Të enjten, më 8 tetor, Parlamenti Evropian miratoi një rezolutë që shënon një ndryshim të qartë në qasjen evropiane ndaj islamit politik. Me 381 vota pro, 167 kundër dhe 15 abstenime, parlamenti kërkoi një strategji të koordinuar të BE-së kundër asaj që përshkruhet si “entryizmi” islamist, që është infiltrimi sistematik i institucioneve, shoqërisë civile dhe skemave të financimit, dhe veçanërisht kundër rrjeteve të lidhura me Vëllazërinë Myslimane.
Julie Dahle
Rezoluta, me titullin Nevoja për një strategji të BE-së për të kundërshtuar entryizmin islamist dhe ndikimin e rrjetit të Vëllazërisë Myslimane, është ndër formulimet më të ashpra që institucionet e BE-së kanë miratuar për këtë temë. Ajo dënon strategjitë që synojnë të dobësojnë vlerat evropiane, institucionet demokratike, rendin publik dhe kohezionin social.
Përmbajtja e rezolutës
Teksti përmban disa kërkesa konkrete, të cilat gjithashtu renditen në komunikatën për shtyp të Parlamentit Europian mbi rezolutën. Së pari, parlamenti kërkon një metodologji të përbashkët evropiane për të identifikuar shenjat e infiltrimit. Kjo përfshin përzierjen e fesë me politikën, komunikimin e dyfishtë (gjuhë modeste jashtë, retorikë më radikale brenda), financim jo transparent, partneritete të përsëritura, lidhje me rrjete të njohura dhe organizata që ri-shfaqen me emra të rinj.
Së dyti, kërkohet kontroll më i rreptë mbi fondet e BE-së. Parlamenti dëshiron gjurmueshmëri të plotë të fondeve dhe përdorim më aktiv të mjeteve për përjashtim sipas rregullores financiare. Komisioni iu kërkohet një përmbledhje e fondeve të BE-së që janë dhënë individëve ose njësive me lidhje të dyshimta me Vëllezërit Myslimanë ose islamin politik. Ka paralajmërime specifike kundër financimit, këshillimit ose legjitimimit të rrjeteve që përdorin gjuhën, procedurat dhe paratë evropiane për të minuar vlerat evropiane nga brenda.
Së treti, Parlamenti i kërkon Këshillit të vlerësojë nëse njësitë ose personat e lidhur me Vëllazërinë Myslimane duhet të shtohen në listën e BE-së të organizatave terroriste. Vlerësimi nuk duhet të kufizohet vetëm te strukturat formale, por gjithashtu të përfshijë organizata frontale, kanale financiare, rrjete të të rinjve dhe persona në role udhëheqëse ose koordinuese. Kur kriteret janë përmbushur, kërkohen masa restriktive përkatëse.
Rezoluta gjithashtu mbështet masat kombëtare kundër veshjeve që mbulojnë fytyrën si niqab dhe burka në hapësirat publike, duke u referuar te siguria publike, bashkëjetesa sociale dhe të drejtat e grave. Ajo kërkon një listë të BE-së të predikuesve të urrejtjes, kontrolle më të rrepta për viza dhe qëndrime, si dhe hetim më të fuqishëm të financimeve të huaja, veçanërisht nga aktorë të lidhur me Katarin dhe Turqinë. Bashkëpunimi më i ngushtë me Europol dhe Eurojustin përmendet si i nevojshëm.
Prapavija dhe konteksti politik
Vëllezëria myslimane, e cila u themelua në Egjipt në vitin 1928, ka ndërtuar rrjete në disa vende evropiane përmes xhamive, organizatave rinore, organizatave të interesit dhe lobimit. Disa vende anëtare kanë marrë masa tashmë. Për shembull, Austria e ka regjistruar organizatën si të lidhur me terrorizmin dhe ka vendosur ndalim. Raportet e shërbimeve kombëtare të inteligjencës nga disa vende kanë evidentuar lojë të dyfishtë, financim jo transparent dhe përpjekje për të ndikuar institucionet nën maskën e dialogut dhe anti-rasizmit.
Rezoluta bën një diferencë të qartë midis islamit si religjion dhe islamit politik si ideologji. Theksohet se politika anti-diskriminimit nuk duhet përdorur për të mbrojtur islamin nga kritika ose për të legjitimuar rrjete të organizuara islamiste. Në të njëjtën kohë, inkurajohet mbështetja për aktorë të shoqërisë civile dhe për përfaqësues myslimanë që mbrojnë vlerat demokratike dhe rezistojnë ndaj presionit islamist.
Kritikuesit e rezolutës e akuzojnë atë për të stigmatizuar myslimanët dhe për të krijuar një klimë mosbesimi, dhe votimi tregon një ndarje të qartë politike. Mbështetja erdhi kryesisht nga qendra-djathta dhe e djathta, ndërsa e majta kryesisht votoi kundër. Siç thekson europarlamentari Henrik Dahl, edhe ata që nuk votuan dërgojnë një sinjal. «Do të mendonit se kjo ishte një çështje që socialdemokratët mund të mbështesin. Por ata nuk votuan sepse, sipas tyre, mungonte dokumentacioni për problemin», shkroi ai, duke treguar se dokumentacioni në fakt ekziston.
E njëjta gjë tha europarlamentarja për Suedinë, Alice Teodorescu. Në Facebook ajo shkruan këtë:
(…) Ndërkohë, më vjen keq që grupet në krahun e majtë votuan kundër një sërë dispozitash që do të kishin thjeshtuar detyrën e madhe që kemi përpara – përfshirë shpalljen e Vëllazërisë Islame si një organizatë terroriste dhe dëbimin e migrantëve që promovojnë aktivisht antisemitizmin dhe shtypjen e grave.
