Kasam Shaqirvela, Tetovë
(Kodi gjenetik pellazgjik)
Shqiptarët kanë kodin gjenetik pellazgjik dhe nuk kanë të bëjnë fare, ama hiç, as me kristianizmin ortodoks të I. K. në mendimin e shprehur publikisht(“shqiptarët të kthehen që të gjithë në të krishterë…”; kur dihet tashmë se aludonte në konfesionin ortodoks meqë atë katolik nuk e pararapëlqente, dihet mirëfilli se Kadare e kishte kritikuar madje dhe denigruar, At Gjergj Fishtën, por dhe shkrimtarë të tjerë…, madje ai vetë e ka pranuar publikisht dhe ka kërkuar falje publike….por urrejtja e tij ndaj Fishtës si krijues ishte pikërisht ajo sepse ai ishte nga kleri katolik françeskan), por nuk ka të bëjë as dhe me islamizmin e R. Q. në mendimin e tij të shprehur publikisht (“turkun e kemi vëlla të madh, islamin e kemi fe)!?
Në këtë kuptim madje dhe më thellë në esencë mbetet i paarritshëm rilindësi znë, Pasho Vasa me filozofinë qenësore të tij për kombin të cilit I takonte me mish e me shpirt se, “Feja e shqyptarit asht shqyptaria!” ai ka folur përjetësisht me gjuhën e rrënjëve!
“Shprehja më e njohur dhe historike e Pashko Vasës (e shkruar fillimisht në poemën e tij “O moj Shqypni” në vitin 1878) është:
“Feja e shqyptarit asht shqyptaria!”
Rëndësia e kësaj thënieje:
Bashkimi Kombëtar: Kjo thirrje u bë motoja kryesore e Rilindjes Kombëtare Shqiptare.
Tejkalimi i Ndarjeve: Pashko Vasa u kërkoi shqiptarëve të vendosnin identitetin kombëtar dhe atdhedashurinë përmbi ndarjet fetare (myslimanë, katolikë e ortodoksë) për t’u bashkuar në luftën për pavarësi.”
Pavarësisht se sa murrlane e fortuna të forta do ta atakojnë trupin dhe sa darë e gërshërë bashkë me sharra dhëmbëprerës do t’i presin degët për t’i shartuar, por atyre përsëri në dejt e vet do t’u qarkullojë limfa dhe gjaku që e ushqejnë rrënjët dhe vetëm rrënjët e stërlashta pellazgjike!
*
Dhe pa keqdashje dhe pa keqkuptime, por konkludime logjike vetëm sipas veprimit publik të individëve dhe sipas faktit real që ata e kanë manifestuar publikisht madje me shkrim …madje edhe duke u nisur nga parimi krucial i neutralitetit dhe kritikës së shëndoshë, “pa pardon”, ashtu dhe siç e thekson edhe shkencëtari Nikolla Root, citoj, “ Kritka mora biti zdrava,i ako je gorka ona mora se gutati (kritika duhet të jetë e shëndoshë, edhe pse është e hidhur ajo me patjetër të gëlltitet)“ dhe sado që këta dy personalitete fort të rëndësishme të kulturologjisë shqiptare, që u apostrofuan më lart, të kenë qenë të “mëdhenjtë” e kombit veçanërisht në letërsinë shqipe dhe më gjerë, që është dhe e saktë, për të cilët unë kam pasur admirim gjithmonë, por ama, me këto bindje-pohimet e tyre të bëra publike, sa absurde po aq dhe të dëmshme për çështjen shqiptare, veçanërisht për kohezionin kombëtar shqiptar si dhe atë të tolerancës ndërfetare”, që sot po rrezikohet nga armiqtë e brendshëm dhe të jashtëm të shqiptarisë(të asimilimit perfid kulturor e ekonomik, me qëllim tjetërsimi, që e zbatojnë shtetet sllave e ortodokse bashkë me turko-arabët duke financuar në një zbatim radikal fetar me ndërtimin e pakontrolluar dhe të paplanifikuar urbanisht të objekteve fetare) sepse është e qartë si loti qëllimi hegjemonist dhe zaptues i tyre për një “Shtrirje të Re(NEO-)” . Megjithëse ka edhe shtete që na dalin zot, dhe ne u jemi mirënjohës, ndoshta e bëjnë këtë duke u udhëhequr nga parimi i demokracisë lirisë dhe mosvarjes së një shteti a populli nga hegjemonizmi i të tjerëve madje edhe pa interesa asimilimi por për gjallimin tonë të origjinës dhe jo të zhdukjes, e që sot, për ne, nuk është i mjaftueshëm për ekzistencën tonë fizike e shpirtërore, sepse na duhet edhe forcimi i ekonomisë vetanake të bashkërenditur me krijimin e aleancave me shtetet tashmë duket haptas se na mbështesin në këtë synim tonin demokratik, qytetërues e përparimtar perëndimor.
Pradaj dhe personalitetet që janë të rëndësishme për kombin, kur ata para kombit e theksojmë fenë gjegjësisht konfesionin, atëherë për fat të keq, kushdoqofshim ne, nuk mund ta gëzojmë statusin e të “madhit të kombit” sepse i kemi rënë thik pas shpine trupit që thiret Komb Shqiptar dhe vetë shqiptarizmit; limfës që historkisht ka ushqyer, vazhdon ta ushqejë dhe do ta ushqejë edhe në të ardhmen për brezat tonë që do të vijnë e që sot nuk është fort e sigurtë në kaosin që ndodheme duke luftuar njëri kundra tjetrit, ngjashëm sikurse që ia ngulën thikën pas shpine Cezarit, ish-miqtë dhe të afërmit e tij, Bruti e Kasi!?
Identiteti Shqiptar është i lidhur pashkëputshmërisht me quatronomin (katëremërshin) P.I.A.Sh.( Pellazg, Ilir, Arbër, Shqiptar ) dhe jo me dëshirat e perëndimorëve “me aludimin në fenë e të parëve” e as me dëshirat e lindorëve me aludimin e tyre, “me prapavijë konfesionale në përqindje”.
Rilindësit tonë e patën definuar këtë problem ndërkonfesional për sa i përket zogut të shqipes(shqiptarëve), në tërë hapësirën e “Trojeve të Arbrit”. megjithë heterogjenitetin konfesional ishte dhe mbeti homogjeniteti kombëtar si element përbashkues bile dhe lidhës.
Ai, “për fe dhe mbi te” e ka: Gjuhën Flamurin, Kombin dhe Atdheun; pra atë që i madhi Pashko Vasa e përkufizoi preras si: “Feja e Shqiptarit është Shqiptaria”.
Shqiptatrët e sotëm sikurse parardhësit e vet, ishin të tillë qysh prej periudhës pagane e politeiste si pellazgë, pastaj periudhës politeiste e të krishterë si ilirë, pastaj periudhës së mesjetës të krishterë kurse nga 1054-ta si katolikë dhe ortodoksë, më vonë një pjesë u konvertua me fe në islam të sunitëve dhe shiitëve sufistë apo siç thirren si bektashinj, por tërë kohës që ekziston e frymon shqiptari me katër konfesione që i zbaton dhe beson në një zot, në Yllin e tij(perëndinë e vet që e krijoi me komb shqiptar, me gjuhë shqipe, madje dhe në Trojet e Atit, qysh nga At-Lashti e Atlantida mitike në lashtësinë e thellë të njerëzimit.
