N’kët ditë marsi kur pranvera zgjohet,
kur fusha me lule e qielli me dritë mbulohet,
ngrihet nji kangë prej zemrës së motit
kanga e nanës, bekimi i Zotit.
*
Se grue shqiptare nuk asht veç emën,
asht nji flamur që s’e përkul kurrë zemrën
asht lis i moçëm mbi shkamb të thepisun,
që mban mbi vete historinë e stolisun.
*
Kur vjen furtuna e kohët errësohen,
e netët e randa mbi shpirtin rëndojnë,
ti prapë si dritë mbi pragun e shpisë
mbjell shpresë t’re n’zemër t’fmisë.
*
Ti je nana që djepin e tund,
që me kangë e me lutje jetën e shkund
që fjalën e butë si bekim e fal,
e me dorë të dlirë plagët i ndal.
*
Ti je motra që zemrën e ndez,
që n’kohë të vështira trimninë e sjell;
si yll mbi natë që rrugën na tregon,
kur shpresa n’errësinë e motit humbon.
*
Ti je gruaja që jetën e mban,
që me mund e me djersë botën e lan
si pranverë që çel mbi çdo tokë,
mbjell dashni n’çdo zemër si lule në shokë.
*
Prandaj sot, o nanë e o grue fisnike,
bota për ty ndez dritë madhështore
se pa ty toka do t’ishte shkretí,
e jeta veç hije pa dritë e pa shpi.
*
E n’kët 8 Mars që pranvera këndon,
zemra shqiptare me nder të bekon
rrofsh përherë si diell mbi këtë dhe,
o nanë e o grue – bekim për atdhe!
___
08.03.2007
