshkruan veten si një koalicion politik. Në dokumentet zyrtare të këtij këshilli, Muxhahedinët e Popullit, ose PMOI/MEK, identifikohen si një prej anëtarëve kryesorë të tij. Ky fakt është vendimtar për të kuptuar Chitsaz-in, sepse ajo nuk është drejtuesja e një organizate të pavarur të grave, e një institucioni akademik apo e një organizate joqeveritare neutrale; përkundrazi, ajo drejton një pjesë të një strukture politike opozitare.
Për shumë audienca jashtë Iranit, “Muxhahedinët e Popullit” mund të jetë thjesht emri i një grupi që kundërshton Republikën Islamike, por historia e kësaj organizate është shumë më komplekse.
Muxhahedinët e Popullit u formuan në vitin 1965 si një organizatë guerile kundër sundimit të shahut në Iran. Veprimtaria e tyre e hershme ishte e fshehtë dhe e armatosur.
Gjatë viteve 1970, organizata kreu veprime të armatosura dhe, sipas raporteve zyrtare amerikane, asaj iu atribuua përgjegjësia për vrasjen e një numri personeli ushtarak dhe civilësh amerikanë në Iran. Pas revolucionit të vitit 1979, mosmarrëveshjet midis organizatës dhe Republikës Islamike u përshkallëzuan dhe, në vitin 1981, organizata hyri në një fazë konflikti të drejtpërdrejtë të armatosur me qeverinë. Më pas, udhëheqja dhe një pjesë e madhe e forcave të organizatës u larguan nga Irani dhe, përfundimisht, në vitin 1986 shkuan në Irak.
Ky ishte një nga zhvillimet më të rëndësishme në historinë e Muxhahedinëve të Popullit.
Prania e Muxhahedinëve në Irak e shndërroi organizatën nga një grup opozitar në mërgim në një forcë ushtarake të organizuar, të vendosur në territorin e një vendi të huaj. Në këtë mënyrë, gjatë një pjese të rëndësishme të historisë së saj, Muxhahedinët e Popullit nuk ishin as organizatë për të drejtat e njeriut dhe as thjesht një parti politike në mërgim; ata ishin një organizatë e armatosur me strukturë ushtarake, e cila vepronte me ndihmën dhe mbështetjen e qeverisë së Sadam Huseinit.
Departamenti Amerikan i Shtetit, në raportet e tij, ka vënë në dukje gjithashtu vendosjen e MEK-ut në Irak dhe kryerjen e operacioneve të armatosura nga territori irakian.
Gjatë Luftës Iran–Irak, Muxhahedinët e Popullit ishin të bazuar në territorin irakian dhe, nën mbrojtjen e diktatorit Sadam Husein, vepruan si mercenarë të tij kundër atdheut të tyre, Iranit. Raportet zyrtare amerikane deklarojnë gjithashtu se MEK-u përfitoi nga burimet financiare të qeverisë irakiane.
Departamenti Amerikan i Shtetit ka raportuar se, pas rënies së Sadam Huseinit, dolën prova se MEK-u kishte marrë miliona dollarë nga burime të lidhura me programin “Naftë për Ushqim” gjatë periudhës 1999–2003. Një organizatë që sot flet në Evropë për demokracinë, të drejtat e njeriut dhe lirinë e grave, në një pjesë të rëndësishme të historisë së saj kishte bashkëpunim të ngushtë me një prej qeverive më represive të rajonit.
Kjo kontradiktë nuk mund të hidhet poshtë thjesht duke iu referuar ndryshimit të tonit politik të organizatës gjatë dekadave të fundit.
Një nga faktet më të rëndësishme historike për Muxhahedinët e Popullit është se, në vitin 1997, Shtetet e Bashkuara e vendosën këtë organizatë në listën e Organizatave të Huaja Terroriste (FTO). Ky përcaktim nuk ishte një etiketë politike apo mediatike; ishte një akt zyrtar i qeverisë amerikane, i ndërmarrë në bazë të legjislacionit kundër terrorizmit.
