Nga: Ramadan Veliu
PAJTIMI NË KAHJEN E GABUAR
Derisa gjenerali i Vuçiqit, ish shefi i shtatmadhorise serbe gjenerali Dikoviq, i akuzuar nga Natasha Kandiq po i pa procesuar nga “drejtesia” serbe, per vrasjen e mbi 1600 civilëve ne regjionin e Drenicës, ky kriminel monster, që mbrohet nga shteti serb, thotë me shumë bindje se ushtari serb herdokur do të kthehet ne Kosove dmth si pushtues, derisa në anën tjetër Vuçiqi betohet se me tërë qenien e tijë do të mundohet ta ruaj Kosovën si pjesë të Serbise, kurse shqiptarët si Ali Ahmeti shohin ëndrra për pajtim me serbët, kurse Edi Rama ju apelon shqiptarëve “t’i harrojnë rrëmujat e së ksluarës”
O tempora o mores!
Kur viktima kërkon pajtim, xhelati kërkon rikthim në ciklin e krimeve!…
Kur kryeministri shqiptar kërkon harrimin e krimit, presidenti serb betohet për rivendosjen e sundimit!…
Me një qasje të tillë të papërgjegjshme dhe mendjelehtë, duke demonstruar deshirë të papërmbajtshme për harrimin e së së kaluarës, procesin e pajtimit po e inicojmë në kahje të mbrapsht. Kërkesa për pajtim duhet të vijë nga fajtori, nga pala që ka bërë KRIME dhe JO nga pala e VIKTIMIZUAR!
Është ofendim për viktimat që ne t’u kërkojm shqiptarëve të harrojnë krimet, që ne të apelojmë për pajtim, kurse pala që mbanë autorësinë e krimeve më të tmerrshme, jo vetëm nuk pendohet por edhe na drejton kërcënime shumë serioze.
Kjo qasje senile shqiptare me amnezise të memories historike të shqiptarëve, gjeneralin serb dhe presidentin e tij i armatos me siguri për kthim të sërishëm në Kosove.
Çfarë të thuhet për këtë kontrast ekstrem qasjesh e pozicionimesh të dy taborreve shqiptaro serbe?!
Për këtë kakofoni deshirash e ëndrrash diametralisht të kundërta?!
Do te thoja një naivitet EDIK ne vend të epik,
Jemi popull me amnezi totale, me kujtesë të fshirë, të lodhur nga “lashtësia” jonë pellazgjike…
Të mos ishte tragjike do të ishte shumë komike.
