Ka kohe qe akuza per “islamofobi” eshte bere pjese obligative dhe pothuajse e perditshme nga perfaqesuesit e te ashtuquajturit Islam Politik. Ajo qe bie ne sy eshte paradoksi se akuzat dhe etiketimet e tilla perdoren pothuajse eksluzivisht ne kontekst te “islamofobise Shqiptare”, jo aq shum ne raport me popujt apo etnite tjera. Kjo metode e “guilt tripping” (fajesimit) nuk perdoret vetem ne kontekst te diskurseve qe prekin Islamin, por edhe si intervenca ne trajtimin e ceshtjeve kombetare.
Insistimi ne kete akuze eshte teresisht absurd, nese marrim parasysh lirite absolute fetare ne viset Shqiptare, duke filluar nga numeri i xhamive, institucioneve te ndryshme arsimore, kulturore, mediale e deri ne numrin e praktikuesve te Islamit aktiv dhe atyre nominalisht musliman pasiv. Cili do krahasim provizor do sjell ne pah diskrepancen mes institucioneve me konotacion kombetar me ato te natyres fetare, Islame, posaqerisht ne shoqerine Shqiptare ne Maqedonine e veriut. E megjithate, kjo nuk pengon qe akuzativi “islamofobi” te perdoret dhe theksohet ne c’do rast, bile edhe ne debatet me banale dhe gjithnje ne raport me theksimin e kauzes kombetare Shqiptare.
Metoda e perdorjes e ketij etiketimi padyshim shpalos prapavijen e manipulimit dinak ne emer te fese, por me aspirate te permbysjeve identitare dhe imponimit te narativave qe synojne te cenojne kohezionin kombetar. Shembulli me konkret dhe me I perhapur eshte ai qe prek perfaqesimin politik, I cili ne vitet e fundit (qe nga 2016) ka eskaluar me permasa absurde te dominances te partive me prefikse dhe ideologji fetare-konzervative – si ne pozite (Besa, Alternativa) ashtu dhe ne opozite (Populli, Aleanca Taravari), ndersa ato me prefikse kombetare jan ose te zhdukura (PDSh) ose nen sulme propagandistike (Aleanca e Seles).
Nuk eshte ndonje sekret i madhe se rrymimet fetare, Islame, ushtrojne ndikime proporcionalisht enorme ne gjitha subjektet politike. Shpesh ndodhe qe perfaqesuesit e tille te mos mshefin animozitetin kunder “nacionalizmit Shqiptar” (si nje kryetar komune ne rethin e Tetoves). Nuk eshte as msheftesi se ciklet zgjedhore shpesh diktohen nga roli i “mjekrrave” ne Cair, te afert me klanet Mexhiti, Hasani, ose ne Tetove dhe Gostivar nen ndikim te klaneve filo-Turke, perfshire Kumanoven me ndikime te profesorve eks-marksist te evolvuar qyditerisht ne “dijetar Islami”. Vizitat e perfaqesuesve te ketyre partive “shqiptare” ne Ankara apo Rijad dhe fotografimet me Erdogan apo sheiket eshte shendruar ne status me me shum peshe se vizitat ne Bruksel.
Per kuriozitet, kjo tendence e Islamofilise ne kurriz te kombetarizmit eshte nje dukuri e pranishme pothuajse teresisht vetem ne kampin politik Shqiptar dhe e inkurajuar nga vartesit ne Turqia dhe bota Arabe. Nga ana tjeter, perfaqesuesit e partive turke, boshnjake, rome, sikur nuk konsiderojne te nevojshme propagimin e vizitave ne Ankara, shoqerimet me zyrtare nga bota arabe, as qe preferojne te manifestojne rrymime fetare krahas ato etnike. Ne te njejten kohe, edhe diplomacia turke dhe arabe ne bashkepunim me partite turke, boshnjake, rome sikur preferon dhe insiston ne trajtimin e tyre “etnik” dhe “qytetar”, qe i ben ato me te kapshme per partnered maqedonas dhe siguron imazhin “europian” kombetar. Pse, pra, kjo nderlidhje e Islamit me partite dhe perfaqesimin Shqiptar qe proporcionalisht dominon krahas etnive tjera me pjesetar musliman? Pse te partite jo-shqiptare ceshtja e Islamit eshte e dores se dyte ndersa ajo etnike e dores se pare, ndersa te partite Shqiptare insistohet ne favorizim te konzervativizmit Islamik ne kurriz te konzervativizmit tradicional kombetar Shqiptar?