Raportet e Departamentit Amerikan të Shtetit mbi historikun e MEK-ut kanë vënë në dukje një sërë operacionesh të armatosura, përfshirë vrasjen e personelit dhe qytetarëve amerikanë gjatë viteve 1970. Për rrjedhojë, kur flasim për historikun e Muxhahedinëve të Popullit, kemi të bëjmë me një organizatë që, në një moment të caktuar, u vendos zyrtarisht nga qeveria amerikane në mesin e organizatave terroriste.
Muxhahedinët e Popullit qëndruan në listën amerikane FTO nga viti 1997 deri në vitin 2012. Sipas deklaratës së Departamentit Amerikan të Shtetit, heqja e tyre nga lista nuk nënkuptonte shpërfilljen apo harrimin e akteve terroriste të së kaluarës së organizatës.
Pretendimet lidhur me trajtimin e anëtarëve
Në raportin e saj të vitit 2005, No Exit, organizata Human Rights Watch shqyrtoi dëshmitë e ish-anëtarëve të MEK-ut dhe ngriti pretendime për burgosje, rrahje, torturë, presion psikologjik, izolim dhe trajtimin e personave që dëshironin të largoheshin nga organizata.
Këto pretendime përbëjnë një dosje të veçantë nga historia e veprimtarisë së armatosur të organizatës.
Me fjalë të tjera, çështja nuk është vetëm se çfarë bëri organizata kundër Republikës Islamike; një pyetje tjetër është se si i trajtoi ajo anëtarët dhe kritikët e vet.
Departamenti Amerikan i Shtetit, kur e hoqi përcaktimin në vitin 2012, shprehu gjithashtu shqetësim për pretendimet lidhur me keqtrajtimin e anëtarëve të MEK-ut.
Prandaj, nëse Chitsaz do ta paraqesë veten si mbrojtëse të lirisë dhe të të drejtave të grave, shqyrtimi i historikut strukturor të organizatës në të cilën ajo vepron është plotësisht legjitim dhe i domosdoshëm.
Dosja financiare e MEK-ut është gjithashtu një pjesë e rëndësishme e historisë së tij. Një pjesë e kësaj dosjeje lidhet me marrëdhënien financiare me qeverinë irakiane gjatë epokës së Sadam Huseinit. Një pjesë tjetër lidhet me mënyrat e mbledhjes së fondeve në vendet perëndimore.
Në vitin 2009, shtatë persona në Shtetet e Bashkuara u deklaruan fajtorë për akuzat e ofrimit të mbështetjes materiale për MEK-un gjatë një periudhe kur organizata ende ndodhej në listën FTO. Sipas Departamentit Amerikan të Drejtësisë, këta persona mblodhën kontribute financiare për organizatën dhe, në disa raste, i morën kontributet nën mbulesën e veprimtarive për të drejtat e njeriut. Këto raste tregojnë se çështja e financimit të MEK-ut nuk ishte thjesht një çështje teorike apo propagandistike; në këtë drejtim ekzistojnë edhe çështje reale gjyqësore.
Chitsaz dhe lidhja e saj me Muxhahedinët: Çështja nuk lidhet vetëm me të sotmen
Tani mund të kthehemi te vetë Sarvenaz Chitsaz. Nëse ajo do të ishte thjesht një folëse e jashtme që merrte pjesë herë pas here në konferencat e NCRI-së, analiza mund të ishte ndryshe. Por Chitsaz është kryetare e Komitetit të Grave të NCRI-së dhe dokumentet historike të botuara nga vetë Muxhahedinët tregojnë se lidhja e saj me këtë lëvizje nuk kufizohet vetëm në vitet e fundit.
Në numrin e shtatorit 1993 të botimit Iran Liberation, emri i Chitsaz-it shfaqet midis grave të zgjedhura ose anëtareve zëvendësuese të këshillit drejtues të Muxhahedinëve.
Ky dokument i përket vetë organizatës dhe, për këtë arsye, nuk duhet përdorur përtej vlerës së tij provuese. Megjithatë, pikërisht ky dokument është një tregues i rëndësishëm se lidhja e saj me strukturën e Muxhahedinëve ka një histori të hershme.
