ILIRËT FLASIN SHQIP – SHQIPTARËT FLASIN ILIRISHT .
Sot, të gjitha rrugët na çuan në Llapushnik
Sot, të gjitha rrugët na çuan në Llapushnikun legjendar, në zemër të Drenicës heroike, në oborrin e kompleksit kishtar “Shën Abrahami”.
Nuk ishte një tubim për të dëshmuar se shqiptarët janë shumicë. Këtë nuk kemi nevojë ta dëshmojmë. Shqiptarët janë shumicë në tokën e Dardanisë së shenjtë. Kjo është një e vërtetë historike, demografike dhe kulturore.
Ceremonia u mbajt në oborrin e kompleksit kishtar sepse kisha ishte e vogël për numrin e madh të pjesëmarrësve, të mbledhur me rastin e 10-vjetorit të hapjes së saj.
Në këtë kishë janë pagëzuar ndër vite mijëra shqiptarë dhe, sipas të dhënave të përcjella në këtë manifestim, numri i tyre ka kaluar dhjetë mijë.
Por sot nuk ishte dita për të numëruar njerëz.
Ishte dita për të dëshmuar një kujtesë të gjallë, një besim të rilindur dhe një identitet që kërkon të shprehet lirshëm e me dinjitet.
Në këtë ditë u shënua edhe një përvjetor i rëndësishëm: 20-vjetori i drejtimit të Ipeshkvisë së Kosovës nga Imzot Dodë Gjergji.
Imzot Dodë Gjergji kremtoi Meshën e Shenjtë dhe përcolli një fjalë rasti për qytetarët e Kosovës. Ishte fjala e një udhëheqësi shpirtëror, por edhe e një personaliteti që në fjalën e tij ndërthur besimin, kujtesën historike, identitetin dhe përgjegjësinë ndaj vendit e njerëzve të tij.
Dhe ndoshta një nga mesazhet më të rëndësishme të kësaj dite ishte pikërisht nevoja që e vërteta të mos frikësohet nga fjalët që synojnë ta relativizojnë atë.
Në një shoqëri të lirë, fjala “islamofob”, apo etiketime të tjera të ngjashme, nuk duhet të shndërrohen në një lloj perdeje pas së cilës fshihet debati. Kritika ndaj një ideje, një ideologjie apo një praktike nuk është automatikisht urrejtje ndaj besimtarit.
Fjala nuk duhet të përdoret si kërcënim për ta mbyllur fjalën e tjetrit.
Kosova është shtet laik dhe demokratik. Secili ka të drejtë të besojë, të mos besojë dhe ta shprehë bindjen e vet në përputhje me ligjin. Po aq e rëndësishme është edhe e drejta për të diskutuar historinë, identitetin dhe dukuritë shoqërore pa u intimiduar me etiketime.
Në këtë kuptim, fjala e Ipeshkvit në Llapushnik kishte edhe një dimension më të gjerë: besimi nuk duhet të përdoret si instrument për ta frikësuar tjetrin, ndërsa identiteti nuk duhet të relativizohet sa herë që dikush guxon ta shprehë atë.
Edhe rasti i Zogajt të Vushtrrisë, ku është diskutuar ndërtimi i një kishe, na kujton se liria fetare duhet të jetë e barabartë për të gjithë. Të drejtat nuk maten me faktin nëse dikush është shumicë apo pakicë, por me respektimin e ligjit dhe të parimit të barazisë.
Në mesin e shumë aktivistëve, miqve dhe bashkëveprimtarëve, pata kënaqësinë të takoja njerëz me të cilët na lidhin vite miqësie, veprimtarie dhe përpjekjesh.
Një takim që dua ta veçoj ishte ai me mikun tim Zef Margilaj, i cili më dhuroi një libër me një titull sa domethënës, aq edhe sfidues:
“Ilirët flasin shqip – shqiptarët flasin ilirisht.”
Faleminderit, Zef!
Faleminderit Pren, Sahit, Fadil, Sokol , Gjergj , Kastriot, si dhe të gjithë miqve e bashkëveprimtarëve që sot ishit pjesë e këtij manifestimi.
Një falënderim të veçantë për Don Fran Kolën, për shërbimin dhe përkushtimin që i ke kushtuar Kishës dhe Shqiptarisë.
Dhe mbi të gjitha, faleminderit të gjithë pjesëmarrësve që e bëtë madhështor këtë manifestim.
Sot, Llapushniku nuk ishte vetëm një pikë në hartën e Drenicës.
Ishte kujtesë.
Ishte dëshmi.
Ishte një takim i historisë me të tashmen.
Një vend ku besimi, identiteti dhe atdheu u shfaqën së bashku, pa pasur nevojë ta mohojnë askënd.
Sepse një popull që e njeh rrënjën e vet nuk ka nevojë ta mohojë tjetrin për të afirmuar veten.
Dhe ndoshta pikërisht për këtë arsye, titulli i librit që mora sot si dhuratë nga Zef Margilaj tingëllon si një mesazh që
meriton të mbetet në kujtesën tonë:
ILIRËT FLASIN SHQIP – SHQIPTARËT FLASIN ILIRISHT.
Sot, rrugët na çuan në Llapushnik.
Por kujtesa jonë na çoi shumë më larg:
te rrënjët e Dardanisë, te historia e të parëve dhe te e drejta për ta jetuar identitetin shqiptar me dinjitet, liri dhe pa frikë.
