Isuf Bajraktari, Suedi
(Mësues në mërgim)
Në jug të Suedis ngrita jetën ngadalë,si mësues mes fëmijësh me gjuhë që s’ishte e imja,tri dekada e gjysmë kaluan pa u ndalë,mes librash e zërash, por shpesh në heshtje brenda vetes sime,se strehën e shpirtit tim aty s’e gjeta dot.
Në fillim, vetëm, në muret e heshtjes i mbyllur,ku kujtimet më flisnin më fort se çdo njeri,Mirashi më vinte si dritë në shpirt të humbur,si një thirrje e largët që s’pushonte kurrë së qeni, edhe aty strehën e shpirtit tim e kërkova kot.
Më erdhi lajmi si dimër që s’ka pranverë: vdekja e babait, një plagë që s’u mbyll kurrë; s’arrita t’i jap dorën, as fjalën e fundit në derë,mbeta peng i rrugëve, i kohës që s’kthehet më kurrë, dhe atëherë streha e shpirtit tim u bë veç dhimbje e lot.
Prisja një ditë kthimi, një ëndërr që s’po vjen,vite që rrjedhin si lumenj pa kthim,fëmijët u rritën këtu, me jetën e tyre në këtë vend,me nipa e mbesa që më lidhin më fort me këtë mërgim, dhe rrënjët e mia mbetën larg, në një kujtim që s’vdes dot.
Në klasë më thërrasin në emër, dhe unë buzëqesh, por në zemrën time një zë më thërret “mësues”;është dheu im, është vendi ku linda dikur pa maskë,është Mirashi që më mban ende gjallë në zemër, aty ku shpirti im gjen prehje, por unë s’arrij dot.
Me sytë e shpirtit kthehem çdo natë atje,prek rrugët, oborrin, zërat që s’janë më,jetoj mes dy botësh, këtu dhe atje,por njëra më mban trupin, tjetra shpirtin e vërtetë më ruan; Aty është agimi që s’perëndon, Mirashi im, zemra ku kthehem pa u nisur kurrë.
