Prof Pirro Prifti, Tiranë
Emrat e Shqipërisë (Albania e Kaukazit)
Historia e udhëtimit të Herkulit (Herklesit) nga Mali Alban në Kaukaz është një mit historik, jo një ngjarje faktike e datuar. Kjo histori nuk ka ndodhur në një kohë të caktuar historike, por i përket sferës së mitologjisë dhe interpretimeve të hershme historike.
Referenca e...
Nga: Ibish Neziri
Roli i presidentit në sistemin politik të Kosovës është konceptuar si simbol i unitetit të shtetit, garantues i funksionimit kushtetues dhe përfaqësues i vendit në arenën ndërkombëtare, por edhe si Komandant Suprem i Forcës së Sigurisë së Kosovës. Kushtetuta e ka pozicionuar këtë institucion brenda modelit parlamentar, ku presidenti zgjidhet nga Kuvendi, ndërsa pushteti ekzekutiv i takon Qeverisë. Megjithatë, praktika politike pas shpalljes së pavarësisë ka treguar se ky model shpesh nuk ka sjellë stabilitet institucional, por ka prodhuar tensione politike, bllokada procedurale dhe pazare ndërpartiake.
Problemi nuk qëndron vetëm në formulën juridike të zgjedhjes së presidentit, por edhe në fragmentimin politik dhe mungesën e një konsensusi minimal shtetformues.
Mënyra aktuale e zgjedhjes dhe problemet e saj
Presidenti zgjidhet nga Kuvendi me shumicë të cilësuar prej 2/3 të votave (80 vota) në dy raundet e para, ndërsa në raundin e tretë mjafton shumicë e thjeshtë prej 61 votash. Megjithatë, për vlefshmërinë e votimit, në sallë duhet të jenë të pranishëm 80 deputetë. Ky mekanizëm është konceptuar për të nxitur kompromis, por në praktikë ka sjellë presidentë të varur nga marrëveshje të mbyllura ndërpartiake, mungesë legjitimiteti popullor dhe kriza të funksionimit institucional kur partitë nuk arrijnë marrëveshje.
Rasti aktual, me qeveri në detyrë për më shumë se dhjetë muaj, dëshmon se sistemi mbështetet te negociatat partiake, jo te mekanizmat demokratikë të zhbllokimit. Në këtë situatë, presidenti i zgjedhur nga Kuvendi shpesh nuk mund të veprojë si balancues, por bëhet peng i bllokadave politike.
Nevoja për legjitimitet të drejtpërdrejtë
Në një shoqëri me pluralizëm të thellë politik dhe histori konfliktuale,...
Luan Dibrani, Gjermani
Në politikën e Kosovës, ka momente kur një veprim i vetëm e zbulon më shumë se gjithë historia e një partie. Koalicioni i ri i PDK-së me të ashtuquajturën “Listë për Familjen” është një prej atyre momenteve jetike që tregojnë qartë se ky subjekt ka hyrë në një spirale të gjatë gabimesh strategjike dhe kapitullimi politik.
Aleanca me njerëzit që dikur i shfrytëzonin për përçarje
Është paradoksale, madje tragjikomike, që PDK – parti që dikur pretendonte të ishte shtylla e qëndrueshmërisë institucionale – sot po lidh marrëveshje me grupet që vetë i ka përdorur për të krijuar thyerje brenda Vetëvendosjes dhe subjekteve të tjera.
Të njëjtët njerëz që dikur shërbenin si instrumente përçarjeje, sot shpallen partnerë strategjikë. Për një vëzhgues serioz të politikës, kjo është shenjë jo force, por dëshpërimi.
Në vend të ringritjes, PDK po kërkon shpëtim në mbeturina politike – njerëz të konsumuar, të hedhur nga strukturat e mëparshme, të cilët sot përpiqen të ringjallen përmes një aleance që nuk ka filozofi, qëllim ose dinjitet politik.
Rrëshqitja e PDK-së nën drejtimin e figurave pa vizion
Për vite, PDK ka humbur boshtin ideologjik dhe identitetin historik që dikur e lidhte me idealin e UÇK-së. Rrëshqitja filloi nën udhëheqje jo të përgatitura, të cilat zëvendësuan figurat shtetformuese me figura të politikës së shpejtë, të fokusuar në marketing, jo në substancë.
Memli Krasniqi paraqitet sot si një tërheqje “strategjike” pas shtatë mandateve, por në realitet kjo tërheqje vjen pas një rënie të dukshme të ndikimit të tij dhe pas humbjes së autoritetit brenda partisë që ai e çoi drejt stagnimit.
Rreziku për identitetin kombëtar dhe orientimin evropian
Kosova ka lindur mbi themele të qarta: demokraci, laicitet dhe orientim evropian....
