Në foto: Hana Gërvalla me bashkëshortin e saj poetin e atdhetarin Zeqir Gërvalla
Nga: Agim Vuniqi, Vashington
____
Takimi në Plazhin e Ulqinit – Kujtimi që lidhi dy breza idealistësh
Kur idealet u takuan: Zeqiri, Hana dhe djaloshi me kaqurrela
Inspirim nga rrëfimi i Hana Gervalla
Plazhi i Madh i Ulqinit atë verë dukej si një prehje e shkurtër nga jeta e rëndë e Kosovës së atyre viteve. Valët sillnin zëra largësie e shprese, ndërsa nën diellin e nxehtë, Zeqiri dhe Hana kalonin ditë pushimi me fëmijët, duke ruajtur brenda vetes shqetësimin e madh të kohës, por edhe ëndrrën e lirisë.
Në atë breg rëre, mes pushuesve anonimë, shfaqej herë pas here një djalosh i ri, i hollë, flokëkaçurrel, me hap të shpejtë dhe me një thjeshtësi që binte në sy. Në duar mbante gazetën “Rilindja” — jo thjesht si një botim, por si një fletë fryme, që ai e shpërndante me përkushtim e bindje. Ishte ende student, por shikimi i tij fliste më shumë se mosha: vendosmëri, guxim, dritë në mendje dhe zjarr në shpirt.
Kur djaloshi afrohej, Zeqiri ngrihej për t’ia paguar gazetën. Por ai largohej me shpejtësi, duke thënë me buzëqeshje të sinqertë:
“Babi më ka thënë — bacit Zeqi mos i merr paret.”
Fjalë të thjeshta, por të ngarkuara me moral, respekt dhe traditë familjare. Ishte një mësim i heshtur për dinjitetin, për lidhjen mes brezave, për atë që jepet pa interes, thjesht sepse është e drejtë.
Zeqir Gërvalla me bashkëvuajtësin e vet të burgjeve të ish-Jugosllavisë, Adem Demaçin
Një mbrëmje, kur dielli ra mbi det, ai u kthye sërish. U ndal me respekt para Zeqirit dhe i tha:
“Babi ju pret për darkë sonte.”
Dhe kështu u bë.
Mbrëmja u shndërrua në kujtim të paharruar — biseda të ngrohta, fëmijë të gëzuar, dhomë e mbushur me njerëzi, kulturë, dashuri e ideal. Ishte takimi i një brezi që kishte mbajtur barrën e sakrificës, me brezin që po përgatitej ta çonte përpara ëndrrën e lirisë.
Djaloshi i atëhershëm me kaçurrela, që shpërndante gazetën në plazhin e Ulqinit, më vonë do të bëhej figura e përkushtuar e Kosovës së re — Albin Kurti — biri i popullit që mbeti i përpiktë në fjalë, në mendim e në veprim.
Koha solli gëzime e dhimbje. Jeta i preku me dritë e me plagë, me fitore dhe humbje të rënda familjare — por kujtimi i atij takimi mbeti si një gur themeli shpirtëror, si dëshmi se idealet ndërtohen nga njerëz të thjeshtë, nga biseda të sinqerta, nga duar që ndajnë bukë, nga fjalë që ngjallin besim.
Sot, kur Kosova feston një fitore të madhe dhe shpresa merr formë, ai kujtim rikthehet si simbol — jo vetëm i një miqësie, por i një rruge të përbashkët, të nisur në thjeshtësi e përfunduar në histori.
Urime Kosovë. Urime shqiptarë kudo që jeni.
Rrugëtimi vazhdon — me kujtim, me sakrificë dhe me dinjitet. @followers
Agim, faleminderit qe e paske kujtua bacen Zeqe.
E si mund t’i thuhet dikujt bir i popullit qe mbeti i perpiktë ne fjalë…kur ai me vite te tera na genjeu me kauzen e bashkimit kombetarë, dhe ne fund, kur hipi ne fron e pa qe kete gje nuk po e lejoka kushtetuta.
Sa per bacën Zeqë, respekte.