Adem Lushaj, Deçan
Demokracia ndërtohet me përgjegjësi, jo me flakë. Ndryshimi kërkon guxim, jo shkatërrim!
Shqipëria nuk ka nevojë për shkatërrim!
Gjendja e krijuar në Tiranë është tepër shqetësuese dhe kërkon reflektim serioz politik e qytetar. Pamjet e pasurisë publike dhe private duke u dëmtuar, të institucioneve duke u sulmuar dhe të pronës së përbashkët duke u djegur, janë të rënda dhe të papranueshme. Ato nuk dëmtojnë vetëm ndërtesat dhe objektet, por prekin drejtpërdrejt interesin e qytetarëve, sigurinë publike dhe besimin në funksionimin e shtetit.
Pakënaqësitë politike janë pjesë e jetës demokratike. Protesta është një e drejtë themelore e qytetarëve, ndërsa kërkesa për dorëheqje, llogaridhënie dhe përgjegjësi institucionale është legjitime në një shoqëri që synon të ndërtojë institucione të përgjegjshme. Askush nuk duhet t’ua mohojë qytetarëve të drejtën për të protestuar, për të kundërshtuar qeverisjen dhe për të kërkuar ndryshime. Por, protesta dhe shkatërrimi janë dy gjëra krejt të ndryshme. E drejta për të protestuar nuk mund të shndërrohet në të drejtë për të djegur e shkatërruar. Pakënaqësia nuk e arsyeton dhunën, ndërsa asnjë qëllim politik nuk mund të justifikojë dëmtimin e pasurisë që u përket të gjithë qytetarëve.
Nëse një dorëheqje është e domosdoshme për të mirën e vendit, ajo duhet të vijë si rezultat i përgjegjësisë politike, i presionit demokratik dhe i mekanizmave kushtetues. Përgjegjësia nuk mund të imponohet duke djegur pronën publike, duke sulmuar institucionet apo duke rrezikuar sigurinë e qytetarëve. Për një dorëheqje nuk duhet të paguajë çmimin një popull i tërë.
Në këtë situatë, përgjegjësia është e dyanshme. Institucionet duhet t’i dëgjojnë qytetarët, të reflektojnë mbi pakënaqësitë, të japin llogari për vendimet e tyre dhe të veprojnë në përputhje me interesin publik. Kur kërkohet përgjegjësi, heshtja, arroganca dhe shmangia e llogaridhënies vetëm sa e thellojnë krizën.
Nga ana tjetër, edhe organizatorët e protestave, përfaqësuesit politikë dhe çdo qytetar kanë përgjegjësi për mënyrën se si shprehet pakënaqësia. Kundërshtimi politik duhet të jetë i vendosur, por paqësor; kërkesa për ndryshim duhet të jetë e qartë, por jo shkatërruese. Askush nuk fiton kur dëmtohet prona publike, kur rrezikohen njerëzit dhe kur tensionet e zëvendësojnë dialogun.
Shqipëria ka kaluar periudha të vështira historike dhe ka paguar çmime të larta për të ndërtuar institucionet e saj. Prandaj, çdo krizë politike duhet trajtuar me përgjegjësi, duke pasur parasysh se shteti dhe pasuria publike nuk janë pronë e një partie, e një qeverie apo e një grupi njerëzish. Ato janë pasuri e përbashkët e qytetarëve dhe duhet të ruhen pavarësisht se kush qeveris.
Politika nuk duhet ta shndërrojë zemërimin qytetar në mjet për përplasje, por as të përpiqet ta heshtë pakënaqësinë me arrogancë. Demokracia kërkon institucione që dëgjojnë, opozitë që propozon e kundërshton me përgjegjësi dhe qytetarë që kërkojnë të drejtat e tyre pa cenuar të drejtat e të tjerëve.
Shqipëria është më e madhe se çdo parti, më e rëndësishme se çdo pushtet dhe më e shtrenjtë se çdo post politik. Interesi kombëtar nuk mund të jetë peng i interesave partiake, ndërsa e ardhmja e vendit nuk duhet të rrezikohet për shkak të përplasjeve politike të ditës.
Shqipëria nuk ka nevojë për flakë që djegin, por për përgjegjësi që ndërtojnë. Nuk ka nevojë për shkatërrim, por për drejtësi, llogaridhënie dhe institucione që punojnë për qytetarët. Demokracia ndërtohet me përgjegjësi, jo me flakë. Ndryshimi kërkon guxim, jo shkatërrim!
