Raca nuk mjafton pa kulturën, dhe kultura nuk mjafton pa racën. Një popull është bashkimi i të dyjave: i shpirtit që shprehet në kulturë dhe i trashëgimisë që bartet në gjak.
Kur duam të njohim një popull, zakonisht fillojmë me kulturën e tij. Pyesim: çfarë gjuhe flasin? Me cilat gjuhë ka afërsi ajo gjuhë? Si i quajnë gjërat e përditshme, cilat janë fjalët e tyre të vjetra? Çfarë alfabeti përdorin? Si vishen, si jetojnë, çfarë muzike këndojnë, cilat janë zakonet dhe ritet e tyre? Në këto shfaqje të kulturës shohim shpirtin e një kombi, mënyrën se si ai e ka ndërtuar botën e vet ndër shekuj.
Por njohja e një populli nuk ndalet vetëm këtu. Njësoj si për kulturën, njerëzit pyesin edhe për tiparet biologjike: cilat janë haplogrupet më të shpeshta, cilat janë tiparet fizike më të zakonshme, sa është gjatësia mesatare e trupit, cilat janë ngjyrat më të përhapura të syve apo të lëkurës. Edhe këto janë pjesë e historisë së një populli, sepse tregojnë rrugën e gjatë të trashëgimisë së tij në kohë.
Identiteti i një populli është një tërësi. Ai nuk është vetëm kulturë e shkëputur nga njerëzit që e mbajnë, por as vetëm trashëgimi biologjike pa shpirtin e kulturës që i jep kuptim. Kultura dhe vazhdimësia njerëzore janë dy anë të së njëjtës histori.
Prandaj ruajeni kulturën: gjuhën, traditat, këngët, veshjet, zakonet dhe kujtesën historike. Mos lejoni që ato të treten e të humbasin në harresë.
Në të njëjtën kohë, ruani edhe vazhdimësinë e popullit tuaj si bashkësi njerëzore duke bërë martesat kryesisht mes vete, që historia dhe identiteti i tij të mos shkëputen nga brezi në brez. Mos u bëni bartës të gjenetikave të huaja se askush nuk ua di për nder.
Sepse një popull jeton për aq kohë sa ruan atë që e bën të vetin: kulturën, kujtesën dhe vazhdimësinë e tij.