Sqarimi i ketij paradoksi nderlidhet me identifikimin e nje kontroverze te kohes, qe ne mungese termi tjeter, mund te quhet si Cionizem Islamik. Vertet, proponentet e islamit politik nuk humbin mundesine qe per gjitha katrahurat e botes islame te drejtojne gishtin e akuzes kah cionizmi hebre, duke konsideruar ate si racist, fashist, shoven etj. Ajo qe bie ne sy eshte “huazimi” i strategjise se aplikuar qe secila kritik ndaj politikes se Izraelit te konsiderohet “anti-semite”, qe gjithnje e me shum ngjane ne strategjine e qarqeve Islamiste qe secilen kritik ndaj manipulimeve ne emer te Islamit te etiketohet si “Islamofobi”.
Agresioni i kalkuluar, gjakftohet, strategjik, laboratorik dhe dashakeq ne prapavij te eksploatimit me “Islamofobine” deshmohet per”mes metodave te manipulimeve emocionale me gjendjen momentale. Ne momentet e ngritjes se pasfiduar, perfaqesuesit e Islamit Politik nuk ngurojne te manifestojne, imponojne imazhin e “te fortit, muskulit, maqo dominuesit”. Por posa te ndryshon atmosfera ne disfavor te Islamit, te njejtin marrin imazhin e lypsiqarit te sakatosur, jetimit te vobekte, te pervujaturit dhe padrejtesisht te diskriminuarit. Shembull ilustratriv per kete sjellje eshte “trimeria” e “mjekroshave” ne rrahje femijesh per shkak simboleve kombetare, apo “tiktok shehidet kaqaniki” qe deri sa jan nen hijen e eresirese manifestojne “burrni”, por posa ballafaqohen me drejtesine shendrohen ne “vajtojca” patetike e qyqare, ne te pafajshem te diskriminuar fal fese. Gjithsesi, kjo forme manipulimi nuk eshte ekskluzivitet Islamik, pasi qe forma te ngjajshme i gjejme te gjitha besimet tjera, perfshire ate hebreje. Qe vetem se nenvizon prapavijen manipulative me fene nga qarqe jo-fetare, politike, agjentura dhe sherbime perkatese.
Metodat e tilla te manipulimit dinak emocional eshte ndoshta “kapixhiku sistemik” permes te cilit faktoret jo-fetar arriten te shendrojne Islamizmin Politik ne moqal paranojash dhe oqean demagogjish, sa qe cenohet vet fryma e besimit te Islamit. Rrjedhimisht, nominalisht sot ne boten Islame ka ca rrymime (Suni, Shia, Bektashi) dhe dhjetera tarikate agjenturash me interpretime te tyre te “Islamit”, pra Islam FSB, Islam MIT, Islam Mosadi, Islam MI6, Islam UDB, Islam DGSG, Islam Teherani, Islam te secilit obor sheiku dhe shteti arab. Shtrohet pyetja: sa ka Islam ne politikat e ketyre “tarikateve 007”? Kush ndikon me shum mbi politikat Islamike: besimtaret, fetaret dhe muslimanet apo ateistet, nacionalistet dhe jomuslimanet? Gjendja ne boten Islame padyshim konfirmon dominancen e grupit te dyte. Ashtu si qe gjendja ne kampin Islamik perbrenda korpit kombetar Shqiptar deshmon se islami i tyre politik eshte paturpesisht hapur anti-Shqiptar, tinzarisht anti-Islam dhe totalisht “biznes orientuar”.