Një nga kontradiktat më të rëndësishme që del në pah gjatë shqyrtimit të veprimtarisë së Chitsaz-it është hendeku midis përmbajtjes së të drejtave të njeriut në deklaratat e saj dhe strukturës politike brenda së cilës ato deklarata mbahen. Muxhahedinët e Popullit dhe NCRI-ja janë përpjekur të paraqesin në skenën ndërkombëtare një imazh të vetes si mbrojtës të demokracisë, lirisë, laicizmit dhe të drejtave të grave. Është e natyrshme që gjendja e grave në Iran të jetë një prej çështjeve më efektive për të fituar opinionin publik perëndimor. Por, kur i njëjti diskurs paraqitet nga një zyrtare e lartë e një strukture me rrënjë në një histori të armatosur, në një prani ushtarake në Irak, në një marrëdhënie me qeverinë e Sadam Huseinit dhe në dekada veprimtarie politike të organizuar, pyetja për funksionin politik të këtij diskursi bëhet e pashmangshme.
Pyetja e rëndësishme është:
A janë të drejtat e grave, në këtë kuadër, vetëm një çështje e të drejtave të njeriut, apo janë shndërruar njëkohësisht edhe në një mjet për të avancuar dhe legjitimuar projektin politik të Muxhahedinëve dhe të NCRI-së?
Pse ky historik duhet diskutuar bashkë me veprimtarinë e sotme të Chitsaz-it?
Sepse Chitsaz nuk është një folëse e pavarur, e palidhur me këtë histori. Ajo është kryetarja e Komitetit të Grave të NCRI-së. NCRI-ja i paraqet Muxhahedinët e Popullit si anëtarin e saj kryesor. Vetë Muxhahedinët kanë regjistruar gjithashtu historikun e Chitsaz-it brenda strukturës së tyre organizative. Për pasojë, fjalimet e saj të sotme duhet të lexohen në të njëjtin kontekst organizativ.
Kjo do të thotë se publiku ka të drejtë të dijë nga cila strukturë, me çfarë historie dhe në shërbim të cilit projekt politik po shqiptohen fjalët e një “mbrojtëseje të të drejtave të grave”.
Gratë brenda organizatës: Kontradikta më e rëndësishme
Nëse Chitsaz flet për çlirimin dhe të drejtat e grave, pyetja kryesore është se çfarë përvoje kanë pasur gratë brenda së njëjtës organizatë. Dëshmitë e ish-anëtarëve dhe raportet e pavarura flasin për sa vijon:
- “Revolucioni ideologjik” i viteve 1367–1368 sipas kalendarit iranian: anëtarëve u kërkohej të ndaheshin nga bashkëshortët dhe të qëndronin beqarë.
- Struktura e kontrollit: kontroll i rreptë mbi marrëdhëniet personale, kontaktet me familjen dhe mundësinë për t’u larguar.
- Përgjigjja e organizatës: Muxhahedinët i kundërshtojnë një pjesë të këtyre rrëfimeve dhe ua atribuojnë ato vendimeve vullnetare ose një fushate shpifjeje.
Si mund të jetë një organizatë që ka ushtruar kontroll mbi jetën private të anëtareve të saj një autoritet moral në mbrojtje të lirisë së grave iraniane? Mosdhënia e një përgjigjeje ndaj kësaj pyetjeje është dobësia më e madhe e narrativës së Chitsaz-it dhe NCRI-së.
Sot Sarvenaz Chitsaz përpiqet të shfaqet nën një titull të qartë dhe të pranueshëm për opinionin publik ndërkombëtar: aktiviste dhe mbrojtëse e të drejtave të grave.
Por pas këtij titulli qëndron një strukturë politike, në zemër të së cilës ndodhen Muxhahedinët e Popullit; dhe Muxhahedinët e Popullit nuk janë një organizatë, historia e së cilës mund të ndahet nga imazhi i saj i sotëm.