Fakti që të njëjtat grupe politike në vend të kësaj sugjeruan se prerja e fondeve ishte për shkak të deklaratave nga grupet islamiste rreth konfliktit në Lindjen e Mesme – dhe përpiqeshin të fusnin pasazhe të gjata mbi «islamofobinë» dhe një «shfrytëzim të supozuar të frikës nga terrorizimi ose kërcënimet ndaj sigurisë për të stigmatizuar myslimanët» (ndërkohë që ata dëshironin qartë që Parlamenti Evropian të deklaronte se Vëllazëria Islame merr «vëmendje të pakëmbyeshme») – tregon shumë për mungesën e kuptimit mbi kërcënimet me të cilat përballen sot demokracitë evropiane.
Pra, pse socialistët suedezë, Partia e Gjelbër dhe Partia e Majtë votuan kundër kësaj rezolute të rëndësishme?
Zgjedhjet e mbajtura së fundmi në Suedi janë të përshtatshme për t’iu përgjigjur pyetjes së Teodorescu; partitë janë tashmë infiltruar nga islamistët.
Megjithatë, fakti që rezoluta u miratua me 381 vota pro dhe 167 kundër tregon se shumica e njerëzve e kupton fort faktin që Europa nuk mund të vazhdojë të financojë dhe legjitimojë forca që punojnë kundër parimeve të saj themelore.
Pasojat e mundshme
Rezoluta dërgon një sinjal politik të fortë. Ajo ushtron presion si mbi Komisionin ashtu edhe mbi vendet anëtare. Nëse Këshilli vepron me një vlerësim të vërtetë të listave të terrorizmit, kjo mund të ketë pasoja konkrete për organizatat, financimin dhe kontrollin e kufijve. Kërkesa për gjurmueshmërinë e fondeve të BE-së mund të ndryshojë gjithashtu praktikën në ndarjen e fondeve për shoqërinë civile dhe organizatat e të rinjve.
Në të njëjtën kohë, rezoluta ngre pyetje themelore. Ku është kufiri midis organizimit të ligjshëm fetar dhe infiltrimit politik? Si sigurohet që masat kundër islamit politik të mos ndikojnë tek myslimanët e zakonshëm? Dhe në çfarë mase janë gatishme institucionet evropiane të ndjekin përshkrimet e veta kur bëhet fjalë për financim dhe bashkëpunim?
Gjithsesi, më e habitshmja është se një shumicë në Parlamentin Evropian tani përshkruan haptazi Vëllezërit Muslimanë dhe rrjetet e lidhura si një sfidë strategjike ndaj vlerave evropiane. Për disa vjet, kjo debat ka qenë i karakterizuar nga kujdesi dhe akuza për islamofobi. Vendimi i 8 tetorit tregon se pragua për të folur qartë për problemin është ulur.
Nëse rezoluta do të çojë në ndryshime reale, varet nga ndjekja në Këshill dhe Komision, por vetë vendimi shënon një prishje me një periudhë të gjatë ku institucionet evropiane kanë trajtuar çështjen e islamit politik me dorëza mëndafshi.
Si është me Norvegjinë?
Norvegjia nuk është anëtare e BE-së, por rezoluta nuk mund të injorohet. Kur BE-ja vendos qartë të luftojë infiltrimin islamist, është koha që Norvegjia të ndjekë pas. Me qeverinë aktuale, megjithatë, ka pak arsye për të supozuar se Norvegjia do të tërhiqet. Këtu në vend, është një paraadë politike të marrësh pjesë në Xhaminë Rabita të lidhur me Vëllazërinë. Gjithashtu, një shumicë mjaft e bashkuar e Stortingut pranon kërkesat totalisht të ekzagjeruara nga mjediset myslimane me axhendë politike.
Muslimanët vetë natyrisht e mohojnë që kanë motive politike në emër të islamit, kjo është pjesë e recetës. Ata nuk kanë kurrë axhendë politike, as lidhje me Vëllazërinë, thonë ata, thjesht mjafton të shikosh mohimet që vijnë nga figurat qendrore të xhamisë Rabita. Xhami nuk ka asgjë të bëjë me Vëllazërinë, vazhdon Basim Ghozlan vit pas viti, po ashtu edhe drejtuesi i përhershëm Imen Hasnaoui, i cili ndau iftar dhe kohë të këndshme këtë vit në bashkinë e Oslo-s së bashku me kryetarën e Høyre, Anne Lindboe.
«Fakti që dyert drejt pushtetit në Norvegji vazhdojnë të qëndrojnë hapur për Ghozlan, tregon diçka të rëndësishme për shoqërinë norvegjeze. Tregon një dëshirë për të mbyllur sytë ndaj ekstremizmit nëse ai nuk vjen nga e djathta», shkruan Torkel Brekke në librin e tij të sapo botuar Flodbølgen – Masakra e 7 tetorit dhe hebrenjtë në Norvegji.
Tani paralajmërimi për infiltrimin është formuluar shkronjë për shkronjë nga Komisioni Evropian. Europa nuk mund më të financojë, këshillojë apo legjitimojë rrjete që përdorin strukturat e saj për ta dobësuar atë nga brenda. A duhet Norvegjia të qëndrojë mënjanë dhe të lejojë që infiltrimi të vazhdojë?
Kjo foto ilustruese është Kryeministri Jonas Gahr Støre (Ap) (i Norvegjisë) duke veshur çorapet gjatë vizitës në xhaminë Rabita në të njëjtën ditë kur fëmijët izraelitë Ariel dhe Kfir u varrosën. Pamje nga .
www.rights.no
