Luan – Asllan Dibrani, Gjermani
U zgjodh Justina Shiroka-Pula Presidente e Republikës së Kosovës: akademike, grua e dijes, emër shqiptar, emër që tingëllon si kujtesë ilire dhe si dinjitet institucional.
Dhe pa u tharë ende boja e votimit, në fund të vargut të urimeve u shfaq edhe Naim Tërnava, myftiu që prej shumë vitesh qëndron në krye të BIK-ut, aq gjatë sa nganjëherë duket sikur karrigia i është bërë pronë e paluajtshme.
Republika ndërroi presidentë.
Qeveritë erdhën e shkuan.
Partitë u ngritën e ranë.
Por Naimi mbeti.
Si sahati i vjetër në odë: herë ecën, herë vonon, por askush nuk e heq nga muri.
Tani del te Presidentja e sapozgjedhur për të ofruar “bashkëpunim”.
Po çfarë bashkëpunimi, more Naim?
Republika nuk është kuvend xhamie.
Presidenca nuk është degë e BIK-ut.
Dhe Presidentja nuk zgjidhet me fetva, por me Kushtetutë.
Kosova është shtet laik. Kaq duhet të mjaftojë për ta kuptuar kufirin: ti ke vendin tënd në institucionin fetar që drejton, ndërsa Republika ka institucionet, ligjet dhe kompetencat e veta.
Askush nuk të mohon të drejtën si qytetar.
Askush nuk të ndalon të urosh.
Por petku fetar nuk të jep çelës rezervë të Presidencës.
Kjo është çështja.
Në një shtet laik, as myslimani, as katoliku, as ortodoksi nuk duhet ta trajtojë Presidencën si pronë fetare. Secili ka vendin e vet, nderin e vet dhe kufirin e vet.
Dhe këtu lind pyetja tjetër:
Nëse përfaqësues të bashkësive të tjera fetare nuk u futën në këtë garë të fotografive dhe të protokollit, ndoshta e kuptuan më mirë një parim të thjeshtë:
feja ka tempullin e vet, shteti ka shtëpinë e vet.
Por Naim Tërnava duket se ka një GPS politik të veçantë:
dje Stambolli,
sot Presidenca,
nesër — po pati kamerë — ndoshta edhe Hëna.
Vetëm se Republika nuk është planet ku zbret kushdo me flamur institucional dhe shpall:
“Erdha edhe unë!”
Jo, more myfti.
Këtu nuk bëhet fjalë kush beson më shumë.
Këtu bëhet fjalë kush e kupton më mirë shtetin.
Prandaj mos dilni jashtë kompetencave tuaja fetare. Xhamia është vendi juaj i shërbimit fetar; shteti ka Kushtetutën, institucionet dhe ligjet e veta.
Dhe kjo porosi nuk është vetëm për Naim Tërnavën.
Është edhe për çdo pseudohoxhë apo klerik që harron kufirin institucional dhe mendon se petku fetar është lejekalim për çdo zyrë shtetërore.
Po jua përcjell këtë mesazh si një qytetar i thjeshtë i Republikës:
Besoni sa të doni.
Lutuni sa të doni.
Shërbejuni besimtarëve sa më mirë.
Por mos e ktheni fenë në çelës për dyert e shtetit.
Nëse vini si qytetarë, dera është e hapur si për secilin prej nesh.
Por nëse vini me pretendimin se petku fetar ju jep të drejtë të hyni në kompetencat e Republikës, atëherë rruga ndalet aty.
Deri te dera — me respekt.
Përtej derës — vetëm Kushtetuta.
Sepse shteti nuk ka nevojë për tutor fetar.
Presidenca nuk është sallon pritjeje i BIK-ut.
Dhe Republika nuk është zgjatim i minberit.
Fotografia plaket.
Kostumi del nga moda.
Mandati mbaron.
Protokolli ndryshon.
Por fjala mbetet.
Dhe arkivi është më kokëfortë se politika, më i gjatë se mandati dhe shumë më pak harrestar se mikrofoni.
Luan – Asllan Dibrani, 2026
