Nga Aurel Dasareti
Aftësia për të parë ndryshimet midis fjalëve dhe veprimeve është parakushti kryesor për një shoqëri të lirë.
Hajduti i pangopur, cullaku i plazheve nuk jep dorëheqje sepse nuk frikohet nga demonstruesit paqësorë. Kriminel, the qafën, zhduku nga Shqipëria jonë! Ti, miu i kanalizimeve të Shqipërisë!
***
Ndërmarrja e ndeshjes (rezistencës) luftës kundër udhëheqësve politikë që kryejnë abuzime ose nuk i dëgjojnë njerëzit, ngre çështje të mëdha parimore. Në vendet demokratike ekziston një debat i vazhdueshëm nëse populli ka të drejtë morale për t’u rebeluar.
E drejta për rebelim në të drejtën ndërkombëtare:
- Deklarata Universale e të Drejtave të Njeriut e Kombeve të Bashkuara: Preambula thotë se populli ka të drejtën përfundimtare për t’u rebeluar kundër tiranisë dhe shtypjes, nëse të drejtat e njeriut nuk mbrohen me ligj. Deklarata Universale e të Drejtave të Njeriut.
- E drejta ndërkombëtare: Përtej kësaj njohjeje themelore, nuk ka ligje universale që rregullojnë se si ose kur përdorimi i tillë i forcës është i ligjshëm. Konsiderohet kryesisht si një çështje kombëtare e vendit përkatës.
Rezistenca jo e dhunshme:
Shumë mendimtarë historikë dhe politikë argumentojnë se mosbindja civile dhe lufta paqësore janë format më efektive të forcës kundër regjimeve jodemokratike. Metoda të tilla përfshijnë:
- Greva dhe bojkote të përhapura gjerësisht.
- Demonstrata paqësore.
- Mosbindje civile e organizuar për të paralizuar funksionet administrative të shtetit.
Rezistencë e armatosur:
Historikisht, kryengritjet popullore ndonjëherë kanë çuar në konflikte të dhunshme kur mjetet paqësore kanë dështuar. Situata të tilla shpesh çojnë në kushte të ngjashme me luftën civile, kriza të mëdha humanitare dhe paqëndrueshmëri (jostabilitet).
Rruga drejt ndryshimit dhe metoda e zgjedhur varen nga situata specifike në vendin në fjalë. Shpesh, kërkohet mbështetje e gjerë ndërkombëtare për të nxitur reformën politike ose ndryshimin e regjimit.
***
Protestat masive qytetare kundër qeverisë së kryekriminelit, krye-tradhtarit që shet Shqipërinë, në të cilat po kërkohet dorëheqja e tij dhe një qeveri teknike, kanë hyrë në muajin e tyre të dytë. Pavarësisht tubimeve të vazhdueshme në Tiranë dhe thirrjeve të diasporës, ai qen bir qeni ka deklaruar publikisht se nuk do të japë dorëheqjen.
Reagimet kryesore lidhur me këtë situatë përfshijnë:
- Kërkesat e qytetarëve: Protestat e organizuara nga lëvizjet qytetare dhe opozita kanë kulmuar me pjesëmarrje të gjerë, përfshirë edhe shqiptarët e ardhur nga diaspora. Ata kërkojnë largimin e menjëhershëm të hajdutit, kryekriminelit mafioz, antishqiptarit të pistë duke e akuzuar (me fakte të pakontestueshme) për të gjitha ligësitë ndaj Vendit dhe Kombit tonë. Shqipëria pothuajse është zbrazur tërësisht nga shqiptarët (të rinjtë dhe ekspertët-në emigracion masiv, kanë mbetur vetëm të moshuarit) dhe do zëvendësohet nga ardhacakët e të gjithë rruzullit tokësor. Kryekrimineli që urren Kombin Shqiptar, me decenie punon aktivisht për shpopullimin e kombit tonë (ndryshime demografike), të cilët janë zgjuar shumë vonë për ta hequr qafe, por ai nuk ikën sepse nuk frikohet nga pasojat. (PS: Ndryshimet demografike përshkruajnë ndryshimet në madhësinë, përbërjen dhe shpërndarjen e popullsisë. Ato ndikohen kryesisht nga tre faktorë: lindshmëria, vdekshmëria dhe migracioni.)
- Qëndrimi i Kryekriminelit: I ka injoruar thirrjet për dorëheqje duke i cilësuar si politike, dhe madje ka ironizuar kërkesat e protestuesve në rrjetet sociale duke theksuar se ka marrë mandatin nga populli dhe nuk do të tërhiqet deri në vitin 2029.
- Përshkallëzimi i situatës: Tubimet e përditshme kanë përfshirë marshime në kryeqytet, por ndonjëherë kanë precipituar edhe në përplasje dhe tensione me forcat e rendit para institucioneve qendrore.
***
PS: Le të shpresojmë që krye-armiku i popullit tonë do të largohet, por askush nuk mund ta parashikojë me saktësi rezultatin përfundimtar të protestave…
01.07.2026
- Aurel Dasareti, USA, ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike
