Shkruen e knon: Lirim Patrioti
Në rrjetet sociale po qarkullon një videoincizim, në të cilin shihet kengëtarja Egzona Ademi duke i thithur njekohesisht tri k*ra dhe duke dëshmuar se është shumë më e zonja se Eli Fara.
Nëse u besojmë videoincizimeve që qarkullojnë në rrjetet sociale, Egzona Ademi e paska realizuar një performancë që, sipas standardeve të porno-estradës sonë muzikore, kërkon talent, përvojë dhe një kapacitet teknik jo fort të zakonshëm.
Dhe, natyrisht, menjëherë lind pyetja kombëtare:
Po krerët e opozitës sonë, çfarë thithin?
Sepse Egzona, të paktën, e di saktësisht se çfarë kërkon nga performanca e saj.
Kurse Bedri Hamza, Lumir Abdixhiku dhe Ardian Gjini kanë hyrë në një disiplinë shumë më të ndërlikuar:
thithjen politike.
Bedri Hamza e thith kohën me qetësinë e një llogaritari që sapo ka zbuluar se edhe kalendari mund të bëhet pjesë e koalicionit.
Lumir Abdixhiku e thith shpresën për marrëveshje me elegancën e një njeriu që e ka marrë fjalën “kompromis”, e ka vendosur mbi tavolinë dhe po pret që ajo vetë të bëhet marrëveshje.
Ndërsa Ardian Gjini e thith oksigjenin e sallës sa herë që përmendet fjala kompromis, me atë seriozitetin e njeriut që sapo ka dëgjuar se kompromisi nuk është një qytet në Evropë, por diçka që duhet bërë.
Dhe të tre bashkë kanë zhvilluar një teknikë vërtet të rrallë:
arrijnë ta thithin njëri-tjetrin politikisht, pa u afruar fare fizikisht.
Kjo është edhe më e vështirë.
Në fakt, është një disiplinë që nuk mësohet në asnjë akademi politike.
Duhet të kesh lindur me të.
Duhet të kesh talent.
Duhet të kesh përvojë.
Dhe mbi të gjitha, duhet të kesh një marrëdhënie shumë të veçantë me fjalën përgjegjësi.
Madje, sipas zhvillimeve të fundit, takimet politike ekzistojnë, deklaratat ekzistojnë, kamerat ekzistojnë, konferencat ekzistojnë, karriget ekzistojnë, tavolina ekziston…
Vetëm marrëveshja nuk ekziston.
Marrëveshja është bërë si një specie e rrallë politike.
Të gjithë flasin për të.
Askush nuk e ka parë.
Prandaj, nëse Egzona mund të quhet artiste e performancës, opozita jonë e meriton të radhitet në një kategori krejt të re:
në kategorinë e artistëve të thithjes së budallallëkut politik.
Marrëveshja vjen.
Ata e thithin.
Kuorumi vjen.
E thithin.
Koha kalon.
Edhe atë e thithin.
Premtimet vijnë.
I thithin.
Përgjegjësia afrohet.
E lënë jashtë.
Dhe kur në fund mbetet vetëm përgjegjësia…
papritur, askush nuk ka më gojë.
Këtu, më në fund, opozita dhe Egzona kanë diçka të përbashkët:
Të dyja palët dinë të bëjnë performancë.
Vetëm se Egzona e bën para kamerës.
Ndërsa opozita para popullit.
Dhe populli, për fat të keq, nuk mund ta ndërrojë kanalin.
