Rikthimi i Teutës Shqiptare, Luljeta Pulës…!

Në mbrojtje të dinjitetit të gruas dhe kombit shqiptar

Në gurët e historisë sonë janë gdhendur plagët e përndjekjeve shekullore, por edhe qëndresa e gruas shqiptare që s’u përkul kurrë.

Sot, profesorëshja Luljeta Pula qëndron si simbol i kësaj vazhdimësie — e një gruaje që sfidon errësirën, ashtu si dikur Mbretëresha Teutë mbrojti bregdetin ilir nga pushtuesit e huaj.

Pikat e përndjekjeve dhe elaboratëve antishqiptarë ndër shekuj

• Shekujt XV–XVIII – Pushtimi Osman:

Me shpatë e me taksa gjaku, Turqia synoi të zhdukte gjuhën shqipe dhe identitetin e krishterë të ilirëve, duke imponuar konvertime me dhunë dhe duke shkatërruar qindra kisha e shkolla shqipe.

• Shek. XIX – Projekti i “Greqisë së Madhe”:

Patriarkana greke, me mbështetjen e Athinës, punoi për helenizimin e Shqipërisë së Jugut, duke mbyllur shkollat shqipe dhe duke ndaluar gjuhën e nënës në kishat ortodokse shqiptare.

• Shek. XX – Elaboratet serbe:

Nga Naçertania (1844) e Ilija Garashaninit, te Memorandumi i Çubrilloviqit (1937) dhe “projekti i Andriqit”, qëllimi ishte i njëjtë:

spastrimi i trojeve shqiptare dhe zëvendësimi i popullsisë me kolonë sllavë, përmes dhunës, terrorit dhe politikës shtetërore.

• Pas Luftës së Dytë Botërore:

Beogradi vazhdoi projektin e shpërnguljes së shqiptarëve përmes marrëveshjeve me Turqinë, duke detyruar me qindra mijëra shqiptarë të emigronin me pretendimin se ishin “turq”.

Identiteti kombëtar u zëvendësua me fe – për ta bërë shqiptarin pa atdhe.

• Shek. XXI – Pushtimi i butë i fondacioneve të huaja:

Nën petkun e “ndihmës humanitare” dhe “fetare”, po investohen miliona për të fshirë kujtesën kombëtare.

Xhami e institucione fetare po shndërrohen në instrumente të propagandës ideologjike, ndërsa çdo zë i lirë, si ai i Luljeta Pulës, shpallet “armike”.

⸻

Mesazhi

As raketat ruse, as minaret e blera, as elaboratet sllavo–otomane nuk mund ta shkatërrojnë një popull që ka gruan si themel të kombit.

Në këtë mozaik të historisë, Luljeta Pula qëndron si Teuta moderne – e rrethuar nga dallgët, por me sytë drejt dritës.

Sepse shqiptaria nuk vdes — ajo rindizet në shpirtin e grave që guxojnë.

Epilog: Mbrojtja e Gruas Shqiptare – Mbrojtja e Kombit

Në çdo periudhë të errët të historisë sonë, armiku e ka ditur një të vërtetë:

nëse rrëzohet gruaja shqiptare – rrëzohet kombi.

Prandaj goditjet më të egra janë bërë gjithmonë kundër saj:

kundër nënës që ruante gjuhën, kundër motrës që fshehte librin shqip nën jastëk, kundër vajzës që zgjidhte dashurinë mbi dogmën, kundër intelektuales që guxon të mendojë ndryshe.

Sot, figura e Luljeta Pulës nuk është thjesht një akt personal i besimit –

është një qëndrim kombëtar ndaj përpjekjeve për ta zhveshur shqiptarin nga vetvetja.

Ajo është pasardhëse e Teutës, e Donika Kastriotit, e Shote Galicës, e të gjitha atyre që mbajtën flamurin kur burrat u lodhën, kur pushtuesit ulëritnin dhe kur shpresa zbehej.

Në çdo brez, Luljetat e këtij kombi janë ndriçimi që i shpëton fëmijët nga errësira.

Ato janë nënat që nuk pranojnë të rritin skllevër, por njerëz të lirë;

vajzat që nuk e shesin shpirtin për moralin e huaj;

profesoresha që nuk hesht para frikës, as kur turmat shpërthejnë në urrejtje.

Në to është gjaku i Teutës, mendja e Donikës, dhe zemra e çdo shqiptareje që beson në dritë.

Prandaj mbrojtja e gruas shqiptare – sot më shumë se kurrë –

është mbrojtja e identitetit tonë kombëtar, shpirtëror dhe njerëzor.

Sepse, kur nëna shqiptare ngrihet, as raketat, as xhamitë e importuara, as fondet e errëta nuk mund ta ndalojnë shqiptarin të ringjallet.

Dhe atëherë, nga çdo mal e çdo det i këtij vendi,

do të ushtojë përsëri zëri i Teutës:

“Kombi im nuk përkulet – sepse gruaja ime nuk dorëzohet.”

Nga Sak Muji ‘25