Kjo organizatë:
- ka një histori veprimtarie të fshehtë dhe të armatosur që nga vitet 1960;
- gjatë viteve 1970 mori pjesë në operacione që çuan në vrasjen e qytetarëve dhe personelit amerikan në Iran;
- pas revolucionit hyri në një luftë të armatosur me Republikën Islamike;
- shkoi në Irak dhe formoi një forcë ushtarake të organizuar;
- bashkëpunoi me qeverinë e Sadam Huseinit dhe, sipas raporteve zyrtare amerikane, përfitoi nga burimet financiare të qeverisë irakiane;
- u vendos në listën amerikane FTO në vitin 1997;
- qëndroi në këtë listë deri në vitin 2012;
- u përball me çështje gjyqësore lidhur me mbledhjen e fondeve dhe ofrimin e mbështetjes materiale;
- dhe është përballur me akuza serioze lidhur me trajtimin e anëtarëve të pakënaqur.
Ky historik është pjesë e historisë së Muxhahedinëve të Popullit dhe nuk zhduket duke ndryshuar fjalorin nga “luftë e armatosur” në “të drejta të grave dhe demokraci”.
Sarvenaz Chitsaz është një figurë që vepron brenda një rrjeti politik të organizuar; një rrjet, një pjesë e rëndësishme e historisë së të cilit lidhet me dhunën politike, veprimtarinë ushtarake, bashkëpunimin me një qeveri të huaj, mosmarrëveshjet financiare dhe pretendimet e brendshme për shkelje të të drejtave të njeriut.
Prandaj, pyetja kryesore e këtij artikulli mbetet:
A është Sarvenaz Chitsaz vërtet vetëm një “aktiviste për të drejtat e grave”, apo është ajo një fytyrë e një projekti më të gjerë politik që përpiqet ta fshehë të kaluarën e vet organizative pas gjuhës bashkëkohore të të drejtave të njeriut dhe demokracisë?
Njohja e përgjigjes ndaj kësaj pyetjeje është e pamundur pa njohur Muxhahedinët e Popullit, historikun e tyre dhe strukturën brenda së cilës Chitsaz vepron sot.
_____
Sarvenaz Chitsaz: Behind the Showcase of “Women’s Rights” Stands the Structure of the Mojahedin-e Khalq
Why Are Her Human Rights Speeches Not Enough to Understand This Figure?
BY: Pouia Tajali
When Sarvenaz Chitsaz’s name comes up in the media and at international conferences, one particular title usually takes center stage: women’s rights activist and chair of the Women’s Committee of the National Council of Resistance of Iran (NCRI). She speaks about women’s rights in Iran, criticizes discrimination against and repression of women, attends international conferences, and gives speeches on women’s political participation and the future of Iran.
At first glance, we may appear to be facing a women’s rights advocate who uses an international platform to raise the issues of Iranian women. But this picture is only one part of the story.
The central question of this article is:
In exactly what structure does Sarvenaz Chitsaz operate, what is the history of that structure, and why can introducing her merely as a “women’s rights activist” conceal an important part of her political and organizational identity from the audience?
The answer to this question leads us directly to the National Council of Resistance of Iran, the Mojahedin-e Khalq organization, and the decades-long record of that organization.
The Women’s Committee of the National Council of Resistance of Iran presents Sarvenaz Chitsaz as its chair. At the 2025 International Women’s Day conference, she was introduced as Chair of the NCRI Women’s Committee, and the same title is repeated in the committee’s 2026 annual report.
In February 2026, she also spoke at the international women’s conference in Paris, an event that also discussed women’s leadership and Iran’s political future.
Therefore, Chitsaz does not speak only about women’s social issues. Her remarks and activities fall within a broader political project concerning the future of Iran’s government.
This difference matters.
A figure who is merely a researcher or women’s rights activist is not the same as a figure who simultaneously holds a role in the political structure of an organized opposition movement, and it is precisely at this point that one must move beyond the title of “women’s rights activist.”
The NCRI Women’s Committee cannot be examined without regard to its parent structure: the NCRI describes itself as a political coalition. In this council’s official documents, the Mojahedin-e Khalq, or PMOI/MEK, is identified as one of its core members. This point is decisive for understanding Chitsaz, because she is not the head of an independent women’s organization, an academic body, or a neutral non-governmental organization; rather, she heads part of a political opposition structure.