A mund te ndryshon kjo gjendje? Pergjegjen duhet kerkuar neper labirintet gjeo-politike qe krijuan zanafillen e manipulimit anti-Islam nga ana e proponenteve te Islamit Politik. Labirint qe shtrihet thelle ne histori, nga Xhamite ne Munich, rivalitetet ideologjike ne Kaukaz, abuzimin komunist me muslimanizmin, eksploatimi capitalist i islamizimit, armatimit persian te besimit Islam, shovenizmit imperial te oborreve mbreterore ne petkun e fese, fondacionalizim ideologjik te haditeve, propagandizimin shtremberues mediatik etj. Por nese duhet te saktesohet preciz momenti qe identifkon momentin dhe aspiraten e perbshket, unike te te gjitha ketyre “diferencialeve Islamike” atehere patjeter se ai moment bashkues eshte gjithnje nje: perdorimi manipulues i Islamit per shkatim percarjesh kombetare.
Por mbase edhe kjo periudhe e abuzimit manipulativ me Islamain po afrohet kah fundi. Shembull per kete eshte fjalimi i Donald Tramp gjate vizites ne vendet Saudi Arabi, Katar, Emirate, si dhe koreografija e nikoqireve ne ceremoniet luksoze. Se pari, per fjalimin. Nese lexoni me vemendje fjalet e Tramp, do vereni entuziazmin e tij ne lavderim te “mrekullise te menyres Arabe”, ne theksime te Arabizmit, te rimereimit te Gjirit Persik ne Gjiri Arab etj. Ne fjalimin e tij, fare nuk permendet Islami, por theksohet elementi etnik, kombetar Arab, gjithsej 14 here. Njekohesisht, nikoqiret bejne poashtu paralelen sinkronizuese duke dhene perparesi traditave kombetare arabe, veshjes, vallezimeve dhe ritualeve tradicionale arabe qe – per tmerr Islamistesh – datojne qe para paraqitjes se Islamit, nga koha e paganizmit. Te bejme krahasimin me fjalimin tjeter, poashtu historik, te nje Prezidenti tjeter Amerikan. Pra fjalimin e Barak Obama ne Kairo me 4 Qershor 2009. Ne fjalimin Obama, termi etnik Arab permendet shtate here, ndersa termi Islam permendet 23 here, ndersa termin Muslim – 46 here! Duhet rikujtuar se c’ka pasoj pas fjalimit Obama ne Kairo? Pranveren arabe, permbysjet ne Libi dhe Magreb, luften ne Siri, trazirat ne Egjipt. Tani, eshte pyetje ne vete se ne cilat forma do realizohet fjalimi i Tramp qe godaste “politikat neo-konzervative” ne rajonin e Lindjes se mesme dhe pasojat e “komb-nerdtimit” etj.
Shiquar ne retrospketive, eshte evidente se zyra e Recep Taip Erdogan me kohe kuptoj skadimin e perdorimit te efektshem te Islamit per perhapje te ndikimit kolonial Turk. DIstancimi diskret nga Islamizmi i Erdogan filloj dhe mbeti ne gjysem, mu fal “tarikateve joislamike” qe dominojne skenen politike, shoqerore, ekonomike te Turqise, por edhe ndikimin ne politiken e jashtme – sidomos ne Balkan. Orientimi i Erdogan qe te stimulon nacionalizmin dhe “qytetarizmin” si bosht te politikave te pakicace turke ne rajon dhe paralelisht te inkurajon dhe stimulon islamizmin dhe fetarizmin te partite Shqiptare, eshte deshmi e kesaj diskrepance qe arriti te hendikepon perfaqesimin Shqiptar, por jo te imponon ndikimin Turk nen masken e Islamit. Mbetet te shifet nese ky orientim drejt etnise Arabe dhe “zbutje” te politikave Islame nga oborret Arabe do arrijne te bejne ate qe Erdogan deshironte, por nuk e arrinte dot. Pra modernizimin kombetar, shteterore ne te cilin Islami do kete vendin e merituar, por jo drejtues, jo definues dhe gjithsesi jo dominues.
P.S.
“Peace, prosperity and progress ultimately came not from a radical rejection of your heritage but rather from embracing your national traditions and embracing that same heritage that you love so dearly You achieved a modern miracle the Arabian way, that’s a good way”
– Donald Trump, Riyadh 2025.
____
Vërejtje! Fotot janë marrë nga faqja në fb e Xhamisë së Madhe në Kumanovë.
