E kuptoj revoltën tënde dhe e ndaj dhimbjen kur shohim se sa lehtë disa përpiqen ta relativizojnë luftën e Kosovës, gjakun e dëshmorëve dhe krimet që Serbia kreu mbi popullin shqiptar.
Por pikërisht pse Kosova ka kaluar aq shumë, nuk duhet të bie në duart e shpifjeve, fotografive të manipuluara, titujve pa burim dhe akuzave që nuk provohen.
Ka fakte të rënda politike që mund dhe duhet të diskutohen.
Edi Rama publikisht ka propozuar krijimin e një entiteti sovran bektashi në Tiranë. Kjo është çështje që kërkon debat kombëtar, kushtetues dhe shpjegim të plotë për sovranitetin e Shqipërisë.
Po ashtu, Kuvendi i Shqipërisë nuk e miratoi rezolutën që do të dënonte shprehimisht gjenocidin serb në Kosovë. Kjo është plagë morale dhe kombëtare, sepse mbi 13 mijë njerëz u vranë në luftë, ndërsa familjet shqiptare ende kërkojnë drejtësi për të zhdukurit, për masakrat dhe për dhunimet.
Por nuk duhet të themi pa prova se Rama punon për Serbinë, Greqinë, Iranin apo kundër Izraelit. Kritika bëhet më e fortë kur bazohet në vendime, vota, deklarata dhe dokumente — jo në hamendësime.
Edhe për Dritan Goxhajn duhet të kemi të njëjtin standard. Nëse ka kontribuar në luftë, kjo duhet të dokumentohet drejt. Nëse dokumentet për statusin e tij janë të dyshimta, duhet hetim, arkiv dhe ekspertizë. Askush nuk duhet të mohohet pa prova, por as të shpallet hero me dokumente që nuk janë verifikuar.
Ne nuk kemi nevojë të zihemi mes shqiptarësh për të mbrojtur Kosovën.
Ne kemi nevojë për një kërkesë të përbashkët:
Të njihet e dënohet qartë gjenocidi serb në Kosovë.
Të hapen arkivat.
Të gjenden të zhdukurit.
Të mbrohet e vërteta e UÇK-së.
Të mos përdoret historia e luftës për interesa politike.
Kosova nuk është dekor për fushata.
Kosova është gjak, sakrificë dhe amanet.
TOKAT NUK MBROHEN NESËR — MBROHEN SOT!
Po, pikërisht kjo është frika jonë: sot quhet “investim”, nesër bëhet marrëveshje e pakthyeshme, e pas 50 vitesh na thonë se gjithçka është mbyllur, dokumentet janë në arkiv dhe toka nuk kthehet më.
Kështu u debatua edhe për Rugovën e Çakorrin. Populli ngriti zërin për mbi 8 mijë hektarë që sipas kundërshtarëve të demarkacionit rrezikonin të mbeteshin jashtë Kosovës. Pushteti e mohoi. Por plagët, dyshimet dhe dhimbja e Rugovës vazhdojnë edhe sot.
Prandaj nuk mund të presim nesër për Sazanin, Vlorën e Zvërnecin.
Nuk jemi kundër turizmit.
Nuk jemi kundër punësimit.
Nuk jemi kundër investimeve.
Por jemi kundër çdo kontrate që nuk del para popullit.
Nëse Sazani mbetet pronë e shtetit shqiptar, atëherë të publikohet kontrata.
Të dihet kush investon.
Për sa vite.
Çfarë ndërtohet.
Kush kontrollon.
Çfarë mbetet për popullin.
Si mbrohet natyra, deti dhe bregdeti.
Sepse toka shqiptare nuk është pronë e një qeverie katërvjeçare.
As Sazani, as Vlora, as Zvërneci, as Rugova nuk janë mall për pazare.
Sot kërkojmë transparencë.
Sot kërkojmë garanci.
Sot kërkojmë që Shqipëria të mos humbë kontrollin mbi pasuritë e saj.
Nesër mund të jetë vonë.
Nuk kemi tokë shqiptare tepër për të falur.
Nuk kemi det, ishuj e bregdet tepër për t’i tjetërsuar.
Sazani dhe Vlora nuk shiten!