For many audiences outside Iran, “Mojahedin-e Khalq” may be merely the name of a group opposed to the Islamic Republic, but the history of this organization is far more complex.
The Mojahedin-e Khalq was formed in 1965 as a guerrilla organization opposed to the Shah’s rule in Iran. Its early activity was clandestine and armed in nature.
In the 1970s, the organization engaged in armed actions, and according to official US reports, responsibility for killing a number of American military personnel and civilians in Iran was attributed to it. After the 1979 revolution, the disputes between the organization and the Islamic Republic intensified, and in 1981 the organization entered a phase of direct armed conflict with the government. Afterward, the leadership and a large part of the organization’s forces left Iran, and finally in 1986 they went to Iraq.
This point was one of the most important developments in the history of the Mojahedin-e Khalq.
The Mojahedin’s presence in Iraq transformed the organization from an opposition group in exile into an organized military force based on the soil of a foreign country. In this way, for a significant part of its history, the Mojahedin-e Khalq was neither a human rights organization nor merely an exiled political party; it was an armed organization with a military structure that operated with the assistance and support of Saddam Hussein’s government.
The US State Department, in its reports, has also pointed to the MEK’s deployment in Iraq and its carrying out of armed operations from Iraqi soil.
During the Iran–Iraq War, the Mojahedin-e Khalq was based on Iraqi soil and, under the protection of the dictator Saddam Hussein, acted as mercenaries for him against their own homeland, Iran. Official US reports also state that the MEK benefited from the financial resources of the Iraqi government.
The US State Department has reported that after the fall of Saddam Hussein, evidence emerged of the MEK receiving millions of dollars from sources linked to the Oil-for-Food program between 1999 and 2003. An organization that today speaks in Europe about democracy, human rights, and women’s freedom, in an important part of its history had close cooperation with one of the most repressive governments in the region.
This contradiction cannot be dismissed merely by pointing to the organization’s change in political tone in recent decades.
One of the most important historical facts about the Mojahedin-e Khalq is that in 1997 the United States placed this organization on its list of Foreign Terrorist Organizations (FTO). This designation was not a political or media label; it was an official act of the US government under counterterrorism law.
US State Department reports on the MEK’s record have pointed to a series of armed operations, including the killing of American personnel and citizens in the 1970s. Consequently, when we speak of the record of the Mojahedin-e Khalq, we are dealing with an organization that at one point was officially placed by the US government among terrorist organizations.
The Mojahedin-e Khalq was on the US FTO list between 1997 and 2012, and its removal from the list, according to the US State Department’s statement, stressed that this decision did not mean ignoring or forgetting the organization’s past terrorist acts.
Allegations Concerning the Treatment of Members
In its 2005 report No Exit, Human Rights Watch examined the testimony of former MEK members and raised allegations of imprisonment, beatings, torture, psychological pressure, solitary confinement, and treatment of those who wanted to leave the organization.
These allegations create a file distinct from the organization’s record of armed activity.
In other words, the issue is not only what the organization did against the Islamic Republic; another question is how it treated its own members and critics.
The US State Department, when revoking the designation in 2012, also expressed concern about allegations of mistreatment of MEK members.
Therefore, if Chitsaz is to present herself as a defender of freedom and women’s rights, examining the structural record of the organization in which she operates is entirely legitimate and necessary.
The MEK’s financial file is also an important part of its history. One part of this file concerns the financial relationship with the Iraqi government in the era of Saddam Hussein. Another part concerns the methods of fundraising in Western countries.
In 2009, seven people in the United States pleaded guilty to charges of providing material support to the MEK during a period when the organization was still on the FTO list. According to the US Department of Justice, these individuals collected financial contributions for the organization and in some cases received the contributions under the cover of human rights activities. These cases show that the issue of MEK financing was not merely a theoretical or propaganda matter; real judicial cases also exist in this regard.
