Odiseu Telemakut, poezi nga Josip Brodski

I dashuri im Telemak

Lufta e Trojës është e përfunduar tani; nuk mbaj mend kush e fitoi.

Grekët, pa dyshim, se vetëm ata do të linin aq shumë të vdekur aq larg nga atdheu i tyre.

Por madje, kthimi im në shtëpi ka dëshmuar të jetë i gjatë.

Derisa ne humbnim kohë atje, Poseidoni plak , duket gadi, shtrihej dhe zgjëronte hapësirën.

Nuk e dij ku jam dhe çfarë vëndi mund të jetë. Do të dukej ndonjë ujdhesë e fëlliqur me shkurre, ndërtesa dhe derra të mëdhenj gërmues.

Një kopsht i mbytur me baroja; ndonjë mbretëreshë ose tjetër.

Bar dhe gurë të mëdhenj…

Telemak, bir i im!

Një endacaku fytyrat e të gjitha ujdhesave i ngjajnë njëra tjetrës.

Dhe mendja rrëshqet, duke numëruar valë; sytë dhëmbin nga horizontet e detit, vrapon; dhe mishi nga uji mi mbush veshët.

Nuk më kujtohet se si lufta përfundoi; madje sa vjeç je — nuk më kujtohet.

Rritu, pastaj, i imi Telemak, rritu i fortë.

Vetëm zotët e dijnë nëse do të shohim njëri tjetrin përsëri.

Ka kohë prej se pushove së qeni ajo foshnje para kujt unë mbretërova lëvrimin me dema.

Po t’ mos kishte qenë truku i Palamedit

ne dy akoma do jetonim në një shtëpi.

Por mbase ai pat’ të drejtë; larg nga unë ti je mjaft i sigurt nga të gjitha ëndrrat Edipale, dhe ëndërrat tua Telemak imi, janë pa të meta.