_____
Kriza politike në Kosovë nuk është thjesht një krizë emrash, postesh apo kalkulimesh partiake. Është, mbi të gjitha, një krizë e përgjegjësisë politike dhe e paaftësisë për ta vendosur interesin e shtetit mbi interesat individuale, grupore e partiake.Në këtë kontekst, propozimi që Akademik Arsim Bajrami të emërohet President meriton të trajtohet seriozisht. Ai paraqitet si një figurë me përvojë të gjatë akademike e shtetërore, njohës i institucioneve dhe i zhvillimeve politike e shoqërore të Kosovës, si dhe një personalitet që mund të shërbejë si faktor bashkues. Përkrahësit e tij argumentojnë se përvoja dhe autoriteti i tij do të mund të ndihmonin në tejkalimin e ngërçit institucional.
Por problemi kryesor nuk është vetëm kush mund të jetë President. Problemi është nëse elitat politike kanë vullnetin të gjejnë një zgjidhje që i shërben Kosovës, edhe atëherë kur ajo nuk u sjell përfitim të drejtpërdrejtë partiak.
Të akuzosh kundërshtarin, të prodhosh zhurmë politike dhe të kërkosh fajtorin gjithmonë te pala tjetër është rruga më e lehtë. Ajo që kërkohet në momente krize është e kundërta: kompromis, përgjegjësi dhe gatishmëri për të hequr dorë nga kalkulimet grupore , personale e partiake.
Nëse një kandidat i caktuar mund të krijojë konsensus dhe të kontribuojë në funksionalizimin e institucioneve, atëherë ai duhet të vlerësohet mbi bazën e aftësive, integritetit dhe mundësisë për të bashkuar, jo vetëm mbi përkatësinë politike apo interesat momentale.
Megjithatë, duhet të jemi të kujdesshëm edhe me idenë se një emër i vetëm mund ta zgjidhë të gjithë krizën. Asnjë president, sado i respektuar të jetë, nuk mund t’i zëvendësojë institucionet funksionale, dialogun politik dhe përgjegjësinë e partive. Zgjidhja reale kërkon që të gjitha palët të bëjnë pjesën e tyre.
Shteti nuk është pronë e asnjë individi, grupi apo partie. Shteti u përket qytetarëve. Prandaj, çdo ditë e humbur në përplasje të kota politike është një kosto që në fund e paguan qytetari dhe vetë Kosova.
Koha për kalkulime të ngushta politike duhet të marrë fund. Nëse ka vërtet vullnet për ta nxjerrë vendin nga kriza, atëherë politikanët duhet të dëshmojnë se janë në gjendje të mendojnë përtej mandatit, sondazhit dhe interesit partiak.
Përndryshe, historia nuk do t’i gjykojë vetëm për atë se kë e zgjodhën apo nuk e zgjodhën President. Do t’i gjykojë për përgjegjësinë që patën në një moment kur shteti kërkonte zgjidhje, ndërsa politika zgjodhi përplasjen.