Chitsaz and Her Connection with the Mojahedin: The Issue Is Not Only Today
Now we can return to Sarvenaz Chitsaz herself. If she were merely an outside speaker who occasionally took part in NCRI conferences, the analysis could be different. But Chitsaz is the chair of the NCRI Women’s Committee, and historical documents published by the Mojahedin themselves also show that her connection with this movement is not limited to recent years.
In the September 1993 issue of the publication Iran Liberation, Chitsaz’s name appears among the women elected or alternate members of the Mojahedin’s leadership council.
This document belongs to the organization itself and therefore should not be used beyond its evidentiary capacity; nevertheless, this very document is an important indication that her connection with the Mojahedin’s structure has an old history.
One of the most important contradictions that stands out in examining Chitsaz’s activity is the gap between the human rights content of her remarks and the political structure within which those remarks are delivered. The Mojahedin-e Khalq and the NCRI have tried to present, on the international stage, an image of themselves as defenders of democracy, freedom, secularism, and women’s rights. It is natural that the situation of women in Iran would be one of the most effective issues for winning Western public opinion. But when this same discourse is presented by a senior official of a structure rooted in an armed record, a military presence in Iraq, a relationship with Saddam Hussein’s government, and decades of organized political activity, the question about the political function of this discourse becomes unavoidable.
The important question is:
Is women’s rights, in this framework, only a human rights concern, or has it at the same time also become a tool for advancing and legitimizing the political project of the Mojahedin and the NCRI?
Why Should This Record Be Discussed Alongside Chitsaz’s Activity Today?
Because Chitsaz is not an independent speaker unconnected to this history. She is the chair of the NCRI Women’s Committee. The NCRI presents the Mojahedin-e Khalq as its core member. The Mojahedin themselves have also recorded Chitsaz’s historical record in their organizational structure. As a result, her speeches today must be read in that same organizational context.
This means that the audience has the right to know from what structure, with what record, and in service of what political project the words of a “women’s rights defender” are being delivered.
Women Inside the Organization: The Most Important Contradiction
If Chitsaz speaks of liberation and women’s rights, the main question is what experience the women inside this same organization have had. Accounts by former members and independent reports speak of the following:
- The “ideological revolution” of 1367–1368 (Iranian calendar): members were required to separate from their spouses and to remain celibate.[13]
- Structure of control: severe control over personal relationships, contact with family, and the possibility of leaving.[14]
- The organization’s response: the Mojahedin reject part of these accounts and attribute them to voluntary decisions or a smear campaign.[15]
How can an organization that has exercised control over the private lives of its women members be a moral authority in defending the freedom of Iranian women? Failing to answer this question is the greatest weakness of the narrative of Chitsaz and the NCRI.
Today Sarvenaz Chitsaz tries to appear under a clear title acceptable to international public opinion: women’s rights activist and defender.
But behind this title stands a political structure with the Mojahedin-e Khalq at its heart, and the Mojahedin-e Khalq is not an organization whose history can be separated from its present-day image.
This organization:
- has a record of clandestine and armed activity since the 1960s;
- in the 1970s took part in operations that led to the killing of American citizens and personnel in Iran;
- after the revolution entered an armed war with the Islamic Republic;
- went to Iraq and formed an organized military force;
- cooperated with Saddam Hussein’s government and, according to official US reports, benefited from the Iraqi government’s financial resources;
- was placed on the US FTO list in 1997;
- remained on this list until 2012;
- faced judicial cases related to fundraising and providing material support;
- and has faced serious allegations about its treatment of its dissatisfied members.
This record is part of the history of the Mojahedin-e Khalq and does not disappear by changing the vocabulary from “armed struggle” to “women’s rights and democracy.”
Sarvenaz Chitsaz is a figure who operates within an organized political network; a network a significant part of whose history is tied to political violence, military activity, cooperation with a foreign government, financial disputes, and internal human rights allegations.
Therefore, the main question of this article still stands:
Is Sarvenaz Chitsaz truly only a “women’s rights activist,” or is she a face of a broader political project that seeks to hide its organizational past behind the contemporary language of human rights and democracy?
Knowing the answer to this question is impossible without knowing the Mojahedin-e Khalq, its record, and the structure in which Chitsaz operates today.
