Orët e lavireve të liga, diçka e huaj na ra në veshë e sy?!
Gojët dhe shpirtëratë e lig, i kanë rrënjët thellë. Gojët që trishtuan kombin dhe bjeshkët e Dardanisë. Gojë të liga ishin “analistë e gazetar “magjikë” në Dardani. Se ishin fallgjorë, e i rriti Panduri e partia e tyre pa jetë. Në ethet e saj për të imituar shkijet e Vuçiqit, propaganda shqipfolësve pësoi një çoroditje për shkak të Lirim Mehmetajt etj. Gojët e tyre kurrsesi nuk i përshtatej mendësisë intelektuale shqipatare.
Njo folklor i tërë politik, një makineri thash e themesh negative punonte ditë e netë për të mbajtur gjallë hijen e rëndë, të pakapshme e sipërore të kancelarive të Lirim mehmetaj, Berat Buzhalës e Baton Stanishiqit… Në të gjitha gjuhet e vendeve totalitare gjendej fjala kancelari për dezinformata e propagantë, por në asnjë prej tyre namazxhaja partiake nuk u quajt kurrë “zyrë politike”. Duke ruajtur fjalën shqipe “kancelari, komunistët mënjanonin rrezikun e banalizimit të emrit të tyre.
Sa më tepër vëmendje u kushtoja gojëve të liga dhe çështjeve politikës së brendëshme e JO të jashtëme, aq më shumë bindësha se ky llum analistësh e opozitarësh fantazëm me siguri që do t’u sillte fatkësqësi shqiptarëve. Përherë e më tepër kuptova kuptova se fati i kombit shqiptar nuk mund të vendosej që aty, por në vetë perandorinë e gojëve të liga.
Brenda vetës dhe atdhetarëve rritej një ndjenjë zemërimi që na bënte të vuajmë më shumë sa më tepër e kuptonim zbrazëtinë dhe shtirjen e këtyre gojëve të liga si dhe pamundësinë për ta shpëtuar nga rrënimi. Njëkohësisht, ndjeheshim plotësisht të sigurt se do t’i sillte shumë fatkeqësi popullit shqiptar.
Nuk dëshiroj të iki nga kjo rrëmujë antikombëtare e analistëve, opozitarëve edhe pse jamë i mbushur me neveri, por në të njëjten kohë edhe tepër i prekur nga gojët e liga saqë e kisha të pamundur t’i ktheja shpinën kësaj gjendje dhe të mos mendoja më për të.
Atëherë pyeta veten: A ia vlen që këta njerëz me dy këmbë t’u përkasin këtij kombi? Pyetja ishte tepër shqetësuese sepse, nëse përgjigja mund të ishte “JO”, atëherë lufta për të mbrojtur kombinë ka vlerë, me gjithë shqetësimin dhe sakrificën që kërkojnë të bëjnë elementët tanë më të “mire” në dobi të këtyre fundërrinave.
Nga ana tjetër, përse të mos bëhet pyetja, atëherë me të vërtetë që kombi ynë është i varfur me burra të fjalës, besës e të pushkës.
Ka shumë ditë e muaj pas zgjedhjeve, kur vështroja rreshtat, komentët, kërcënimet, ofendimet dhe debatet e pafund të gojëve të flliqura të shqipfolësve kosovali të cilët, krah për krah, marshonin në debate televizive masive, ndjeja diçka tjetër. Ne qëndronim me gojë hapu por pothuajse me ditë të tëra duke i vështruar këto kuçedra shumë kokëshe e “stërmëdha” njerëzore të cilët çmbështilleshin ngadalë në guackën e gaforrës.
Tani zbuluar të gjithë se, në këto media të përditëshme në “Debat Plus” etj., mund të studioja karakterin e brendshëm të këtij sistemi politiko – filozofik më mirë se në të gjitha literaturat e tyre teorike në kokat e tyre.
Për këtë arsye, nuk kisha ndjenja antiopozitë për analizat aktuale të analistëve të hapur për t’u paguar nga mediat. Qëllimi i tyre i hapur ishte për të ngritur nivelin e klasës së analistëve – të cilin, me paditurinë e shqiptarëve, e besoja atëherë me budallallëk – ishte një tjetër arsye që nuk flisja në favor të kancelarive dhe jo në mbrojtje të kombit. Por tiparet që më detyruan të largohem nga lëvizja e kosovoanalistëve që mbanin qëndrim më armiqësorë për luftën e ruajtjes se shqiptarizimit në Dardani, lidhja e mjerueshme me “shokët” sllavë, duke e cilësuar këtë afrim të favorshëm përfitimet partiake e analitike.
