Gëzim Muçolli, Itali
Diku ishin gurët me mbishkrime shkronjash dhe simbolesh. Tullat e pjekura me tekste plot domethënie si dhe kolonat me fjalë të shkruara që shërbyen që të kuptoheshin edhe gjuhë të konsideruara të zhdukura.
Mesazhe të kodifikuara që gjetja e tyre nxit njerëzit të provojnë gjithçka për të deshifruar të pakuptueshmen.
Mund ti quajmë edhe thesar në memorien e kohëve të kaluara historike që i ngeli trashëgim njerëzimit.
Ne kemi trashëgimi të vjetër si dhe histori të kohës më të re.
Diku dhe dikur në darsma e festa familjare njerëzit tonë dëgjonin këngë krahinash me kreshnikët e famshëm. Luftat tona me shtatë kralitë.
Jo rrallë edhe histori vrasjesh a trimash të “çartur” me bam-bam që kishin bërë vepra që dikuri i kapte kanuni e sot do të kalonin nëpër procese penale.
Ngeli në historinë tonë të kënduar edhe kënga e Hikmetes dhe ajo e Zagrebit kurse sot një grup folklorik duke rraplluar me sharki i lavdëron më shumë heronjt e gjallë se sa herojt e vdekur në luftën e fundit per liri.
Pas luftës së fundit pat dalur publikisht gjeniu i letërsisë tonë kombëtare Ismail Kadare me propozim-kërkesën që të shkruheshin libra për ngjarjet e luftës çlirimtare të viteve 1998-1999.
Gati e hëngrën pa pjekur duke e konsideruar idenë e tij direktivë të kohës së diktaturave.
As libra ss arkiva e as dokumente të grumbulluara për ti dhënë lirisë jo vetëm emër por edhe mbiemër!
Sot po na u dashkan arkivat.
Po i lyp koha!
E po bëhemi sikur e paskemi harruar atë thënien e vjetër:” Švaba piše a Srbin pamti!”.
Kush mban mend më gjate?!
